10 jaar na Dutroux: Marc Verwilghen, van Witte Ridder tot Zwarte Piet

Marc Verwilghen draait dezer dagen op zomerritme: hij vraagt ons af te zakken naar La Réserve, het Knokse hotel dat, zo valt te vermoeden, ooit mondain is geweest. Een zwarte bode zwaait de deur van de lobby open, waar ouderdomskwaaltjes als reuma en flebiet de gesprekken domineren. Op een tafeltje kondigt een flyer de nakende afbraak van het hotel aan: moeilijk om hier níét te mijmeren over vergane glorie.

Uit de stijgende zenuwachtigheid van de andere aanwezigen valt af te leiden dat de minister aangekomen is: kort na de aanhouding van Marc Dutroux, half augustus 1996, werd Marc Verwilghen publiek bezit, en dat is sindsdien niet veranderd. 'Het begin,' noemt hij die zomer zelf. Nog geen halfjaar later rustte de hoop van het vaderland op zijn schouders - en kon de sloop van de Witte Ridder beginnen.

"'Je kan ook te veel voorkeurstemmen halen'"

HUMO Herinnert u zich de start van de affaire-Dutroux nog?

MARC VERWILGHEN « Ik zat samen met mijn vrouw naar televisie te kijken, hier in Knokke. Toen we de beelden van de bevrijding van Sabine en Laetitia zagen, heb ik meteen gezegd: 'Schat, de vakantie zit erop.'

» In de maanden en jaren vóór de ontmaskering van Dutroux waren er al talloze parlementaire vragen gesteld over de verdwijning van al die meisjes. Iedereen kende de foto's van Loubna, Julie, Mélissa, An en Eefje. Hun ouders werden steeds radelozer - ik herinner me dat de Russo's een open brief met 58 onopgeloste vragen hadden rondgestuurd. Ik had me ook vaak afgevraagd: 'Waarom vinden ze die meisjes toch niet?!' Daardoor voelden die gebeurtenissen van midden augustus op één of andere manier aan als een ontknoping. Ik dacht haast instinctief: 'Hier is meer aan de hand.' De ochtend na de aanhouding van Dutroux heb ik meteen naar (toenmalig VLD-voorzitter) Herman De Croo gebeld en gezegd dat ik minister van Justitie Stefaan De Clerck wilde ondervragen in de commissie-Justitie.»

HUMO U was in die tijd nog een onbekende backbencher.

VERWILGHEN (zucht) « Dat was ik níét. Een backbencher zit één, hoogstens twee termijnen op de achterste banken van het parlement en gaat daar roemloos ten onder. Ik was kamerlid geworden na de verkiezingen van 24 november 1991, en in de zomer van 1996 had ik het al tot voorzitter van de commissie-Justitie geschopt. Dat vragen ze niet aan een backbencher.»

HUMO In september kwam het héle parlement terug uit vakantie om een allereerste keer over de zaak-Dutroux te debatteren.

VERWILGHEN « Omdat al heel snel duidelijk was geworden dat zowel de politiediensten als het gerecht ernstig hadden geblunderd. Na het Kamerdebat hebben Didier Reynders, Patrick Dewael en ik een verzoekschrift ingediend waarin we de oprichting van een parlementaire onderzoekscommissie vroegen. Er moest eindelijk maar eens komaf gemaakt worden met de oorlog tussen de politiediensten.»

HUMO Tot die conclusie waren andere onderzoekscommissies óók al gekomen.

VERWILGHEN « Klopt, maar dat had nooit tot een politieke doorbraak geleid. De zaak-Dutroux leidde wél tot een déclic.»

Meer in Humo 3441