Hoe zou het eigenlijk zijn met... Luc Van den Bossche (59)?

ik

maanrijp het water
treurige zee
en kinderen als melk gedronken

bogen naar de golven
starende mens
en de kamer rauwwit

wake van een zomer
zilte weg
en de smaak van de avond

ruis
de regen is op komst

dido

een wilgetak in mijn ogen bloeit
en als wind wakker ik de vlammen aan
die haar lichaam verdorden

elke muur van de kamer ademt
nog steeds van het grote teken
de geur van haar as
die als een sierlint speelde
om de vruchten van mijn wilgetak

zijn mijn handen niet verschroeid
en biedt het riet nog
de laatste spiegel

bruid van het vuur
je graf is verkleumd
en reeds woordeloos
ik ken je pijn
en je naam is dido

vaders naam

vaders naam is bloed
en donker

de nachtgolven van haat
die nooit kunnen wenen
graven in het versteende zand
de wilde vadernaam

de bloemen die hij brandde
in mijn vlees
rotten wijd open
en huilen

huilen om de hand van de dood
de enige die mij mint
en weet
dat vaders naam bloed is
en donker

droomsprekers

verdrinken de schelpen aan het raam
rood en bang
en sijpelen de woorden voorbij
in vluchten van glas

maar je adem rinkelt
als een koord door de avond gevlochten
om de vlek op mijn wang
en je ogen dragen een traan

hoor de maan is op de velden gevallen
en de wolken dansen
hoor de stenen drinken water
en jij plukt mijn handen

wake bij haar doodsbed

wacht in de holte van mijn raam
op de koorts
die me vergezellen zal
uit het ongenoemde land der kleuren
waar wij het kind tekenden

wacht in de angst van mijn kamer
op het span van de dood
die om zijn schouders
lijk een mantel dragen zal
de pasgeboren droom van het kind

nut dan de nacht en de koorts
en drink de dood
slapen zal ik niet

herinnering

takken sneden ronde kralen
die zwommen in je ogen
en als een open zuil zoenden

op het lemmet van je hand
draaide het licht
en verdween in de takkenbuidel

wijl de zengende slaap
in je kindermond takken roofde
en het schip der doden brandde