De beste 400-meterloper van België: Fons Brydenbach (52) vecht tegen kanker

© Marco Mertens

Fons Brydenbach (52) is de beste 400-meterloper die dit land heeft voortgebracht. Een zondagskind, een flyer voor wie het allemaal vanzelf leek te gaan, maar ook: een toptalent met alle nukken en grillen van dien. Een dwarse Kempense kop op het lichaam van een Griekse halfgod. Twee keer liep hij een Olympische finale, twee keer strandde hij op een zucht van het podium: in Montreal ('76) werd hij vierde, in Moskou ('80) vijfde. Telkens waren er verzachtende omstandigheden.

"'Zelfs de sterkste eik kun je vellen'"

Drie jaar geleden werd blaaskanker vastgesteld in dat imposante lichaam van hem. Een spoedoperatie volgde, jaren van herstel, maar tien maanden geleden vernam hij dat de kanker bij de ingreep toch niet helemaal was weggenomen. Er was een residu op de darm achtergebleven, en het was kwaadaardig. Sindsdien is alles relatief.

Enkele uitspraken van Fons Brydenbach

• «Enkele weken later ga ik de resultaten bij de dokter ophalen, in zeven haasten, tussen twee boodschappen door. En hij zegt: 'Ga even zitten, meneer Brydenbach, ik heb géén goed nieuws voor u.' Terwijl hij spreekt, voel ik mezelf kleiner worden: 1 meter 86, 1 meter 40, minder dan een meter - op het einde van zijn verhaal was ik nog twintig centimeter groot.»

• «Ik heb getwijfeld of ik nog eens aan de chemo zou gaan. De eerste kuur was verschrikkelijk. Ziek dat ik was. En vooral: moe. Ik ben letterlijk op handen en voeten op de grond gaan zitten, mijn hoofd rustend op het zitvlak van de zetel, omdat ik dacht: 'Misschien verschaft deze houding me enige rust.' Ik was steendoodmoe en tegelijk kwam ik niet tot rust - om gek van te worden.»

• «Ik merk wel, in gesprekken met andere patiënten, dat de bomen die zich het meest verzetten het laatst vallen. Dokters zeggen dat ook: je geest maakt je lichaam sterker. Maar: je geest zal je niet genezen. Ook de sterksten krijgen rake klappen. Afgelopen weekend zet ik de televisie aan voor het nieuws. Het eerste bericht dat ik hoor: 'Lei Clijsters is overleden.' Ik verzeker je: op zo'n moment gaat het licht uit.»

• «Ik ben een competitiebeest: ik word zelfs boos zelfs als ik verlies met de Wii. Je vecht zolang je kunt, maar je probeert ook te genieten van de strijd - die moet de moeite waard zijn. Hout vasthouden, maar voorlopig valt het nog goed mee. Ik heb een voos gevoel in mijn tenen en vingers, een neveneffect van de chemo dat misschien definitief is, maar daar kan ik in berusten. Net als in de koorts die geen koorts is. Of de griep die geen griep is. Het overkomt je, je zweet het uit, desnoods een dag of twee, en je gaat door.»

• «Een week voor mijn huwelijk loop ik even bij mijn moeder aan. Ik zie dat haar gezicht op onweer staat. 'Nu ga je iets meemaken,' zegt ze. 'Hij is kwaad.' Ik had geen idee waarover ze het had. 'Kijk maar eens op de schouw.' Daar stond een proces-verbaal voor overdreven snelheid. Ik had het nog maar net in handen of mijn vader komt binnen, in vol ornaat, recht van zijn werk. Vloeken en doen. Ik moest niet denken dat ik me alles kon permitteren nu ik bijna getrouwd was. Ik zeg: 'Heb je dat proces-verbaal al eens goed gelezen?' Daar stond in dat mijn wagen was bekeurd, maar hij had ermee gereden. Hij verstart. Grabbelt dat blad uit mijn handen. En begint te schelden op de lelijke flikken die hem dat hebben gelapt - rijkswacht en politie, dat was water en vuur. 'Maar,' zegt hij tegen mij op dreigende toon: 'Ge weet hoe ik erover denk, en zal blijven denken.'»

• «Het enige wat ik opnieuw zou willen doen, is: die Olympische finale van Moskou lopen. Op voorwaarde dat alle acht de finalisten één week voor de wedstrijd op doping worden gecontroleerd, zoals dat tegenwoordig kan. Daarvoor zou ik mijn benen nog wel eens insmeren.»