Paniek achter het stuur: één op de zeven chauffeurs lijdt aan rijangst

13708_rijangst200.jpg

De snelweg naar Breda ligt onder windvlagen van zeventig per uur, regen zwiept over de voorruit en sluiers water slepen achter vrachtwagens aan. Maar zelfs dan is het genoeglijk luisteren naar Jim Croce: ook bij hondenweer is rijden nog een plezier voor Onze Held En Zijn Onafscheidelijke Regenbanden! Voor honderdduizenden anderen daarentegen is autorijden de asfalt geworden hel. Zij lijden aan rijangst, het onzichtbare en vaak ook onuitgesproken afzien van de automens die met gruwelijke tegenzin achter zijn stuurwiel kruipt.

'Vraag mij niet om verder dan tien kilometer van huis te rijden, want dan krijg ik al de zenuwen. Als ik ergens naartoe moet, heb ik thuis in gedachten al heel de weg afgelegd. In gedachten zoek ik ook de kleine straten uit waarlangs ik moet rijden om de drukke punten te vermijden. Ik zal bijvoorbeeld nooit door het centrum van een dorp rijden, elk centrum vind ik te druk. Ik zal ook nooit tijdens het spitsuur de weg opgaan, dan blijf ik gewoon thuis. En moet ik over een druk kruispunt, dan zal ik dat proberen te vermijden door een paar straten om te rijden.

Maar ge kunt mij niet harder straffen dan door mij op de autosnelweg te jagen. Ik heb al zeventien jaar een rijbewijs en ik ben nog maar vier keer op de snelweg geweest. De eerste keer wou ik er direct af, ik reed zestig en ik dacht dat het allemaal zotten waren die mij voorbijvlogen. En ik ben niet bepaald gelovig, maar elke keer dat ik op de snelweg kom, maak ik een kruisteken. Omdat het zo'n verschrikking is.

Om dit Humo-artikel verder te kunnen lezen,
heeft u een abonnement nodig:

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven