Arm in Vlaanderen: de harde cijfers

Ik heb met verstomming het ganse artikel gelezen. Ik vraag mij als hardwerkende mens met 4 kinderen, die een massa belasting moet betalen wel enkele zaken af. Ik vind dat mijn belastingsgeld niet goed besteed wordt, want Claudine kent duidelijk haar prioriteiten niet volgens mij. Als ze van een vervanginkomen liever voor ieder kind een TV op hun kamer koopt of aan belspelletje spendeert, dan aan gezondheidszorg of voedsel... Mijn kinderen hebben niet elk een TV op hun kamer, en toch voel ik mij daar ook niet schuldig over. Ik vraag mij trouwens af wat haar man in het huishouden doet? Dat hij geen werk heeft of vind, is trouwens ook wel moeilijk te geloven want er is een enorm tekort aan zowel geschoolde als ongeschoolde krachten... Maar als ik dan lees dat zijn vrouw als ze doodmoe thuiskomt van haar werk, ook nog in het huishouden moet beginnen. Tja... misschien moet hij zijn verantwoordelijkheid maar eens opnemen in plaats van te verdrinken in zelfmedelijden. Ik vind het wel bijzonder erg voor de kinderen omdat zij niet voor deze toestand verantwoordelijk zijn. Maar wat geef je hun als "voorbeeld" mee voor later. De schuld bij de maatschappij leggen( lees ik trouwens meerdere malen in de commentaren hierboven) is natuurlijk makkelijk.

Ik heb met verstomming het ganse artikel gelezen. Ik vraag mij als hardwerkende mens met 4 kinderen, die een massa belasting moet betalen wel enkele zaken af. Ik vind dat mijn belastingsgeld niet goed besteed wordt, want Claudine kent duidelijk haar prioriteiten niet volgens mij. Als ze van een vervanginkomen liever voor ieder kind een TV op hun kamer koopt of aan belspelletje spendeert, dan aan gezondheidszorg of voedsel... Mijn kinderen hebben niet elk een TV op hun kamer, en toch voel ik mij daar ook niet schuldig over. Ik vraag mij trouwens af wat haar man in het huishouden doet? Dat hij geen werk heeft of vind, is trouwens ook wel moeilijk te geloven want er is een enorm tekort aan zowel geschoolde als ongeschoolde krachten... Maar als ik dan lees dat zijn vrouw als ze doodmoe thuiskomt van haar werk, ook nog in het huishouden moet beginnen. Tja... misschien moet hij zijn verantwoordelijkheid maar eens opnemen in plaats van te verdrinken in zelfmedelijden. Ik vind het wel bijzonder erg voor de kinderen omdat zij niet voor deze toestand verantwoordelijk zijn. Maar wat geef je hun als "voorbeeld" mee voor later. De schuld bij de maatschappij leggen( lees ik trouwens meerdere malen in de commentaren hierboven) is natuurlijk makkelijk.

Ja, lap! Nu staan mijn ontboezemingen er maar liefst vier keer op voor 't zelfde geld. Wat voor 'n zottenkot is dat hier?

Bedankt voor het hart onder de riem, Black Lady. Ik help ook een beetje duimen voor jou. Toch bijzonder knap dat je je dochter ondanks je financiële problemen aan de universiteit kunt laten studeren: haar toekomst is - althans zonder ernstige tegenslagen - verzekerd. Ik had nog het twijfelachtige geluk dat mijn kinderen bij hun moeder (en hun nieuwe stiefvader) zijn gebleven, al viel me dat in het begin ook bijzonder zwaar. En je hebt gelijk: wie het zelf niet heeft meegemaakt kan er zelden onbevooroordeeld over meepraten (chapeau voor en merci aan die enkele anderen hierboven). Maar we houden ons sterk. Dat zijn we aan onszelf en aan onze kinderen verplicht!

Bedankt voor het hart onder de riem, Black Lady. Ik help ook een beetje duimen voor jou. Toch bijzonder knap dat je je dochter ondanks je financiële problemen aan de universiteit kunt laten studeren: haar toekomst is - althans zonder ernstige tegenslagen - verzekerd. Ik had nog het twijfelachtige geluk dat mijn kinderen bij hun moeder (en hun nieuwe stiefvader) zijn gebleven, al viel me dat in het begin ook bijzonder zwaar. En je hebt gelijk: wie het zelf niet heeft meegemaakt kan er zelden onbevooroordeeld over meepraten (chapeau voor en merci aan die enkele anderen hierboven). Maar we houden ons sterk. Dat zijn we aan onszelf en aan onze kinderen verplicht!

Bedankt voor het hart onder de riem, Black Lady. Ik help ook een beetje duimen voor jou. Toch bijzonder knap dat je je dochter ondanks je financiële problemen aan de universiteit kunt laten studeren: haar toekomst is - althans zonder ernstige tegenslagen - verzekerd. Ik had nog het twijfelachtige geluk dat mijn kinderen bij hun moeder (en hun nieuwe stiefvader) zijn gebleven, al viel me dat in het begin ook bijzonder zwaar. En je hebt gelijk: wie het zelf niet heeft meegemaakt kan er zelden onbevooroordeeld over meepraten (chapeau voor en merci aan die enkele anderen hierboven). Maar we houden ons sterk. Dat zijn we aan onszelf en aan onze kinderen verplicht!

Bedankt voor het hart onder de riem, Black Lady. Ik help ook een beetje duimen voor jou. Toch bijzonder knap dat je je dochter ondanks je financiële problemen aan de universiteit kunt laten studeren: haar toekomst is - althans zonder ernstige tegenslagen - verzekerd. Ik had nog het twijfelachtige geluk dat mijn kinderen bij hun moeder (en hun nieuwe stiefvader) zijn gebleven, al viel me dat in het begin ook bijzonder zwaar. En je hebt gelijk: wie het zelf niet heeft meegemaakt kan er zelden onbevooroordeeld over meepraten (chapeau voor en merci aan die enkele anderen hierboven). Maar we houden ons sterk. Dat zijn we aan onszelf en aan onze kinderen verplicht!

pfff: het was de bedoeling slechts 1 keer mijn verhaal te vertellen, geen drie!!!

pfff: het was de bedoeling slechts 1 keer mijn verhaal te vertellen, geen drie!!!

Mijn verhaal (wil Grootsmurf een hart onder de riem steken). Ik ben 50 jaar, gescheiden, met kinderen...Ik had een 'vaste' job tot mijn 37 jaar. Door een ernstige ziekte ben ik vervroegd met pensioen gestuurd, ik had geen keus! Een jaar later volgde de echtscheiding en nu OVERleef ik al jaren op een inkomen van +/- 1000 euro. En dat valt niet mee: ik heb er alles aan gedaan om mijn kinderen te kunnen laten studeren. Mijn dochter volgt een opleiding aan de universiteit. Niemand weet of ziet aan mij dat ik 'arm' ben, maar ik ben het wel. Ik tracht dat zo veel mogelijk te verbergen, want je krijgt toch zo snel 'veroordelingen' van Jan met de Pet. Ik vrees dat een mens het eerst aan den lijve moet ondervinden wat dat betekent: 'arm'-zijn, er leeft duidelijk weinig 'empathie' onder de hedendaagse mensen, getuige hiervan de vele reacties hierboven, enkele uitzonderingen daargelaten...

Mijn verhaal (wil Grootsmurf een hart onder de riem steken). Ik ben 50 jaar, gescheiden, met kinderen...Ik had een 'vaste' job tot mijn 37 jaar. Door een ernstige ziekte ben ik vervroegd met pensioen gestuurd, ik had geen keus! Een jaar later volgde de echtscheiding en nu OVERleef ik al jaren op een inkomen van +/- 1000 euro. En dat valt niet mee: ik heb er alles aan gedaan om mijn kinderen te kunnen laten studeren. Mijn dochter volgt een opleiding aan de universiteit. Niemand weet of ziet aan mij dat ik 'arm' ben, maar ik ben het wel. Ik tracht dat zo veel mogelijk te verbergen, want je krijgt toch zo snel 'veroordelingen' van Jan met de Pet. Ik vrees dat een mens het eerst aan den lijve moet ondervinden wat dat betekent: 'arm'-zijn, er leeft duidelijk weinig 'empathie' onder de hedendaagse mensen, getuige hiervan de vele reacties hierboven, enkele uitzonderingen daargelaten...

