Humo sprak met de familie van Mohamed Bouazza, de organisatoren van de stille mars

Op 1 mei 's cohtends vroeg werd Mohamed Bouazza (23) in het centrum van Antwerpen door vier vechtersbazen de dood ingejaagd. Ze kondigden aan dat ze als represaille voor een gebroken autoruit 'een makak' gingen vermoorden. Toevallig kregen ze hem in het vizier. De vier, bekend bij het gerecht, lopen vandaag nog altijd vrij rond. 'Wraakroepend,' vindt Omar Bouazza, oudste broer. 'De politie heeft er alles aan gedaan om de feiten te verdraaien. Alsof mijn broer, terwijl hij aan het rennen was voor zijn leven, opeens ging nadenken over de zin van het bestaan en dan maar in de Schelde is gesprongen om een eind aan zijn leven te maken.'

"'Wij moeten met z'n allen verder. Er is geen weg terug.'"

Eén keer hebben de Bouazza's de landelijke pers gehaald. Vorige week, twee dagen voor de stille mars.

Tijdens een herdenkingsplechtigheid voor haar zoon stelde Radia El Achouch (41) loud and clear dat mensen van het Vlaams Belang niét welkom waren op de mars - haar mars. Want de stille mars, dat werd een beetje vergeten, was een initiatief van de familie Bouazza. Het parcours, vanaf de Brouwersvliet, volgde dat van de gruwelijke en eenzame doodstrijd van haar 23-jarige zoon Mohamed Bouazza.

'De mars was er net zo goed gekomen als tien dagen later de stoppen van Hans Van Themsche niet waren doorgeslagen,' zegt Omar Bouazza (25), oudste broer. 'Mijn vrienden Mohammed en Hussin Ben Hadach hebben meteen na de moord gezegd: we moeten iets doen. Wat daarna gebeurd is, heeft ons helaas alleen maar gelijk gegeven.'

Omar Bouazza laat zijn ogen rusten op een pamfletje met een opsporingsfoto, waarvan hij er na de verdwijning van zijn broer honderden heeft verspreid. 'Kijk, hij lacht op deze foto. Hij lachte altijd, hij was altijd goedgemutst.'

HUMO Wat voor iemand was je broer?

OMAR BOUAZZA « Een kanjer (stilte).

Het heeft niet veel gescheeld of heel België had zijn naam om heel andere redenen gekend. Wij zijn opgegroeid op het Kiel. Als tiener was Mohamed spits bij de jeugd van Germinal Beerschot - een geweldige spits. Heel even stond hij dichtbij een transfer naar Ajax, maar op zijn zeventiende is tijdens een wedstrijd zijn schouder uit de kom gegaan. Die blessure is hem parten blijven spelen: hij kon een kruis maken over een profcarrière.

Mohamed is altijd blijven voetballen - voetbal was zijn passie. Hij speelde graag met jongetjes op straat, hij hield zich met hen bezig. En altijd die lach. Altijd klaar om mensen te helpen waar hij kon.»

Meer in Humo 3430