De memoires van wielerverzorger Jef D'hont (slot): de Peer van Pollentier

Vorige week presenteerde Humo u een eerste bloemlezing uit het rijke wielerleven van Jef D'hont, de soigneur uit Desteldonk die meer dan veertig jaar tal van kampioenen verzorgde. In aflevering twee gaat D'hont terug naar zijn afscheid als actief wielrenner - na een kwak in volle sprint van Benoni Beheyt en een val met een hersenbloedinkje tot gevolg - en naar zijn beginjaren als verzorger. Ook onthult hij bijna dertig jaar na dato eindelijk de ware toedracht over de beruchte 'Peer van Pollentier'.

De Peer

JEF D'HONT « Ik kan mijn memoires niet schrijven zonder het verhaal van de Peer van Pollentier te vertellen, dat zich afspeelde op Alpe d'Huez in de Tour de France van 1978. Dat verhaal begint al enkele dagen voor Michel Pollentier ontmaskerd zou worden. De Peer van Pollentier had immers een voorgeschiedenis. Het was eigenlijk de Peer van Maertens en Demeyer. Of de Peer van D'hont, zo je wil.

"'Michel Pollentier is verraden door Freddy Maertens'"

Maar laat me een nog langere aanloop nemen en terugkeren naar het jaar 1977, het jaar dat Pollentier Belgisch kampioen werd, de Ronde van Italië won en zelfs verkozen werd tot Sportman van het Jaar. Net na de Tour de France was er dat jaar een criterium in Ulvenhout, Nederland. In die tijd namen bijna alle renners amfetamines. De Tour was nog maar net geëindigd of de renners moesten al naar een uithoek in Nederland of Duitsland rijden voor een nieuwe wedstrijd: dan kwamen die wel van pas. Ook Michel had die dag amfetamines gebruikt. Na de koers werden hij en drie anderen naar de aankomst geroepen. Omdat hij Belgisch kampioen is en zich aan het publiek moet voorstellen, dachten wij. Hij grapte nog dat zijn benen te veel pijn deden om het podium op te klimmen. Maar er kwam helemaal geen podium bij kijken. Pollentier moest plassen, hij was opgeroepen voor de dopingcontrole.

Amfetamines waren opspoorbaar in die tijd, en dus hadden we een probleem.

Dopingcontroles bestonden al negen jaar, zeker in Nederland, maar het ging er ook in 1977 nog erg amateuristisch aan toe. Een aparte ruimte was er niet, van een dopinglokaal hadden ze daar nog nooit gehoord. Michel moest zijn plasje afleveren in het douchelokaal, tussen de andere renners die net gefinisht waren. De dokter keek toe en wachtte tot het potje gevuld zou zijn.

Ik plaste een Coca-Cola-drinkbus vol en gaf ze aan Michel door.

'Probeer die ongemerkt over te gieten in het potje,' zei ik, maar het alziende oog van de dokter stond voorlopig in de weg.

Michel had de drinkbus wel ongezien achter in zijn koerstrui kunnen verbergen, maar de dokter gaf hem geen kans om de rest van het plannetje af te maken. Hij verloor hem niet uit het oog. Ik moest ingrijpen. De aandacht van de dokter zien af te leiden. En ik zou geen uren tijd krijgen. In de hoek van het douchelokaal zag ik twee flessen Spa-water staan. Glazen flessen. Spuitwater. Ik had een idee en deed teken naar Michel dat hij niet moest schrikken. Ik haalde de flessen, één in mijn linker- en één in mijn rechterhand, en schudde ze goed. Daarna klotste ik de twee keihard tegen elkaar. Het leek alsof er een bom ontplofte, zo oorverdovend was het lawaai. De dokter liep verschrikt naar buiten om te zien wat er aan de hand kon zijn, en Michel kon lachend mijn urine uit de drinkbus overgieten.

De rest van het jaar reed Michel relatief zuiver - hij was een klasbak, hij had niet veel nodig.»

 

Uit 'Memoires van een wielerverzorger', Jef D'hont.

(Uitgeverij Van Halewyck)

 

U vindt het volledige artikel in Humo 3479

En ook: Het verraad van Maertens: Pollentier reageert

 

'SPORZA: RONDE VAN ITALIË'
Canvas, vanaf zat. 12 mei (behalve dinsdag), rond 15 u.