Mijn verhaal (wil Grootsmurf een hart onder de riem steken). Ik ben 50 jaar, gescheiden, met kinderen...Ik had een 'vaste' job tot mijn 37 jaar. Door een ernstige ziekte ben ik vervroegd met pensioen gestuurd, ik had geen keus! Een jaar later volgde de echtscheiding en nu OVERleef ik al jaren op een inkomen van +/- 1000 euro. En dat valt niet mee: ik heb er alles aan gedaan om mijn kinderen te kunnen laten studeren. Mijn dochter volgt een opleiding aan de universiteit. Niemand weet of ziet aan mij dat ik 'arm' ben, maar ik ben het wel. Ik tracht dat zo veel mogelijk te verbergen, want je krijgt toch zo snel 'veroordelingen' van Jan met de Pet. Ik vrees dat een mens het eerst aan den lijve moet ondervinden wat dat betekent: 'arm'-zijn, er leeft duidelijk weinig 'empathie' onder de hedendaagse mensen, getuige hiervan de vele reacties hierboven, enkele uitzonderingen daargelaten...

Voila, exactly my point: denk na voor je opmerkingen maakt en mensen met de vinger wijst, want het kan echt iedereen overkomen! Pech heb je niet in de hand, zo simpel is het.

Laat mij hier eens iets opbiechten ten behoeve van al dat jonge geweld dat nog gelooft dat het leven maakbaar is. Ik ben 47 jaar, heb een universitair diploma (grote onderscheiding, dank u!) en oefende tot tien jaar geleden een ?vrij beroep? uit. In mijn geval betekende dit hard werken voor relatief weinig geld: mijn vrouw verdiende in het onderwijs evenveel als ik maar moest de helft tot tweederde minder uren kloppen, lesvoorbereidingen en verbeterwerk inbegrepen. Maar ik deed het graag en zeurde dus niet? of toch relatief weinig. Tot ik tien jaar geleden chronisch ziek werd (een erfelijke aandoening, gewoon brute pech), moest stoppen met werken en mijn vrouw het ten einde raad afbolde. Nu woon ik alleen, van een invaliditeitsuitkering van ? 850 per maand. (Mijn privéverzekeraar komt niet tussenbeide omdat mijn ziekte onder de uitsluitingsclausules valt van de arbeidsongeschiktheidsverzekering die ik ? voorzichtig en voorzienig als ik ben ? voor veel geld had afgesloten). Maak je geen illusies: dat lukt niet. En maak je nog minder illusies: het kan iedereen overkomen. Ook jou. Arm Vlaanderen, denk ik dan, dat je de mensen die gewoon pech hebben gehad niet aan een leefbaar inkomen kunt/wilt helpen

Laat mij hier eens iets opbiechten ten behoeve van al dat jonge geweld dat nog gelooft dat het leven maakbaar is. Ik ben 47 jaar, heb een universitair diploma (grote onderscheiding, dank u!) en oefende tot tien jaar geleden een ?vrij beroep? uit. In mijn geval betekende dit hard werken voor relatief weinig geld: mijn vrouw verdiende in het onderwijs evenveel als ik maar moest de helft tot tweederde minder uren kloppen, lesvoorbereidingen en verbeterwerk inbegrepen. Maar ik deed het graag en zeurde dus niet? of toch relatief weinig. Tot ik tien jaar geleden chronisch ziek werd (een erfelijke aandoening, gewoon brute pech), moest stoppen met werken en mijn vrouw het ten einde raad afbolde. Nu woon ik alleen, van een invaliditeitsuitkering van ? 850 per maand. (Mijn privéverzekeraar komt niet tussenbeide omdat mijn ziekte onder de uitsluitingsclausules valt van de arbeidsongeschiktheidsverzekering die ik ? voorzichtig en voorzienig als ik ben ? voor veel geld had afgesloten). Maak je geen illusies: dat lukt niet. En maak je nog minder illusies: het kan iedereen overkomen. Ook jou. Arm Vlaanderen, denk ik dan, dat je de mensen die gewoon pech hebben gehad niet aan een leefbaar inkomen kunt/wilt helpen

