Humo sprak met Carla Bruni

Carla Bruni: zangeres, femme fatale (ooit de partner van Mick Jagger, Eric Clapton, Donald Trump...), erfgename van Italiaanse adel, voormalig supermodel, en sinds begin dit jaar de echtgenote van ene Nicolas Sarkozy, die toevallig zelf president van Frankrijk is. Dat detail verleent onze derde ontmoeting een nieuwe allure. Even lijk ik beland in een spannende film: veiligheidsagenten van de Sûreté noteren het nummer van mijn identiteitskaart, en ook al betreden ze niet de gezellige woonkamer waarin we praten, toch voel je constant hun aanwezigheid.

"'Euh... Mag ik je er toch even aan herinneren dat je met een getrouwde vrouw praat?'"

U vindt het interview met Carla Bruni vanaf dinsdag 8 juli in Humo 3540

Videofragmenten van Carla Bruni

Carla Bruni: het interview uit Libération

'We waren in de hemel, maar het voelde als de hel'

Onze Man vlijde zich deze week op de sofa naast de bevallige Première Dame de la République om het over haar nieuwe cd te hebben - lees het hele interview met Carla Bruni in de Humo van deze week. In dat interview wordt verwezen naar het gesprek dat de Franse krant Libération onlangs met haar had: de presidentsvrouw werd op de redactie van de linkse krant door zes politieke journalisten aan een ernstig verhoor onderworpen, terwijl demonstranten buiten luidkeels hun onmin over het beleid van haar echtgenoot scandeerden. Het interview van Libé - spécialement voor u vertaald - vindt u hier:

Carla Bruni «Tutoyeren doe je altijd met iemand in gedachten, denkbeeldig of niet. In sommige nummers noem ik die mensen zelfs bij hun voornaam. Dat komt omdat ik vaak schrijf vanuit mijn gevoelens. Niet zozeer over mezelf of over iemand anders, maar veeleer door mezelf - met mezelf als medium.»

- Tegen wie hebt u het dan wanneer u zingt: 'Kijk jij maar uit, ik ben Italiaans'?

Bruni «Dat zou ik tegen jullie kunnen zeggen, bijvoorbeeld. Al ben ik in feite al drie maanden Italiaanse af.»

- U hebt zich laten naturaliseren tot Française?

Bruni «'t Is nog niet helemaal rond. De procedure heeft veel voeten in de aarde - voor mij duurt het net zo lang als voor een ander.»

- U woont al jaren in Frankrijk. Waarom hebt u de aanvraag tot naturalisatie pas ingediend toen u trouwde?

Bruni «Omdat Française worden niet hoog op mijn verlanglijstje stond. Waarom zou het ook? Ik had een verblijfsvergunning, ik had een werkvergunning, ik kom uit een lidstaat van de Europese Unie... Mijn zus had wel al de Franse nationaliteit aangevraagd en ook gekregen, omdat ze graag wilde stemmen in Frankrijk. Maar dat is haar keuze.

»Ik mag mijn Italiaanse paspoort nog houden tot in 2012. Daarna is het gedaan met Italiaans zijn. Maar ik zie mezelf nu al als Française.»

- Française of niet, als burger van Europa mocht u sowieso al stemmen tijdens de gemeenteraadsverkiezingen van maart (toen Sarkozy zware klappen kreeg, red.). Hebt u van dat recht gebruikgemaakt?

Bruni «Nee. Stemmen is nooit echt mijn dada geweest, al besteed ik er tegenwoordig veel meer aandacht aan. Echt waar, het is een totaal andere wereld voor mij.»

- Hoe ziet u de Fransen eigenlijk als volk?

Bruni «Ze zijn een nogal nostalgisch volkje. Erg literair ingesteld ook, en maar matig muzikaal.»