De eerste die ze in 'De laatste show' stelt, wint een halfjaar Humo

Geen hoogdagen meer als vroeger. Op Allerheiligen - voor de jongere lezers: de dag na Halloween - bevind ik me in alle vroegte in Zaventem, vestigingsplaats van de firma Woestijnvis. In het redactielokaal van 'De laatste show' heb ik, vóór haar werkdag officieel begint, afgesproken met Frieda Van Wijck (56). We gaan in een glazen kooi in de kantoortuin zitten, en komen vrijwel meteen ter zake, want als je vier keer per week een avondlijk praatprogramma aan de gang moet houden, heb je geen tijd te verliezen. Ik overigens ook niet.

Zou Frieda Van Wijck, die er heden kwiek uitziet, na drie en een halve week 'De laatste show' al geacclimatiseerd zijn? Zit ze al op kruissnelheid? Nu ik toch voor haar zit, kan ik het haar maar beter vragen.

"Frieda Van Wijck: 'De vraag: 'zullen we eens een kind maken' is me nooit gesteld'"

FRIEDA VAN WIJCK « Nog niet helemaal. 't Kan altijd nog beter. De derde week ging heel goed, vond ik, maar deze week was ik nogal in de war. Als je leert tennissen ga je eerst een tijdje vooruit; dan bereik je een zeker niveau en dan blijf je precies stilstaan, of lijkt het zelfs alsof je achteruit gaat. Daar moet je even door, en dan sta je weer een eind verder. Zo gaat dat met alles, denk ik.»

HUMO Je houdt dus een wedstrijdje met jezelf.

VAN WIJCK « Ja, en dat zal net zolang duren tot ik het gevoel hebt dat alles gesmeerd loopt. Het ultieme doel is: me perfect op mijn gemak voelen in de studio, zodat het lijkt alsof het programma helemaal uit mezelf komt, dat ik die interviews zó in m'n hoofd heb zitten dat ik er geen papieren meer bij nodig heb, kortom: dat het allemaal vanzelf gaat. Maar dat lijkt me onbereikbaar. Mijn geheugen is niet meer wat het geweest is. 't Is overigens altijd een beetje een zeef geweest, en nu dus nog meer dan vroeger.»

HUMO Heeft het feit dat je Mark Uytterhoeven moest opvolgen op je gewogen?

VAN WIJCK « Het heeft wel meegespeeld. Hij is een icoon in Vlaanderen, en als je hem opvolgt kom je altijd ná een icoon. Maar aan de andere kant heb ik altijd wel gedacht: 'Wat ík doe is zó anders. Het heeft óók z'n waarde.»

HUMO Zo zelfverzekerd was je wel.

VAN WIJCK « Ik dacht wel dat ik het kon. Ik weet namelijk wat ik kan en wat ik niet kan, en wat Mark deed, kan ik niet, zoveel is zeker.»

HUMO Wat kun je bijvoorbeeld niét?

VAN WIJCK « Altijd ad rem zijn.»

HUMO Ik denk dat je jezelf nu eventjes onderschat.

VAN WIJCK « Ik kan alleen ad rem zijn in een erg vertrouwde omgeving, en dus niet in een televisiestudio waar je, om te beginnen, al voortdurend moet opletten waar de camera staat, en waar je tijdens interviews moet zitten denken: 'Ik mag niet vergeten dit of dat woord te laten vallen, dat ons naar het volgende gespreksonderwerp moet leiden.' Om me daar helemaal van bevrijd te voelen is mijn geest niet speels genoeg: ik ben te veel met de technische aspecten bezig.»

HUMO Heb je je, voor je aan 'De laatste show' begon, voorgesteld hoe je zou wíllen zijn in dat programma? Heb je in gedachten een bepaald model vooropgesteld?

VAN WIJCK « Niet echt. Ik ben wat ik ben. Ik heb als een interviewer een bepaalde stijl die ik in al die jaren heb opgebouwd, zowel op de radio als op de televisie. En de manier waarop ik interview is de enige manier die ik ken.»

 

Het volledige artikel vindt u in Humo 3453

'DE LAATSTE SHOW'
Eén, van maa. tot don., rond 22 u.