Arm, 18j en dan broek vergeten. Goed wetende dat het een dure is. Dan ben je slordig bovenop de onbeschofte uitspraken. Dan moet je ook niet verwonderd zijn dat je arm bent, zal blijven. Man toch denk na voor je iets zegt. Hoogstwaarschijnlijk heb je zelf geen idee van hoe het is om in zo'n omstandigheden te leven een beetje respect en medeleven zou wel niet misstaan vind ik.

Heb net via pooh123456 de commentaren op het verhaal gelezen en voel me er door geschokt. Dat mensen hun verhaal willen delen en zo aan niet-armen proberen duidelijk te maken hoe hun leven een aaneenschakeling is van tegenslagen, geldgebrek, uitsluiting ....maar ook van elkaar graag zien en zoeken hoe het toch een beetje leefbaar maken, dat verdient respect en geen veroordeling. Dat mensen die dag in dag uit in een keurslijf zitten (door geldgebrek, zorgen allerhande) af en toe uit de band springen, zichzelf en/of hun kinderen iets gunnnen lijkt me niet zo onbegrijpbaar. Eventjes geen rekening houden met die deurwaarder, die rekening die nog moet betaald worden maar gewoon genieten van de blijheid van je kind als je het iets kan geven..is dat zo moeilijk in te voelen? En ja vaak krijgen ze het dan achteraf weer op hun dak. En als je dag in dag uit in zo'n situatie moet leven, en dan reacties krijgt zoals ik die hier lees...dan kan je je volgens mij alleen maar heel kwaad voelen op de maatschappij en het systeem. Heb je dan nog zin om je er uit te werken, geloof je er dan nog in..of kies je dan voor die kleine geneugten, binnen je eigen kringetje,...waardoor je er onbewust steeds dieper in komt vast te zitten???.

ik heb dat ook bijna meegemaakt, maar net nog op mijn plooi kunnen komen. eens het begint is het verdomd moeilijk om er nog uit te komen. heb zin om die mensen een beetje finnancieel te helpen. als we dit met enkele doen krijgen zij een nieuwe start.

ik heb dat ook bijna meegemaakt, maar net nog op mijn plooi kunnen komen. eens het begint is het verdomd moeilijk om er nog uit te komen. heb zin om die mensen een beetje finnancieel te helpen. als we dit met enkele doen krijgen zij een nieuwe start.

