De wereldkampioen in zijn eigen woorden: 'Tom Boonen: Mijn verhaal'

De meeste Belgen weten nog precies waar ze op 25 september 2005 om een uur of vijf 's middags waren: voor hun tv, kijkend hoe Tom Boonen op magistrale wijze wereldkampioen werd. De meeste Belgen hebben het relaas van die overwinning al meer dan eens overgedaan - aan de koffieautomaat, aan de toog, in de sportkantine. Maar slechts zeer weinig Belgen hebben Tom Boonen zélf al uitvoerig horen vertellen hoe hij die gedenkwaardige dag heeft beleefd. Hij doet het nu in een gloednieuwe autobiografie: 'Tom Boonen: Mijn verhaal'. Daaruit hebben wij de spannendste hoofdstukken voor u geselecteerd, en we beginnen met het spannendste van allemaal: Tommeke wordt wereldkampioen!

(uittreksel uit: 'Tom Boonen: Mijn verhaal')
Zondag 25 september 2005. Madrid, Spanje. Nog duizend meter.

"'Onze tactiek was simpel: ik maak het af en word wereldkampioen.'"

We razen onder de rode vlag van de laatste kilometer door. Briesend, schrapend, met het schuim op de lippen als een kudde dolle stieren. We trappen en stampen als wilde dieren, aangemoedigd als gladiatoren in de arena. Het publiek schreeuwt zich de tering. De mensen zijn uitzinnig en willen waar voor hun geld: een heroïsch gevecht. Op leven en dood. Een finale waarvan ze over vijftig jaar dromerig zeggen: 'Daar was ik bij!' Ik ben klaar om ze dat te geven.

Rennersogen spieden heen en weer en analyseren de tegenstander. Wie ziet er dood uit? Wie leeft nog? Wie is er nog? Wie niet? Wie trapt nog soepel, welke grimas trekt hij? Wie spert de mond wagenwijd open om zoveel mogelijk zuurstof naar binnen te zuigen?

Er zijn er verschillende bij die naar adem happen. Het gaat verschrikkelijk hard, vooral door het beukwerk van één van mijn ploegmaats. Zo moet het ook. Ik haak mijn fiets aan de zijne, als een wagon aan een treinstel.

Nog negenhonderd meter. We hebben de zes vluchters in het vizier. De finish is nog ver. We moeten die vluchters terugpakken. Boogerd, Vinokourov en Bettini zijn geen kermiscoureurs. Niet gemakkelijk. Blijven focussen. Komaan, Peter!

Ruim twee maanden lang heb ik nauwgezet naar deze ene dag toegeleefd. Slapen, training, voeding: alles stond in het teken van 25 september. De datum was met blauw-rood-zwart-geel-groen omcirkeld in mijn agenda: de kleuren van de regenboogtrui. Die trui onderscheidt een renner een jaar lang van alle andere renners in het peloton. Die trui draagt de geur van de overwinning.

Iedereen heeft wel de mond vol over de vloek van de regenboogtrui. En er is iets van aan: hoeveel keer hebben we al een wereldkampioen met de armen in de lucht over de finish zien rijden? Herinnert iemand zich nog grote overwinningen van Camenzind, Astarloa of Vainsteins? Alsof de regenboogtrui een loden trui is, die de renner harnast en strak in het zadel houdt.

Maar van die zever kon ik me weinig aantrekken. Alsof dat een reden zou zijn om er niet keihard voor te werken.

Lees verder in Humo 3445