Dossier verkeersagressie (1): slachtoffers getuigen

'Voel maar,' zegt Paul B. terwijl hij mijn hand langs zijn schedel loodst. 'Dit is geen hoofd maar een maanlandschap.' Hij trekt zijn T-shirt uit: 'En ga maar eens langs mijn ruggengraat, dan voel je hoe scheef die wervelkolom staat. Scoliose - een gevolg van het hersenletsel dat ik aan het incident heb overgehouden.' Nu stapt Paul nog dapper rond, maar specialisten voorspellen dat hij in een rolstoel zal eindigen. Af en toe spant zijn hele lijf zich op van de pijn. Dan moet hij gaan zitten, maar niet te lang, want ook dat gaat zeer doen: 'Elke seconde voel ik pijn, maar zeuren heeft geen zin. Ik was gewoon op de foute plek op het foute moment.'

"'Het raampje ging open, ik zag de loop van een uzi, en toen werd ik neergeknald'"

Paul B. «Ik zat in een café te wachten op mijn vriendin, die maar niet kwam opdagen. Mijn auto stond voor de deur.

»Buiten kwam er een 4x4 aangereden. Eerst botste hij een paar keer tegen mijn trekhaak, en toen parkeerde hij zó dicht bij mijn wagen dat ik niet meer weg kon. Ik liep naar buiten: 'Parkeert u altijd zo, meneer?' Die man reageerde niet bepaald beleefd, maar 't werd ook geen vette ruzie. Ik zei: 'Ik ga toch weg. Als u even achteruit rijdt en mij laat vertrekken, hebt u daarna alle ruimte. Wacht even, ik ga nog snel binnen de rekening betalen.' Maar toen ik daarna weer naar buiten kwam, was de 4x4 verdwenen. Ik dacht er verder niet over na en reed rustig weg. Ik ben altijd een heel hoffelijke en correcte chauffeur geweest: ik ben nu vijfenveertig en ik heb bonus-malus nul.

»Na een tijdje stopte ik voor een rood licht. Achter mij hoorde ik als bezeten claxonneren. Ik legde de link niet eens, tot die 4x4 naast mij kwam rijden. Ondertussen was er een andere auto achter mij ingevoegd: ik kon dus geen kant meer op. Het raampje van de 4x4 ging open en de loop van een uzi kwam tevoorschijn - ik herkende het type van mijn tijd bij het leger. Ik dook met mijn hoofd naar beneden. Op datzelfde moment hoorde ik dek-dek-dek...

»De derde kogel had me geraakt, ik wist niet waar. Het licht sprong op groen, ik gaf nog gas, maar daarna verloor ik het bewustzijn. Mijn auto is in de berm beland.

»Toen de hulpdiensten ter plaatse kwamen, was ik klinisch dood. Ze hebben mij twee keer moeten reanimeren. De kogel was langs mijn rechterslaap mijn hoofd binnengekomen, had de hypofyse geraakt (een klier die een belangrijke rol speelt bij de groei, ontwikkeling, stofwisseling en voortplanting, red.) en was tegen de binnenkant van mijn schedel blijven zitten. Als hij mijn schedel had doorboord, was ik eraan geweest.

»Ze hebben mij naar de intensive care gebracht. Ik lag in coma, de dokters dachten dat ik het niet zou halen: 'En áls hij het haalt, zal hij waarschijnlijk blind zijn en leven als een plantje.'»

Lees het volledige artikel in Humo 3552

'Duel' (1971) van Steven Spielberg

Bumperkleven ontaardt in een helse achtervolging, in deze magistrale tv-thriller van Steven Spielberg.