ik kan de verschillende reacties ergens begrijpen omdat we allen reageren vanuit onze eigen waarden en normen maar...... Waar zullen de kinderen later nog over vertellen?? Dat hun ouders op het moment dat er dan eens geld was wel voor HEN cadeautjes kochten (in plaats van rekeningen of schulden verder af te betalen). Die ze zowiezo nog jaren zouden moeten afbetalen dus een maand meer of minder .....als we nu de kinderen iets kunnen geven dan hebben ze dat toch wel gehad (hoe zou je zelf reageren moest je in dezelfde situatie terecht komen??) Meer begeleiding,ik ben ervan overtuigd dat vele mensen die in armoede moeten overleven niet zitten te wachten op nog eens meer begeleiding. Vaak krijgen deze mensen al begeleiding of willen ze juist zelf hun verantwoordelijkheid blijven opnemen. Ik denk dat we echt eens moeten kijken hoe mensen reageren zoals ze reageren, van waar komt dit gedrag, welk verhaal zit ook nog achter het verhaal dat in deze humo te lezen is. Een gans levensverhaal zowel van mama, papa als van de kinderen en hun ganse omgeving. De manier waarop anderen, de omgeving, de samenleving naar deze mensen en andere mensen in armoede kijkt en ze benadert speelt in dit verhaal ook een grote rol. Ik zelf ben in schuldbemiddeling geweest en ja dat heeft geholpen maar.... vanaf het moment dat deze was afgerond was er geen enkele opvolging en geen aanbod. Ik had ook geen vraag maar was blij ervan af te zijn en met een schone lei te kunnen herbeginnen. Ik had wel het grote geluk mensen rond mij te hebben die me zeer veel gesteund hebben om met geld om te leren gaan anders had ik nu weer in de schulden gezeten en waarom??? Omdat alles wat met geld kan gelinkt worden voor mij gevoelsmatig gelinkt wordt aan 'misbruik' (door mijn geschiedenis). Ik heb ook al mijn geld in mijn auto gestoken, de duurste televisie, gsm en noem maar op, dank zij die spullen had ik sociale contacten want iedereen wou in mijn auto zitten, wou mijn gsm eens bekijken. Het was voor de auto en de rest dat ik die contacten had maar ik had ze wel. Dat ik geen eten had s'avonds dat wist en zag niemand maar ik had wel een sociaal netwerk..... Misschien moeten we toch maar eens verder nadenken over bepaalde manieren van kijken naar en spreken over ....

ik kan heel goed verstaan dat er mensen door onmacht in de armoede geraken en dat ze daardoor in een vicieuze cirkel geraken, maar waarom in plaats van het beetje geld die er dan nog rest uit te geven sparen ze het niet. is het echt nodig om op elke kamer een TV te hebben? waarom zit bernard na vier jaar nog altijd niet gaan werken? waarom moeten er met nieuwjaar 515 euro aan kados besteed worden? ik ga hier nu zeker niet beweren dat het luizakken zijn als integendeel want het moeten harde tijden zijn voor deze mensen maar ik vind het spijtig dat deze mensen niet inzien dat moesten ze minder uitgaven doen aan die luxeproducten ze misschien wel na verloop van tijd uit de schulden kunnen geraken en zich zelf een beter leven geven..... en zoals frl5co zegt het is niet echt die mensen zelf hun fout want wie weet op welke manieren je allemaal in de armoede kunt belanden, maar geef hun dan begeleiding zodanig dat ze hun geld nuttig gebruiken....

ok, kwam misschien wat cru over. Ik wou enkel duidelijk maken dat er voor arme mensen meer begeleiding moet komen, of er zal geen van die zes kinderen ooit voor een pensioen zorgen, laat staan er zelf voor sparen.

ok, kwam misschien wat cru over. Ik wou enkel duidelijk maken dat er voor arme mensen meer begeleiding moet komen, of er zal geen van die zes kinderen ooit voor een pensioen zorgen, laat staan er zelf voor sparen.

Aan alle rechtsen hier: ik hoop voor jullie dat jullie nooit de pech hebben om bijvoorbeeld werkloos te worden op 50 jaar. Prijs jezelf gelukkig dat jullie niet opgegroeid zijn in een kansarm gezin (denk ajb eens na over de waarden en normen die jullie van thuis uit meegekregen hebben en hoe doorslaggevend die zijn in jullie handelen). Ik krijg het schijt van mensen die niet verder kijken dan hun neus lang is. 't Is gemakkelijk om te zeggen dat het allemaal luilakken zijn, vanuit je warme zetel, met je diploma op zak, een vaste job en kinderen die zo perfect zijn dat ze NOOIT iets vergeten. @frl5co: die zes kinderen zijn waarschijnlijk wel goed genoeg om jouw pensioenprobleem op te lossen...

