Jonge Leeuwen: Vanessa Lufuruguta, Miss Congo België

© Marco Mertens

Oorlog in Congo: tienduizenden mensen op de vlucht voor dood en verkrachting. Oorlog in Brussel ook, tussen Congolese straatbendes: dood en verkrachting op kleine schaal. Afgaand op de media leek 'Congolees' de voorbije maanden wel een synoniem voor 'gewelddadig'. Tot die zondag 9 november, een bericht in de onlinekranten: 'Gisteren is in Brussel Vanessa Lufuruguta uit Neder-Over-Heembeek tot Miss Congo België verkozen.' Eindelijk werd onze ex-kolonie nog eens geassocieerd met iets moois, met joie de vivre, met toekomst. 'Mijn generatie moet de verziekte toestand keren.'

"'Ik wil een verschil maken, zoals Nelson Mandela en Martin Luther King'"

HUMO Miss Congo België, wat betekent dat voor jou?

Vanessa Lufuruguta «Dat weet ik nog niet goed. Ik heb voor de lol aan de verkiezing meegedaan, onder druk van een nicht. Een leuke ervaring, meer zag ik er niet in. Ik heb er geen moment bij stilgestaan wat ik zou gaan doen, mocht ik winnen. Ik vertegenwoordig nu de Congolese, en bij uitbreiding de Afrikaanse vrouw in België, dat is zeker. Ik moet een spreekbuis zijn voor vrouwen die zoals ik met het ene been in de Westerse cultuur staan en met het andere in de Afrikaanse. Hoe ik dat ga aanpakken, wordt een beetje zoeken. Via een interview in Humo, misschien. (lacht)

»Ik ben ook ambassadrice van een paar goede doelen, maar ik ga pas in januari echt aan de slag. Eerst mijn examens: mijn studie public relations gaat voor. In januari, net na mijn examens, ga ik voor tien dagen naar Congo. Ik ga er de Belgische ambassadeur en nog een paar belangrijke mensen ontmoeten. Maar ik hoop vooral mijn grootouders terug te zien, ik heb alleen vage herinneringen aan hen.»

HUMO Je bent ooit al in Congo geweest?

Lufuruguta «Ja, toen ik zeven was, twee maanden. Geniale vakantie! Al viel me toen al op dat ik in Congo niet als Congolese beschouwd werd. 'La petite Belge,' noemden ze me. Mijn accent is anders, we kleden ons anders: je valt toch op. Dat is niet eens typisch voor Congo, je hoort het van alle migranten: zowel in je nieuwe als in je oude land ben je een vreemdeling. En toch wil iedereen graag terug naar zijn racines, zijn wortels. Ook als ik deze titel niet had gewonnen, was ik binnen een paar jaar naar Congo teruggekeerd.»

HUMO In Congo woedt alweer een burgeroorlog, waarin veel van je landgenoten zich aan wreedheden te buiten gaan.

Lufuruguta «Ik begrijp het niet, zoals ik zo veel in de wereld niet begrijp. Als ik die volksverhuizingen zie, dan word ik colèrig. Waarom doen Afrikanen elkaar zoiets aan? Alsof ze het zo al niet moeilijk genoeg hebben! Ik ken een hoop Rwandezen in Brussel en daar schiet ik goed mee op. Waarom zouden wij elkaar haten? Zowel de Rwandezen als de Congolezen hebben de voorbije jaren veel geleden, ieder heeft zijn deel ellende gehad en het heeft niks opgeleverd. Dan is het toch tijd om een streep te trekken onder die ruzie? Pas op: er bestaan Brusselse Rwandezen die de Congolezen wél haten, ook al hebben ze met die hele oorlog eigenlijk niks te maken, maar wat schieten ze op met hun boosheid? Niks toch? Het is aan mijn generatie om die verziekte toestand om te keren. We zullen ons politiek moeten engageren.»

Lees het volledige interview in Humo 3560