13 jaar, 2,5 promille: Dossier jongeren en alcohol

Vandaag is Stijn (24) een jonge trucker, maar tussen zijn vijftiende en zeventiende speelde zijn leven zich af aan de togen van Roeselare.

"'Het is wachten op de eerste dode'"

STIJN « Ik was verlegen en ik had veel te weinig zelfvertrouwen: voor een puber is dat vreselijk. Mijn zus ging graag uit, maar ik had elke week maar één afspraak: de thuiswedstrijd van volleybalclub Roeselare. Het klinkt bizar, maar daar heb ik leren drinken. De meeste supporters waren vijftien jaar ouder dan ik, en ik keek enorm naar ze op. Als ik dronk, voelde ik me goed.

Ik zorgde ervoor dat ik twee uur voor het begin van de wedstrijd in de kantine zat. In het begin dronk ik alleen voor en na de match, maar al snel kwam ik de hele avond niet meer van mijn kruk af.

Op mijn vijftiende had ik al stamcafés. Daar ging ik woensdagmiddag, zaterdagochtend vanaf een uur of tien én zondagmiddag doorzakken. Nooit heeft een cafébaas me gewaarschuwd of naar mijn leeftijd gepolst. Integendeel: nog voor ik mijn jas had uitgetrokken, stond mijn pintje al op de toog.

Ik kon enorme hoeveelheden bier verzetten. Buiten dat cafémilieu bleef ik een onopvallend ventje, maar als ik gedronken had, kon ik een heel café op mijn hand krijgen. Ik vond mezelf dan heel grappig - dat ik nooit in elkaar ben geslagen, is een half mirakel. Voor mij was bier een wondermiddel.

Ik dronk steeds meer en steeds vaker, maar ik voelde me goed. Dat heeft zo anderhalf jaar geduurd.»

HUMO Hoe zag een doorsnee weekend er in die periode uit?

STIJN « Het begon op vrijdagmiddag met een happy hour in een café op honderd meter van de schoolpoort. Als je één pintje dronk, kreeg je daar het tweede gratis - een droom! In een uur werkte ik makkelijk 24 pinten naar binnen. Natuurlijk werd ik daar dan ziek van, maar dat was snel weer vergeten. Op den duur had ik twintig of dertig glazen nodig om dezelfde roes te voelen. Gemiddeld dronk ik per week voor 5.000 frank op.»