Aan alle rechtsen hier: ik hoop voor jullie dat jullie nooit de pech hebben om bijvoorbeeld werkloos te worden op 50 jaar. Prijs jezelf gelukkig dat jullie niet opgegroeid zijn in een kansarm gezin (denk ajb eens na over de waarden en normen die jullie van thuis uit meegekregen hebben en hoe doorslaggevend die zijn in jullie handelen). Ik krijg het schijt van mensen die niet verder kijken dan hun neus lang is. 't Is gemakkelijk om te zeggen dat het allemaal luilakken zijn, vanuit je warme zetel, met je diploma op zak, een vaste job en kinderen die zo perfect zijn dat ze NOOIT iets vergeten. @frl5co: die zes kinderen zijn waarschijnlijk wel goed genoeg om jouw pensioenprobleem op te lossen...

Pijnlijk verhaal en het is een feit dat deze groep in de samenleving enkel nog zal toenemen. Waar ik nog het meest van huiver is het feit dat die kinderen voor een groot deel gepredestineerd zijn om die armoede verder te zetten zoals ook de ouders reeds een verderzetting zijn van een onvermogen door hùn ouders. Die kracht hebben die mensen niet omdat zij niet structureel denken maar op korte termijn. Het is de taak van een verantwoordelijke samenleving om die mensen een raamwerk te bieden om uit dat doolhof te raken. Ik denk hierbij aan scholing, budgetbeheer, werkaanbiedingen, hygiëne, gezondheid enz... Het belangrijkste echter blijven die kinderen. Men moet die ouders voor een deel ontslaan van hun verantwoordelijkheden en die kinderen in een ander normen- en waardenstelsel laten opgroeien juist om dat vicieuze (pogen) te doorbreken. Het is niet aan ons om individuele gevallen te bekritiseren. Wij moeten kansen bieden aan die groep die dat uit eigen kracht niet kan.

Wordt het niet eens tijd dat er meer geïnvesteerd wordt in een financieele begeleiding (verplicht!) in plaats van de werkende mens dop te laten betalen en ze voort in een vicieuse circel te laten draaien. De schuldenput die ze hebben lijkt wel opgelost te raken als die man ook eens uit werken gaat en ze tevreden zijn met 1 tv en geen kadoos van 70 euro. En de pil blijft goedkoper dan nog een baby erbij hoor.

Wordt het niet eens tijd dat er meer geïnvesteerd wordt in een financieele begeleiding (verplicht!) in plaats van de werkende mens dop te laten betalen en ze voort in een vicieuse circel te laten draaien. De schuldenput die ze hebben lijkt wel opgelost te raken als die man ook eens uit werken gaat en ze tevreden zijn met 1 tv en geen kadoos van 70 euro. En de pil blijft goedkoper dan nog een baby erbij hoor.

In plaats van ons te gedragen als toeristen en een beetje arme mensen gaan bekijken, zouden we beter eens nagaan wat de oorzaken zoal kunnen zijn, en wat er kan aan gedaan worden. Om jullie op weg te helpen: De huurprijzen zijn tegenwoordig niet meer te betalen. Hoe komt dit? Wie profiteert hiervan? Iedereen heeft recht op een eigen woning; Iedereen die meer dan 1 woning bezit, heeft schuld aan die situatie. De zogezegde "love&peace"-generatie, de zogezegde non-conformisten oftewel hippies, blijken de grootste opportunisten te zijn, die door gewetenloos gelobby alles naar hun hand lijken te zetten (zie alle gunstmaatregelen ten voordele van 50-plussers). En ja, je kan alleen aan armoede ontsnappen door te gaan werken, door mee te draaien in de slavernij van ons consumisme. Eigenlijk zouden we op wereldschaal aan geboortebeperking moeten doen. Wanneer zullen de rijke mensen met de vinger worden gewezen? Zouden we niet beter 'es nagaan op welke manier die mensen hun rijkdom hebben bekomen en wat hieraan kan gedaan worden?

