Herinnert U2 zich deze nog? Bono en The Edge over 20 jaar 'The Joshua Tree'

Waarin Lou Reed verklaarde: 'Grootse songs en een groot hart! U2 is geen popgroep. They are in this for real.'

"'Wij willen niet de grootste zijn. Wij willen de béste zijn'"

Twintig jaar later staat 'The Joshua Tree' (de plaat, niet de dik 200 jaar oude cactus op de hoesfoto's: die is een paar jaar geleden bezweken onder zijn eigen gewicht) nog steeds fier overeind. 'Hoog tijd voor een superdeluxe reissue!' moet een goocheme platenbaas geopperd hebben, want deze week liggen in de winkelrekken zomaar eventjes drie verschillende 'Joshua Trees' naar uw eindejaarspremie te dingen. Of ze de moeite lonen, leest u volgende week in Humo. Eerst presenteren we u het resultaat van een frisse duik in Humo's Grote Rockarchief: wat Bono en The Edge in 1987, toen de nektapijten nog welig tierden, te vertellen hadden over hun mijlpaal.

De Nieuwe Wereld

The Edge «'The Joshua Tree' is het geluid van vier mannen die de Nieuwe Wereld ontdekken.

»Mensen als Bob Dylan, Robbie Robertson van The Band, T-Bone Burnett en Keith Richards, artiesten die enorm met hun roots begaan zijn, hebben ons ingewijd in de Amerikaanse folk, country en blues. Toen U2 in '78 begon, had ik absoluut geen oren naar die traditionele muziek, maar nu ben ik er compleet van in de ban: Leadbelly, Robert Johnson - onweerstaanbaar vitale muziek. Op 'The Joshua Tree' hebben we die invloeden aan de oppervlakte laten komen, terwijl we er wel voortdurend op toezagen dat we U2 bleven. Veel muzikanten raken verstrikt in andermans muziek; alleen de allerbesten kunnen er hun ziel in laten aarden.

»Dat we de cover van Time haalden heeft ons verbaasd, want onze plaat is net heel kritisch voor Amerika, zeker voor Ronald Reagan. Als ik aan Amerika denk, als ik erover dróóm, komen gelukkig alleen Bobby Kennedy, Abraham Lincoln en Martin Luther King me voor de geest. De VS is een heksenbrouwsel van het allerslechtste en het allerbeste.»

Bono «Amerika, the land of the free and deep freeze. Hun agressieve buitenlandse politiek verontrust me, maar ik heb bepaald geen minachting voor de Amerikanen. Dylan, Janis Joplin, Jimi Hendrix, al die grote blues- en gospelzangers, de uitgestrekte landschappen en grote schrijvers als Tennessee Williams of dichters als Robert Hayden en Sterling Brown staan dat niet toe. Amerika heeft mij meer gegeven dan ik ooit terug zou kunnen geven.»

De woestijn

The Edge «Er waren nauwelijks een paar songs af en de werktitel van onze elpee was al 'Desert Songs'. Als je aan een plaat begint, zit je altijd heel eventjes in de abstractie, zo'n fase waarin je alleen op je instinct afgaat. Daarna heb je een beeld nodig waaraan je je muziek kunt ophangen, en bijna altijd is dat voor ons een locatie, iets geografisch. Onze songs zijn met bescheiden middelen gemaakte films. 'Exit', één van de eerste nummers die we schreven, riep meteen een woestijnlandschap op. Toevallig waren Bono en ik net Flannery O'Connor en de pokerfaceliteratuur van schrijvers als Raymond Carver en Truman Capote aan het lezen: boeken waar een dorre wind doorheen waait. Automatisch gingen Bono's lyrics dat kale ook suggereren en kreeg alle muziek die we ná 'Exit' schreven de sfeer van de woestijn mee, alsof we erdoor aangezogen werden. Dat geldt zeker ook voor 'Where the Streets Have No Name'.

»In december 1986 belandden we voor een fotosessie met Anton Corbijn in de omgeving van Zabriskie Point, Californië. Instinctief voelden we dat die plek al onze songs samenvatte. En toevallig stond daar de Joshua Tree, die indrukwekkende boomachtige cactus die de plaat zijn naam gaf.»

Bono «Het beeld van de woestijn trok ons ook aan omdat 1986 zo'n verschrikkelijk jaar voor ons was. De dood van onze roadie Greg Carroll had daar veel mee te maken. Greg was een Maori, en een crème van een kerel. Toen we hem in 1984 voor het eerst ontmoetten, op tournee in Nieuw-Zeeland, wisten we meteen dat hij bij ons hoorde. Hij raakte zo aan U2 verhangen dat hij have en goed opgaf en mee naar Dublin trok. Op het podium was hij mijn schaduw, hij zorgde ervoor dat ik mijn nek niet brak als ik weer eens in het publiek dook. Hij was als een broer.

»Op een dag haalde hij mijn motorfiets op in de garage, ging er een toertje mee maken en verongelukte. 26 jaar. Het was de eerste keer dat de U2-familie een lid verloor. Er was iets heel groots nodig om die leemte op te vullen. Daardoor waren de opnames van 'The Joshua Tree' van meet af aan zwanger van gravitas. We hebben de plaat aan Greg opgedragen.»