Dossier onteigeningen: de Brusselse Zuidwijk

Onteigenden kunnen inderdaad geconfronteerd worden met een in de lucht hangende onteigening die jaren lang als een zwaard van Damocles boven hun hoofden blijft hangen. Dat is het leed vóór de onteigening, dat in het artikel zeer treffend werd geschetst. Er kan de onteigende echter ook heel wat leed te wachten staan na de onteigening. Op grond van de snelrechtwet van 1962 wordt een eigenaar onteigend en binnen enkele dagen uit zijn huis gezet. Nadat hij zijn woning heeft moeten verlaten vraagt de onteigenaar de herziening van zijn onteigeningsvergoeding met de bedoeling deze vergoeding te laten verminderen. In vele gevallen wordt de onteigeningsvergoeding talloze jaren na de onteigening inderdaad verminderd en moet de onteigende de som die hij teveel zou hebben ontvangen terugbetalen aan de onteignaar met interesten op deze som. Deze veroordelingen tot terugbetaling van het teveel ontvangene maken het voor een onteigende totaal onmogelijk de besteding van zijn oorspronkelijke onteigeningsvergoeding deftig te plannen. Met de oorspronkelijke vergoeding heeft hij een nieuw huis gekocht. Na de veroordeling tot terugbetaling zal hij zijn nieuwe woning misschien moeten verkopen om het teveel ontvangene met de interesten terug te betalen. Er is dus een discriminatie tussen de onteigenaar, die zijn hoofddoel ? het bekomen van het onteigende goed- binnen enkele dagen bereikt, en de onteigende, die zijn doel ? het bekomen van een definitieve vergoeding- slechts bereikt na verloop van verschillende jaren. De Belgische rechtbanken en het Belgisch grondwettelijk hof zien hierin geen graten. Het Luxemburgse grondwettelijk hof eist dat een onteigening volledig afgewikkeld is vóór de onteigenaar bezit kan nemen van het onteigende goed. De onteigeningsvergoeding moet definitief vaststaan en zonder definitieve vergoeding kan de onteigende niet uit zijn huis gezet worden (Grondwettelijk Hof Luxemburg, arrest nr. 16/03 van 7 februari 2003, Mémorial-Journal Officiel du Grand-Duché de Luxembourg van 28 februari 2003/A-N° 31, p. 510). De toepasselijke grondwetsbepalingen zijn in België en in Luxemburg dezelfde: in beide landen heeft de onteigende een grondwettelijk recht op een voorafgaande schadeloosstelling. Mijn vraag is nu waarom onze Belgische politici zich niet laten inspireren door het Luxemburgse voorbeeld. Waarom zien zij de onrechtvaardigheid en de ongrondwettelijkheid van de veroordeling tot terugbetaling niet in?

Onteigenden kunnen inderdaad geconfronteerd worden met een in de lucht hangende onteigening die jaren lang als een zwaard van Damocles boven hun hoofden blijft hangen. Dat is het leed vóór de onteigening, dat in het artikel zeer treffend werd geschetst. Er kan de onteigende echter ook heel wat leed te wachten staan na de onteigening. Op grond van de snelrechtwet van 1962 wordt een eigenaar onteigend en binnen enkele dagen uit zijn huis gezet. Nadat hij zijn woning heeft moeten verlaten vraagt de onteigenaar de herziening van zijn onteigeningsvergoeding met de bedoeling deze vergoeding te laten verminderen. In vele gevallen wordt de onteigeningsvergoeding talloze jaren na de onteigening inderdaad verminderd en moet de onteigende de som die hij teveel zou hebben ontvangen terugbetalen aan de onteignaar met interesten op deze som. Deze veroordelingen tot terugbetaling van het teveel ontvangene maken het voor een onteigende totaal onmogelijk de besteding van zijn oorspronkelijke onteigeningsvergoeding deftig te plannen. Met de oorspronkelijke vergoeding heeft hij een nieuw huis gekocht. Na de veroordeling tot terugbetaling zal hij zijn nieuwe woning misschien moeten verkopen om het teveel ontvangene met de interesten terug te betalen. Er is dus een discriminatie tussen de onteigenaar, die zijn hoofddoel ? het bekomen van het onteigende goed- binnen enkele dagen bereikt, en de onteigende, die zijn doel ? het bekomen van een definitieve vergoeding- slechts bereikt na verloop van verschillende jaren. De Belgische rechtbanken en het Belgisch grondwettelijk hof zien hierin geen graten. Het Luxemburgse grondwettelijk hof eist dat een onteigening volledig afgewikkeld is vóór de onteigenaar bezit kan nemen van het onteigende goed. De onteigeningsvergoeding moet definitief vaststaan en zonder definitieve vergoeding kan de onteigende niet uit zijn huis gezet worden (Grondwettelijk Hof Luxemburg, arrest nr. 16/03 van 7 februari 2003, Mémorial-Journal Officiel du Grand-Duché de Luxembourg van 28 februari 2003/A-N° 31, p. 510). De toepasselijke grondwetsbepalingen zijn in België en in Luxemburg dezelfde: in beide landen heeft de onteigende een grondwettelijk recht op een voorafgaande schadeloosstelling. Mijn vraag is nu waarom onze Belgische politici zich niet laten inspireren door het Luxemburgse voorbeeld. Waarom zien zij de onrechtvaardigheid en de ongrondwettelijkheid van de veroordeling tot terugbetaling niet in?

Vele jaren geleden werdt iets dergelijks gerealiseerd in Antwerpen. Bell-Telephone wilde de ganse wijk opkopen voor zijn fabriek. Eén bewoner van die wijk wilde niet wijken. De wraak van Bell-Telephone was zoet!? De fabriek werd gewoonweg RONDOM zijn huis gebouwd. En achter zijn woonst werden de allerzwaartste "punchmachines" geïnstalleerd. De man daverde omzeggens uit zijn bed. Het is nu nog altijd te zien, sijn woonst werd ondertussen afgebroken, waar zijn huis stond. Het is nu een ingang voor een laad- en loszone.

http://flams.blogspot.com/2006/06/brussel-zuid-bruxelles-midi-1.html http://flams.blogspot.com/2006/07/de-gemeenteraadsverkiezingen-zijn-in.html http://flams.blogspot.com/2006/07/brussel-zuid-bruxelles-midi-2.html