In plaats van ons te gedragen als toeristen en een beetje arme mensen gaan bekijken, zouden we beter eens nagaan wat de oorzaken zoal kunnen zijn, en wat er kan aan gedaan worden. Om jullie op weg te helpen: De huurprijzen zijn tegenwoordig niet meer te betalen. Hoe komt dit? Wie profiteert hiervan? Iedereen heeft recht op een eigen woning; Iedereen die meer dan 1 woning bezit, heeft schuld aan die situatie. De zogezegde "love&peace"-generatie, de zogezegde non-conformisten oftewel hippies, blijken de grootste opportunisten te zijn, die door gewetenloos gelobby alles naar hun hand lijken te zetten (zie alle gunstmaatregelen ten voordele van 50-plussers). En ja, je kan alleen aan armoede ontsnappen door te gaan werken, door mee te draaien in de slavernij van ons consumisme. Eigenlijk zouden we op wereldschaal aan geboortebeperking moeten doen. Wanneer zullen de rijke mensen met de vinger worden gewezen? Zouden we niet beter 'es nagaan op welke manier die mensen hun rijkdom hebben bekomen en wat hieraan kan gedaan worden?

Paragrafen zijn niet verboden

het is maar hoe men er zelf naar kijkt, het gaat hier toch niet over waar men al dan niet woont of welke naam men heeft of welke leeftijd maar wel over de situaite en hoe die tot stand is kunnen komen. Welke gevolgen dat me tzich meebrengt en hoe mensen er een weg in zoeken en vinden om er met hun mogelijkheden proberen mee om te gaan met andere woorden er proberen in 'overleven'. Gans het verhaal dat er achter schuilt en de krachten die dit gezin heeft ontwikkelt om in hun situatie toch probeert om de kinderen en hun gezin zo goed mogelijk en zoveel mogelijk kansen vind om te proberen niet gepest of uitgesloten te worden. Dit toch met alle gevolgen van uitsluiting dat het met zich meebrengt. lees het verhaal niet één maar meerdere keren en misschien zal men daar dan wel dingen uithalen en zien dat mensne in armoede 'krachten' en 'overlevingsmechanismen' ontwikkelen om toch nog een beetje te kunnen functioneren in onze samenleving. Vanuit het standpunt van mensen in armoede bekeken die dan hun waarden en normen, prioriteiten in eerste instantie zullen hanteren. Ik denk dat we naar het geheel van het verhaal moeten kijken en niet naar waar deze mensen wonen of wie ze zijn dat doet er hier niet toe. In België zijn vele mensen die in een gelijkaardige situaite moeten 'overleven', alleen is niet iedereen happig om met zijn verhaal naar buiten te komen (begrijpelijk en vooral als je sommige reacties leest). Ik doe mijn petje af voor de moed van dit gezin om dirt wel te doen.Ik voel ook geen kreet of nood aan 'medelijden' maar wel een oproep aan verandering van het kijken naar en spreken over....... Het leren kennen van een 'onbekende leefwereld' in beide richtingen kan alleen door dialoog en door het vertellen van eigen leven. Dit wil zeggen zich kwetsbaar opstellen en ook stukje bloot geven, niet gegeven aan iedereen om daar de moed voor te hebben....of wel???? Laat ons samen die verschillende 'leefwerelden' dichter bijeen brengen en in dialoog treden, daardoor zullen we veel vooroordelen stoppen!!!!

grootsmurf en pooh123456, ik ben blij jullie reactie te lezen. Jullie bezitten duidelijk meer dan 1 hersencel.

grootsmurf en pooh123456, ik ben blij jullie reactie te lezen. Jullie bezitten duidelijk meer dan 1 hersencel.

Het makkelijkste is commentaar geven zoals die momenteel al te lezen is. Proberen om te zien vanwaaruit mensen handelen zoals ze handelen vraagt iets meer inspanning en persoonlijke investering. Wanneer ik het vrhaal van dit gezin las was het eerste dat in mij opkwam: dit is een moeder die haar kindere doodgraag ziet en er alles voor zou doen dat ze dezelfde kansen kunnen krijgen dan andere kinderen. Doorheen haar verhaal voel ik ook dat ze verteld dat ze dit niet altijd kan waarmaken en dat ze is daardaar niet alleen met de vinger gewezen voelt door de maatschappij maar zich ook schuldig voor voelt dat het haar niet altijd lukt. Het feit dat ze ook haar man de ruimte geeft en zijn tempo respecteerd om emotioneel te verwerken dat gans zijn 'werksituatie' is weggevallen; toont nog maar eens aan welke sterke famiale band er binnen dit gezin heerst. Het feit dat de deurwaarders weinig tot geen ruitme geven of kunnen geven om te 'schuiven en verschuiven' in een afbetalingsplan maakt de druk alleen maar hoger. Mensen die in armoede moeten overleven kennen meestal alle prijzen van basisvoedsel van buiten. Ik stel me de vraagf hoeveel mensen de prijs van één doos melk van buiten kennen en de winkels waar ze dan te vinden zijn??? Armoede is niet alleen een kwestie van geld. Armoede heeft met vele domeinen te maken, gezin, onderwijs, tewerkstelling, gezondheid, huisvesting,.... ook de gevoelsmatige, emotionele aspect van armoede mag niet vergeten worden. Veel speelt zich af hoe mensen de dingen voelen en beleven. Welke betekenis heeft dit allemaal voor de mensen in een armoede situatie?? Hoe voel je je als ouder als je je kind ziet, voelt afzien omdat hij niet dezelfde kansen krijgt als een ander?? Dat door de omstandigheden waarin ze opgroeien de mogelijkheden er niet zijn om deze kansen te geven?? Als ouder voel je je hierdoor schuldig, word nog eens extra op aangewezendoor de maatschappij (leerkrachten op school in dit verhaal, huisbaas,..)maakt je kwaad en wil je er zeker alles aan doen dat de kinderen er niet langer moeten onder lijden. Gevolg is vaak dat men dan aankopen gaat doen die in de ogen van maatschappij als onverantwoord beschouwd worden. Ik kan nog uren door gaan met systemen te vertellen die maken waardoor mensen vaak handelen zoals ze handelen en die andere mensen niet kunnen begrijpen omdat ze de 'FOND' van het geheel niet kennen. Wie zijn wij om andere mensen te beoordelen en veroordelen zonder hun verhaal, geschiedenis en de betekenissen hiervan dan te kennen?? Het enige juiste feit is dat er in onze maatschappij nog steeds veel te veel mensen in amroede moeten overleven en dat er velen van hen er echt iets willen aan doen, maar waar beginnen????

Arm, 18j en dan broek vergeten. Goed wetende dat het een dure is. Dan ben je slordig bovenop de onbeschofte uitspraken. Dan moet je ook niet verwonderd zijn dat je arm bent, zal blijven.

Die taaltip was pure "rand"informatie, waar ik me doorgaans angstvallig voor hoed. Mijn excuses.

Beste ddsloo, ik hoop oprecht dat jij nooit door tegenslag in de armoede terechtkomt, want voor jou zou het toch echt ondraaglijk zijn om tot het schorremorrie te worden gerekend... Maar hou er rekening mee: het komt soms uit onverwachte hoek! Succes met je leven. Overigens, de ouders "noemen" niet Bernard en Claudine, zo "heten" ze.

ze willen meewerken als ze anoniem kunnen blijven. In de streek van nivove loopt het vermoedelijk vol met huisgezinnen van 6 kinderen met volgende namen en leeftijd en nog meer randinformatie: Andy (18), Dimi (13), Monaco (11), Kenny (8), Alicia (7) en Posh (5). en de ouders noemen Bernard (voormalig foorkramer) en Claudine.... straf

ze willen meewerken als ze anoniem kunnen blijven. In de streek van nivove loopt het vermoedelijk vol met huisgezinnen van 6 kinderen met volgende namen en leeftijd en nog meer randinformatie: Andy (18), Dimi (13), Monaco (11), Kenny (8), Alicia (7) en Posh (5). en de ouders noemen Bernard (voormalig foorkramer) en Claudine.... straf

Nu maar hopen dat Claudine haar scooter niet wordt gepikt...

Nu maar hopen dat Claudine haar scooter niet wordt gepikt...