'Zomer 2006' - Jan Leyers en Axl Peleman: van de schaapherder en de archeoloog

Tien waren ze, toen ze gitaar begonnen te spelen en zich een leven droomden als succesvol muzikant. 38 en 25 jaar later liggen hun cd's in de winkel, en kregen ze er - bij wijze van totaal onverwachte bonus - een tv-carrière bovenop. Jan Leyers en Axl Peleman, de mannen van 'Zomer 2006', schuiven in het Thermae Palace hotel van Oostende hun benen onder tafel. Het weer doet niet aan zomers denken, hun gezichten niet aan vakantie. Want het is laat geworden, de vorige nacht. Wie bij zo'n bericht visioenen krijgt van niet nader te noemen uitspattingen in obscure cafés, wordt helaas teleurgesteld. Axl Peleman heeft te lang Geert van Istendael liggen lezen, en Jan Leyers is weggesomberd bij een deprimerende 'Panorama' over het lot van de vrouw in China. En wij maar denken dat het al seks, drugs en rock-'n-roll zou zijn bij deze heren. Dat vraagt om nader onderzoek.

HUMO Op een schaal van 1 tot 10: hoeveel vreugde putten jullie uit 'Zomer 2006'?

"'Ouder worden heeft alleen maar voordelen. Je ként op den duur de muren waar je met je kop tegenaan bent geknald'"

AXL PELEMAN « 'Zomer 2006', dat is het Bobbejaanland-syndroom. Als je met een kind één keer naar Bobbejaanland gaat, dan amuseert het zich kapot. Doe je dat een hele week lang, dan heeft hij de tijd van zijn leven. Maar na drie maanden is hij strontmoe. 'Zomer 2006' is ongelooflijk vermoeiend, maar je blijft gáán omdat het zo plezant is.»

HUMO Ik weet toch niet of ik na 85 keer op de rollercoaster nog zin heb in een 86ste rit.

JAN LEYERS « Maar als je elke dag naast iemand anders zit, is het ook de 86ste keer weer spannend hoe die gaat reageren.»

PELEMAN « Het blijft gewoon een zalige stiel. Vroeger zag ik mijn moeder elke dag mijn vaders plastron knopen, waarna hij zijn kazak oppakte en zuchtend naar de auto slenterde. 's Avonds vloog die kazak in de hoek en had hij een half uur nodig om te ontdooien. Toen dacht ik al: dat wil ik toch niet doen. Mijn werk lijkt in niks op dat van mijn vader. Zó ver heb ik 't alvast gebracht (lacht). Pas op, ik heb véél respect voor mijn vader en wat hij allemaal gedaan heeft, daar niet van.

» Mijn zoontje heeft daardoor weer een ander probleem dan ik vroeger. Toen hij op school een tekening moest maken over wat zijn mama en papa deden, had hij een geweldige prent van mijn vrouw voor het schoolbord met leerlingen in de klas en boekjes op de plank gemaakt; voor de tekening over mij heeft hij een uur zuchtend naar zijn blad zitten staren. Geen idéé wat zijn pa eigenlijk deed (lacht).»

LEYERS « Dat klinkt bekend. Twee jaar geleden moest mijn dochter op school vertellen wat haar mama deed. Een spontane waslijst volgde: zij kocht kleren, kookte, bracht hen naar school... Toen ze vroegen: 'En uw papa?' antwoordde ze zonder aarzelen: 'Die doet niks' (lacht).»

Meer in Humo 3441