Jan Wauters: het laatste grote interview

We kregen tweeënhalf uur: een traktatie! Hieronder verzamelden we alvast enkele markante uitspraken.

"'Ik ben niet op de wereld om iets te betekenen'"

• Ik heb me geërgerd aan onze politici op de Olympische Spelen. Die eeuwige Anciaux met zijn rollende ogen en sentimentalistische praat! Zelfs de premier zat er met een Belgisch vlaggetje te zwaaien. Alsof hij niks beters te doen had! 'Leterme, bezin u en werk in stilte voort,' denk ik dan.
  
  
• Het allermooiste wat ik in Peking heb gezien, was de bocht van Tia Hellebaut. Die aanloop van dat op het eerste gezicht houterige, iets te lange lichaam, dat zich vervolgens harmonieus over die lat krult - dat vind ik pure schoonheid.
  
  
• Het bewieroken van Kim Gevaert en haar bevallige vriendinnen vond ik overdreven. Het is mooi wat ze hebben gepresteerd, maar ze hebben geluk gehad dat anderen het stokje hebben laten vallen. Wereldtop zijn ze niet. Dat is Gevaert ook nooit geweest.
  
  
• Die afscheidsceremonie op de Memorial! Te glitterig, te bombastisch, te sentimenteel. De gebroeders Wauters die iets over de Nobelprijs zingen: misschien ontroert het de massa, maar ik vind het nep en dus ergerlijk. Net als die automobiel waarmee ze het stadion werd ingereden, die speaker (Carl Huybrechts, red.), dat hele circus eromheen.
  
  
• De prestaties van de Rode Duivels in Peking vond ik toch wat overroepen. Ze hebben één heel goeie wedstrijd gespeeld, tegen Italië, en dat was het. Tegen Brazilië léék het niet onaardig, tot het tempo de hoogte in ging. Toen moesten ze lossen. Maar er zát wel iets in die jonge ploeg. Niet meer die lethargie van het Belgische voetbal van de voorbije jaren, maar een soort winning mood.
  
  
• Bölöni kende ik als een wat zorgeloze, om niet te zeggen vuile Roemeense voetballer, maar dat blijkt een heer te zijn, een man die er stáát en zijn zin durft te doen. Ik vrees alleen dat hij na Fellaini dit seizoen ook nog eens Defour en vooral Mbokani zou kunnen kwijtspelen.
  
  
• In het begin was ik ook verbijsterd door de wijsheid van Kompany. Helemaal anders dan Scifo, die ondanks die wat ouwe kop toch een olijke, met zichzelf vergulde, pierewaaiende voetballer was die altijd een zekere leegte tentoonspreidde. Die Scifo is nu weg: op de bank van Moeskroen zie ik een beschouwelijk figuur zitten, iemand die zich op geestelijk vlak heeft ontwikkeld.
  
  
• Wie ook een man is geworden, is Johan Museeuw. Het piepstemmetje is gebleven, maar hij laat de quasi-filosofie à la Pfaff nu toch al achterwege. Hij lijkt veel meer zichzelf geworden, oogt ontspannen.
  
  
• Ook het groezelige van de koers trekt mij: de dokterskabinetten, de grenzen die worden verlegd, de doping, de combines, het hoort erbij. Het mag natuurlijk geen leugenpaleis worden, maar wie een plaats in het peloton wil veroveren, zal altijd op één of andere manier zijn handen vuil moeten maken.
  
  
• En doping, ja, we mogen er onze ogen niet voor sluiten, maar iemand zes maanden in de gevangenis stoppen - zoals met Marion Jones is gebeurd - omdat ze zich heeft laten verleiden om haar fysieke grenzen af te tasten, dat vind ik te ver gaan.
  

Lees het volledige interview in Humo 3552