0110, één jaar later: Barman!

Geen idee hoe de zaken gelopen zouden zijn als exact één jaar geleden de 0110-concerten níét georganiseerd waren, maar dit is wat er wél gebeurde. Artiesten van Laura Lynn tot Arno en van Wannes Van de Velde tot Helmut Lotti (en alles wat daartussen zat) die zich uitspraken tegen racisme en voor verdraagzaamheid. Tienduizenden bezoekers. Iedereen enthousiast achteraf. En een week later géén extreemrechtse juichkreten bij de verkiezingen - voor het eerst in jaren, en in scherpe tegenstelling tot wat cynici vooraf beweerd hadden over het mogelijk contraproductieve karakter van zulke concerten.

"Tom Barman: 'Ik dacht dat ik het helemaal verkorven had, hier in de stad'"

Hoog tijd om de balans op te maken met Tom Barman, uit wiens zes richtingen tegelijk uitflitsende brein het hele 0110-verhaal ontstaan is. Barman zit momenteel met dEUS in de studio voor een nieuwe, volgend voorjaar te verschijnen plaat, en dus waren wij benieuwd of hij in die omstandigheden nog aan die 0110-verjaardag gedacht zou hebben als wij hem er niet over gebeld hadden.

TOM BARMAN « Ja, natuurlijk denk ik daar nog weleens aan terug, bijvoorbeeld omdat het mij opvalt hoe waanzinnig snel de tijd toch voorbijvliegt: het is al een jaar geleden, zeg! Gewoonweg deprimerend (lacht). Bovendien hebben we toen ons laatste optreden met dEUS gespeeld. Exact één jaar later zitten we opnieuw in de studio, en ook dat maakte dat ik er onwillekeurig aan terugdacht.»

BARMAN « Heel gemengd eigenlijk, want het was een rare periode. Maar zoals vele rare periodes was het ook wel een heel interessante periode.»

BARMAN « Dat zeker. Maar wat precies, da's heel moeilijk te omschrijven en uit te leggen. Voor mezelf was de belangrijkste les dat ik meer op mijn eigen ideeën moet durven vertrouwen. Ik ben er min of meer ingerold, en in het begin was ik een beetje overrompeld door de reacties en door de omvang die het kreeg. Maar op de duur merkte ik dat ik dingen durfde te zeggen die ik aanvankelijk niet gezegd zou hebben.

» (denkt na) Het was soms een beetje angstaanjagend. Doorgaans ligt het in mijn natuur om er gewoon in te duiken, maar in dit geval begaf ik me op een wel héél glibberig pad. Het lag nogal ver buiten mijn comfortzone, om zo ongeveer het understatement van het jaar te gebruiken. Ik ben een beetje een controlefreak, maar ik heb tegelijk een pervers kantje dat de zaken graag loslaat. Ik hou van chaos, maar het moet wel door mij geregisseerde chaos zijn (lacht). En dat was nu net het probleem: het soort tegenwind dat ik ten tijde van 0110 kreeg, had ik niet zien aankomen.»

(godb)

U vindt het volledige interview met Tom Barman in Humo 3499