'Kloteklanten': hoe bedrijven u binnenhalen en vervolgens laten stikken

Elke dag zijn duizenden Belgen het weerloze slachtoffer van de afwimpelindustrie. Bedrijven die u ooit met toeters en bellen hebben binnengehaald als nieuwe klant, blijken onbereikbaar voor de geringste dienstverlening. Ze verstoppen zich achter een muur van helpdesks met automatische antwoordapparaten, callcenters met Pakistaanse bedienden en gekmakende wachtmuzak. Eén bedoeling: uw zenuwen slopen tot u afdruipt. Herkent u zich in het volgende verhaal? Proficiat, dan bent u lid van de groeiende groep gedumpte, bedrogen, verwaarloosde kloteklanten!

"'Mevrouwtje, volgens onze gegevens bent u wel degelijk overleden'"

Op een kwade ochtend ontvangt u de factuur van uw internetabonnement: u moet dubbel zoveel betalen als de vorige keer. Er is ongetwijfeld een fout in het spel, maar hoe kunt u die fout melden? Even denken... O ja, u gaat naar de website van uw internetprovider en klikt op de frequently asked questions. Helaas komt geen enkele regelmatig-gestelde-vraag ook maar in de buurt van uw probleem. U zoekt verder naar informatie over een mogelijke tariefwijziging. Weer niets te vinden. Op de servicepagina vindt u wél een internetadres van een helpdesk waarop u uw vraag kwijt kunt. Opluchting! Per kerende mail krijgt u het standaardbericht dat uw 'klacht' in behandeling genomen is. Dat gaat alvast de goede kant op. Dagen verstrijken, een week, twee weken. Geen nieuws. De tijd begint te dringen. Nog even en een nieuwe factuur valt in de bus.

Misschien brengt een telefoontje sneller een oplossing. Op de website van uw provider gaat u op zoek naar een telefoonnummer. Voor 25 eurocent per minuut spreekt een warme, montere, volautomatische vrouwenstem u toe:

Oké, vier dus! U drukt 4, maar het antwoordapparaat ratelt door en begint opnieuw.

Wááát? Terwijl de adrenaline door uw lijf begint te pompen, laat u de stem het hele refrein herhalen en doet u een gokje op toets 9: 'Voor algemene vragen...' Misschien vallen vragen over uw op mysterieuze wijze verdubbelde factuur dáár wel onder. U blijft hopen.

'Geen geldige invoer,' meldt de vrouwenstem. Het antwoordapparaat begint opnieuw van voren af aan.

Een opstoot van moordlust overvalt u. Maar misschien eerst nog eens proberen op toets 4. Tenslotte had u wel degelijk een vraag over uw factuur. En jawel, er komt schot in de zaak.

Yippiééé! Een wachtmuziekje begint te spelen. Na twintig eindeloze seconden 'Wiener Mélange' van André Rieu begint het antwoordapparaat gewoon weer opnieuw:

U haalt diep adem en overtuigt uzelf dat u géén stommiteiten zult begaan. U drukt opnieuw op toets 4 en belandt wéér in een ander wachtmuziekje. Tot 'James Last plays The Beatles' abrupt ophoudt en de vriendelijke vrouwenstem weerklinkt.

U grijpt naar een machete of een bijl.

(pv)

U vindt het volledige artikel in Humo 3494