Er zijn weinig dingen die wij hoger schatten dan de welgemikte, als een fluwelen kopstoot vanuit het niets opduikende gitaarriff, zo essentieel dat al de rest overbodig wordt. Net daaronder mag de drumroffel, precies invallend waar je hem niet verwacht. En tegen een baslijn zo laag en primitief dat je meteen denkt 'O nee, die mosselen van daarstraks!' zeggen wij - sick, sick, sick - ook geen nee.
"'Heb jij veel plaatjes van koude, ongevoelige mensen in huis? Ik dacht het niet'"
Maar boven dat alles, ja misschien zelfs boven stomende seks met K3, plaatsen wij De Zanger(es): iemand die zo hard meent wat hij zingt, dat hij het ook ons - keiharde Humo-reporters - kan laten voelen.
Forumvraag: Wie is volgens u de beste zanger?
Omdat we u zo onderhand kennen, hebben wij in het Humo-forum alvast een plekje gereserveerd waar u met uw afwijkende meningen terechtkan. Gewoon een gokje wagen omtrent de uiteindelijke nummer één in deze serie mag natuurlijk ook!
100. Frank Black
Caribou / Bone Machine / Planet of Sound
'Bassist Gezocht voor Nieuwe Groep,' zo kopte de advertentie die Frank Black - een drop-out van de universiteit van Massachusetts - in de plaatselijke krant liet zetten. 'Sollicitanten moeten houden van Hüsker Dü en Peter, Paul & Mary.' Een ongerijmdheid die het geluid van de Pixies perfect samenvatte. Zijn bijzondere zangstijl - een schrikwekkende oerschreeuw - heeft Black overigens te danken aan een Thaise buurman, die hem vroeg 'Oh! Darling' van de Beatles te zingen, 'en daarbij te schreeuwen alsof hij dat kutwijf wilde vermoorden'.
99. Tom Barman
Instant Street / Nothing Really Ends / Sister Dew
Door zijn vele, felbejubelde nevenactiviteiten van de laatste jaren (op onze recente nationale feestdag mocht Barman De Prijs voor de Democratie in ontvangst nemen) zouden we haast vergeten dat hij één van de beste en meest originele Belgische zangers van de laatste vijftien jaar is. Van schreeuwerig absurdisme tot gevoelig croonen, Barman heeft bewezen dat hij zowel in het Engels, het Nederlands als het Frans met zijn stem weet te ráken. Een beperkt bereik maar een geweldig vizier. En als hij zich vocaal laat ruggensteunen, kiest hij niet de minsten: Stef Kamil Carlens, Craig Ward, Mauro Pawlowski, goed volk dat net buiten deze lijst viel.
98. Jeff Tweedy
When the Roses Bloom Again (met Billy Bragg) / You Are My Face / On and On and On
Als songwriter werd hij geboren, maar in de loop der tijden - bij The Primitives, Uncle Tupelo en Wilco - is Jeff Tweedy steeds meer zanger geworden. Een eerste verpletterende indruk maakte hij op Wilco's dubbel-cd 'Being There', waar hij in de traditie van George Jones, Buck Owens en andere grote countryiconen, de rock een snik in de stem bezorgde, en de luisteraar tranen in de ogen. Tweedy's masterclass heet 'When the Roses Bloom Again', u vindt het terug op de weinig bekende soundtrack van de al even onbekende film 'Chelsea Walls' van acteur Ethan Hawke.
0 reacties
reageer ookReageer ook