De 7 Hoofdzonden volgens Pieter Aspe

humo-archief Maandag 15 december 2008 - 09u00, door (diederik van den abe)

Heuglijk nieuws van het krimifront: Pieter Aspe (55) verkocht vorige week zijn anderhalf miljoenste boek. Geen enkele Vlaamse auteur deed ooit beter, of toch niet zo snel: drieëntwintig titels in dertien jaar tijd, faut le faire. Ook zijn nieuwste loopt weer als een trein: 'Bankroet' prijkt al weken op één in Humo's boekentoptien.

16029_aspe186.jpg© Stephan Peleman

Een mens zou voor minder in de Duvel vliegen - zeker als je 's lands bekendste Duvel-drinker bent en ook het hoofdpersonage uit je boeken (en de tv-reeks 'Aspe'), adjunct-commissaris Van In, zowat op dat drankje overleeft. Maar wat blijkt wanneer wij de succesvolle auteur in zijn Blankenbergse loft feliciteren met zijn uitzonderlijke verkoopcijfers en hem een sixpack van zijn geliefde hooggegiste bier cadeau doen? Hij drinkt geen Duvel meer! Na 35 jaar (en een slordige 100.000 Duvels) is hij overgeschakeld op wijn. Er zijn geen zekerheden meer! Gelukkig zijn er nog de 7 Hoofdzonden.

''Dat is het aangenaamste neveneffect van schrijver zijn: dat je zoveel tijd hebt voor seks''

Hoogmoed

PIETER ASPE «Boeken die in België of Nederland worden uitgegeven, verkopen gemiddeld minder dan duizend exemplaren. Ik ben dan ook heel trots op wat ik bereikt heb. Maar daarom kijk ik nog niet neer op mensen die minder succes hebben.

»Het valt me op dat het altijd de mindere goden zijn die naast hun schoenen lopen en kapsones hebben. Echt succesvolle mensen blijven gewoonlijk bescheiden, omdat ze beseffen hoe relatief het allemaal is: het kan morgen gedaan zijn. Tweederangsfiguren denken meteen dat ze het gemáákt hebben en putten hun hele bestaansreden uit dat kleine beetje bijval. Ze denken dat ze speciaal zijn, en ze gaan zich ook zo gedragen. Maar het zijn en blijven losers.

»Het heeft er ook mee te maken dat ik 42 jaar was toen ik mijn eerste boek schreef. Ik had al een heel leven achter de rug, met de spreekwoordelijke twaalf stielen en dertien ongelukken: dan kan je succes veel beter plaatsen. Ik besef dat het grootste deel van mijn leven achter me ligt; ik ben er me constant van bewust dat elke seconde mijn laatste kan zijn.»

HUMO Heeft het succes je gelukkiger gemaakt?

ASPE «Helemaal niet. Ik heb geen financiële zorgen meer, dat wel. Als ik iets wil gaan eten met mijn vrouw, hoef ik me niet af te vragen: kunnen we dat wel betalen? Maar mijn kijk op de dingen is niet wezenlijk veranderd.

»De laatste tijd word ik op de meest onverwachte momenten overvallen door een gevoel van voldoening: dan voel ik me in de zevende hemel. Maar dat duurt nooit lang. Ik ben namelijk nog altijd erg bang om te falen. Daardoor kan ik moeilijk genieten van wat ik heb bereikt, maar tegelijk houdt die angst me wakker: ik blijf altijd het beste van mezelf geven en ga niet op mijn lauweren rusten.

»Dus: gelukkiger ben ik niet geworden, maar ongelukkiger ook niet. Dat vind ik al heel wat.»

HUMO Hoe is ongeluk volgens jou te vermijden?

ASPE «Geluk is onlosmakelijk verbonden met eenvoud, daar ben ik van overtuigd. Eenvoudige mensen zitten vaak beter in hun vel dan mensen die te veel verwachten van het leven. Kijk naar de showbusiness: al die grote Hollywoodsterren met al hun poen en succes zijn níét happy.

»Soms heb ik heimwee naar de tijd dat ik conciërge was in de Heilig-Bloedkapel in Brugge. 's Morgens deed ik de deur open, 's avonds deed ik de deur weer dicht, en als er een lamp kapot was, belde ik een elektricien. Mensen vragen me soms: 'Hoe heb je dat in godsnaam elf jaar volgehouden?' Maar die elf jaar zijn voorbijgevlógen. Ik was daar zielsgelukkig. Ik had nul verantwoordelijkheid, en dus ook nul zorgen - ik hoorde als het ware bij het meubilair.

»Veel mensen focussen altijd maar op wat er níét goed gaat. Die neiging heb ik ook wel een beetje: ik heb een laag zelfbeeld, en ik pieker veel. Maar als ik alles weer eens heel zwart zie, hoef ik maar te denken aan al die mensen die elke dag naar hun werk pendelen, en ik voel me meteen een heel stuk beter. Dat lijkt me het ergste: elke ochtend om zes uur opstaan, twee uur in de file naar Brussel staan, de hele dag een afstompende job doen en luisteren naar een incompetente baas, 's avonds weer twee uur in de file naar huis, gaan slapen, en de volgende dag weer hetzelfde liedje, dag in dag uit, veertig jaar lang. Ik zou zót worden. Nu leid ik het leven van een koning: ik doe wat ik wil wanneer ik het wil, én het wordt door honderdduizenden mensen geapprecieerd. Alleen jammer dat ik dat soms vergeet.»

HUMO Hoe verklaar jij die grote waardering?

ASPE «Geluk, veel geluk. Ik was de eerste Vlaamse misdaadauteur van de generatie na Jef Geeraerts. Na mij zijn er nog tientallen anderen gekomen: die zijn daarom niet minder goed, alleen had ik al heel veel lezers aan mij gebonden, en er zijn nu eenmaal maar zoveel lezers in Vlaanderen. Pech voor hen. Tot spijt van wie het benijdt: het grootste deel van de koek gaat naar mij.

»Los daarvan durf ik te zeggen dat mijn boeken spannend, onderhoudend en goed geschreven zijn. Dat is niet pretentieus: dat is wat mijn lezers mij vertellen.»

Lees het volledige interview in Humo 3563

 

0 reacties

reageer ook 

Reageer ook

Humo login:

(wordt nooit getoond)

Of login met facebook:

Nu in Humo

ndrangheta

Humo in de hel van de 'ndrangheta

  Dinsdag 26 augustus 2014 - 05u55

De Calabrese maffia, die in België een tweede thuisland vond, werd vet en rijk van de internationale cocaïnetrafiek. Humo doorkruiste het land van de ’ndrine en zag een triest en misbruikt land, waar de maffia een dictatuur van de misdaad heeft geïnstalleerd. Lees meer

imu proefabo
Humo 3860 26/08/2014Cover 3859 19/08/2014Cover 3858 12/08/2014Humo 3857 05/08/2014Humo 3856 29/07/2014Humo 3855 22/07/2014

Schrijf je in op Humo's wekelijkse nieuwsbrief!

Wil je als eerste op de hoogte zijn
van wat er leeft op Humo.be?
Vul hier je e-mailadres in:

Jouw aanraders

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven