Een overspelige liefde in brieven: Humo sprak met de schrijvers van 'Ik kus je in gedachten'

Overspel, het is van alle tijden. Onvermijdelijk, waarschijnlijk zelfs biologisch gestuurd. Of toch niet? Kan je ook gewoon beslissen niet toe te geven? Sarah en Ruud kozen de andere weg, al hadden dat zelf in het begin niet door. Ze zijn collega-journalisten. Allebei keurig getrouwd. Ze lopen elkaar in het buitenland regelmatig tegen het lijf, en beginnen steeds heftiger te hongeren naar iedere volgende ontmoeting. De een woont in Amsterdam, de ander in Brussel. Ze zijn gewend dingen te verwoorden en proberen in een storm van brieven inzicht te krijgen in wat er met hen gebeurt. Soms pijnlijk openhartige brieven, maar ook heel mooie, want ze proberen elkaar steeds verbaal te imponeren. Hoe, dat kan iedereen nu nalezen in 'Ik kus je in gedachten. Een overspelige liefde in brieven'.

"'Ik zou het mijn vrouw bijna aanraden: dat moet je nu ook eens meemaken! Zo fantastisch, zo verrukkelijk!'"

Dat is het enige dat soms wringt als je aan het lezen bent, dat iedereen dat nu kan. Waarom maak je zoiets persoonlijks openbaar? We vroegen het Sarah en Ruud, zoals ze voor de gelegenheid willen heten.

SARAH « Het is eigenlijk mijn idee. In eerste instantie eigenlijk gewoon voor de kick. Ik vond het spannend. Die brieven komen zo recht uit ons hart.»

HUMO Hou je dat dan niet liever voor jezelf?

SARAH « Waarom? Ik ben trots op die brieven. Ik vind ze echt heel mooi. Ze beschrijven geen ordinaire buitenechtelijke affaire, maar een liefde die nog altijd bestaat, en ook al onze twijfels en onzekerheden over wat we daarmee aanmoesten.»

HUMO Ruud, was jij ook meteen voor het idee te vinden?

SARAH « Jij was eerst bang, hè: 'Ze zullen weten over wie het gaat, na al die jaren zal het toch nog uitkomen!'»

HUMO Dat risico is toch ook reëel?

SARAH « Alles wat ons zou kunnen verraden, hebben we volgens mij kunnen schrappen. 'En als,' zeg ik hem steeds, 'iemand toch iets vermoedt, moeten we gewoon staalhard ontkennen!'(lacht).»

HUMO Zeven jaar lang hebben jullie je gevoelens geheim kunnen houden, al moesten jullie het wel aan iemand kwijt: Sarah aan haar vriendin, tevens jullie postillon d'amour, en Ruud aan een oude vriend.

RUUD « Ja, zo'n liefde is niet iets dat je in je eentje kan torsen. Helaas begreep die vriend er niets van. Een affaire hebben dat kon, maar echt verliefd worden, dat is volkomen fout. 'Niet doen!' zei hij, 'Niet doen!' Maar ik had dat niet in de hand. Het overkwam me. Plotseling. Ik had er geen enkele controle over.»

HUMO Jullie waren geen twintig meer...

RUUD « Is dat vreemd? Zou het niet kunnen dat het ook nog iemand van tachtig overkomt? Of is liefde alleen voor mensen van twintig, zoals alle televisieprogramma's je willen doen geloven: Liefde hoort bij jong, mooi en strak. Niet bij mensen van zestig, want dat is vies en gênant'?»

HUMO Ik bedoelde eigenlijk dat je toch wijzer was dan op je twintigste. Heb je nooit gedacht: 'Het is een oprisping van mijn hormonen, uitkijken!'? Of: 'Het is maar een chemische reactie in de hersenen'?

RUUD « Neen. De bliksem sloeg in en ik ben volkomen in haar ban geraakt. Verder dacht ik daar niet over na. De eerste jaren waren trouwens puur platonisch.»

SARAH « Ja. Vanwege ons werk zagen we elkaar regelmatig in het buitenland, en dan zochten we elkaar altijd meteen op. Ik werd altijd blij als ik met hem praatte. Hij stelde altijd de juiste vragen, verraste me altijd met zijn antwoorden. We voelden ons ongelofelijk op ons gemak bij elkaar.»

Lees het volledige artikel in Humo 3467

Een broek vol goesting gekregen? Vergeet dan het Ribbelman-condoom niet, deze week gratis bij Humo.