Jonge Leeuwen: Maaike Neuville

© Johan Jacobs

Het was een kraakheldere vriesdag in de vroegte, zo'n helblauwe dag waarop ik met terugwerkende kracht blij was dat ik niet naar de middelbare school hoefde, noch naar een kwakkelende kmo in de provincie waar de gemiddelde loontrekker, gehuld in met bloed besmeurde bedrijfskleding, dode kippen klaarstoomt voor grootwinkelbedrijven en er ondertussen op de brijige tonen van MNM van droomt vakbondsafgevaardigde te worden, ooit. Voor mijn werk mocht ik naar de actrice Maaike Neuville (25) toe, die me in het hoofdstedelijke café De Walvis zat op te wachten. Het was zo'n typische dag in het eerste decennium van de eenentwintigste eeuw waarop het smogalarm doodleuk in werking treedt, maar niet getreurd: dat zou ik, in zitcomfort achteroverleunend, pas 's avonds van Frank Deboosere vernemen. Mij een zorg dus, die ochtend toen de Dansaertstraat in schitterend winterlicht baadde.

"Ik weet dat ik iets kan, maar wat precies?"

Maaike Neuville is de jongste tijd vaak te zien in binnenlandse dramaseries: in 'De indringer' speelde ze Charlotte; in 'Katarakt' was ze Saartje, de tienerdochter van Elisabeth Donkers; in 'De smaak van De Keyser' is ze de jonge Anna, de jeugdvriendin van Helena, en in 'Van vlees en bloed' staat ze achter de toonbank als Anke Reyniers. Toen ze nog een kind was, niet eens zo lang geleden, was ze meestal thuis te zien, bij haar vader (hoogleraar) en moeder (directiesecretaresse) en bij haar oudere zus. In die omgeving kwam ze al vroeg op een idee dat gevolgen zou hebben.

MAAIKE NEUVILLE «Toen ik negen was, wist ik al dat ik aan het toneel wilde gaan. 't Was meer een voorgevoel dan een echte beslissing, zo van: 'Dat zal gewoon gebeuren, klaar.' Toen ik eenmaal aan Studio Herman Teirlinck studeerde, drong het ineens hevig tot me door dat ik ooit mijn boterham zou moeten verdienen met spelen, dat het mijn werk zou worden. 't Was alsof de betovering was verbroken. Door daarover na te denken werd ik me ook hevig van mezelf bewust, en dat bracht allerlei ongemakken mee: onzekerheid, persoonlijkheidscrississen... Wat ik altijd al spontaan had gedaan, moest ik nu heel bewust doen, en dat viel eigenlijk niet mee.»

HUMO Mag ik daaruit opmaken dat je jaren aan de toneelschool nu ook weer niet zó'n fijne tijd waren?

NEUVILLE «Ik was er niet zo gelukkig, neen. Ik begon te denken dat ik veel minder goed was dat ik altijd al had aangenomen, zelfs dat acteren niets voor mij was. In het dorp Bertem, waar ik ben opgegroeid, was ik zowat de enige die toneelspeelde: ik kon daar natuurlijk volop denken dat ik uniek en speciaal was, en dat kon ik later in het amateurtoneel in Leuven ook, maar in de Studio was iederéén 'speciaal' - allemaal kwamen we uit een dorp waar we konden denken dat we de beste waren, en uniek. Nooit eerder had ik van mezelf gedacht dat ik rationeel was, maar op de toneelschool bleek ik heel erg 'in mijn hoofd te zitten,' en dus veel meer analytisch dan impulsief te zijn.

»Ik ben blij dat ik die school heb afgemaakt, maar toen ik er klaar mee was, leek ik geen plezier meer aan acteren te beleven, en ik was niet de enige in mijn klas. Ineens móést je spelen; daarvoor wílde je spelen. Dat is een groot verschil. Ik heb mezelf beetje bij beetje opnieuw moeten opbouwen. Het afgelopen jaar heb ik eigenlijk alleen maar in 'Van vlees en bloed' geacteerd, en doordat ik zo weinig heb gespeeld, verlang ik weer naar acteren. Ik voel de oude drang weer, en dat is goed.»

Lees het volledige interview in Humo 3568

Maaike Neuville: bekijk de fotospecial