Ceci n'est pas une fiction: Philippe Dutilleul, de maker van het nepjournaal op de RTBf

Ze waren even het noorden het kwijt, aan de andere kant van de taalgrens, toen ze hoorden dat het noorden hén kwijt wilde. Oude heertjes kregen een hartaanval, moedertjes barstten in tranen uit, jongemannen trokken verbolgen met Belgische vlaggen naar het koninklijk paleis, bij de RTBf stonden de telefoons roodgloeiend. Ook nu rinkelt de gsm van Philippe Dutilleul, de maker van de valse tv-reportage waarmee de Franstalige openbare omroep 'het debat wilde stimuleren', haast onophoudelijk.

We spreken Dutilleul bij hem thuis in Doornik, in een rijhuis aan een boulevard met oude bomen, waar hij even is gaan schuilen voor de rondvliegende mediaprojectielen. Onder de codenaam Karine et Rebecca werkte de RTBF-journalist met een beperkt ploegje twee jaar lang in het geheim aan het televisieprogramma, alsof het een staatsgevaarlijke operatie betrof. Veel applaus was hem achteraf niet gegund voor zijn nepjournaal waarin Vlaanderen de onafhankelijkheid uitriep: zowat de voltallige politieke klasse, aan beide kanten van de taalgrens, schoot met scherp op zijn 'onverantwoordelijke' en 'ondeontologische' werkwijze.

"'Mij interesseert het eigenlijk niet geweldig hoelang België nog blijft bestaan'"

Twee dagen later stelde Dutilleul een meer dan zeshonderd bladzijden tellende pil voor waarin hij de ontstaansgeschiedenis van zijn project uit de doeken doet en al zijn gesprekspartners nog eens uitgebreid aan het woord laat: 'Bye Bye Belgium'. De journalist hoopt dat er ook een Nederlandse versie van het boek komt: hij wordt ervan beschuldigd dat hij een karikatuur van de Vlamingen heeft neergezet, en dat zit hem niet lekker.

PHILIPPE DUTILLEUL « Die kritiek verbaast me: dat was echt niet mijn bedoeling. Ik hoop ook nog altijd dat de VRT onze docufilm zal uitzenden, zodat de Vlamingen zich een oordeel kunnen vormen op basis van de beelden. De meest afwijzende reacties komen van mensen die het programma niet gezien hebben, ook in de Franstalige politieke wereld.»

HUMO De karikatuur zat al in de onevenwichtige selectie van de opgevoerde Vlamingen: mensen als Jean-Marie Dedecker, Filip Dewinter, Boudewijn Bouckaert, Pieter De Crem of Bart De Wever moesten een rechts, verongelijkt en benauwd Vlaanderen illustreren, terwijl aan Franstalige kant vooral serene staatsmannen de revue passeerden.

DUTILLEUL « Herman De Croo zat al heel snel in de uitzending, precies omdat we een gematigde Vlaming wilden opvoeren. En vergeet ook Guy Vanhengel niet.

» Ik denk dat we wel degelijk een divers Vlaams panel samengesteld hebben, maar ik kan er ook niks aan doen dat zoveel Vlaamse partijen België ter discussie stellen. Het Vlaams Belang vertegenwoordigt 25 procent, het kartel N-VA-CD&V ongeveer 28 procent, Spirit nog een paar procenten. Kortom, bijna 60 procent van de Vlamingen kiest voor een partij die België niet meer wil. Dat wilden we ook overbrengen.»

HUMO Is de CD&V een separatistische partij?

DUTILLEUL « De CD&V noemt zich confederalistisch, maar wat betekent dat?»

HUMO 'Le confédéralisme, c'est le fédéralisme des cons,' zegt CdH-senator en UCL-professor Francis Delpérée in 'Bye Bye Belgium'.

DUTILLEUL (lacht) « In elk geval is confederalisme een verdoken vorm van separatisme: eerst scheiden we, en pas daarna proberen we op een aantal domeinen nog samen te werken. Dat spoort met wat Yves Leterme afgelopen zomer zei in Libération: 'België is geen waarde op zich.'»

Lees het volledige interview met Philippe Dutilleul in Humo 3460

Forumvraag: Hoe denkt ú over Walen?

Volgens Dutilleul leven Vlamingen en Walen langs elkaar heen. Kent ú veel Walen persoonlijk? Kijkt of luistert u naar Franstalige zenders, leest u Franstalige kranten of bladen? En hoe kijkt u tegen de Walen aan? Laat het weten op ons Forum en ga in discussie met andere Humo-lezers.