De ouders van Kenny Bolle (19), de dader van de sigarettenmoord in Oostende

In de nacht van 3 februari 2007 stak Kenny Bolle (19) in Oostende de achttienjarige Bart Bonroy dood na een ruzie om een sigaret. 'We begrijpen het nog steeds niet,' zegt Kenny's vader Hans. 'En we vinden dat hij gestraft moet worden voor wat hij heeft gedaan. Maar we vinden ook dat hij na zijn straf nog een tweede kans verdient. Want hij is geen slechte jongen.' En dus wachten hij en zijn vrouw Pascale met een bang hart op de uitkomst van het assisenproces van hun zoon, dat volgende week in Gent begint.

"'Onze zoon is een heel toffe jongen. Alleen die ene avond niet'"

Het was zaterdagnacht rond vier uur toen er werd aangebeld bij de familie Bolle. 'We lagen in bed, mijn man ging kijken,' vertelt Pascale. 'Het was de politie. Ze zochten Kenny.'

Vader «Ik dacht eerst dat er iets met hem gebeurd was, een ongeluk of zo - hij was nog niet thuis. Ik vroeg wat er aan de hand was. De agenten zeiden alleen maar dat er iets ernstigs gebeurd was, en vroegen weer of hij toch niet thuis was.»

Moeder «Ze wilden zijn telefoonnummer. Dat kende ik niet uit het hoofd, dus moest ik mijn gsm aanzetten. Toen zag ik dat hij van de gsm van een vriend een berichtje had gestuurd. 'Mama alsjeblieft, bel me op dit nummer.' Ik natuurlijk gebeld. Ik kreeg een huilende Kenny aan de lijn, die zei dat er iets verschrikkelijks was gebeurd, iets dat hij het nooit gewild had, en dat hij er spijt van had.»

Vader «De politieagenten stonden met z'n zevenen klaar om hem te gaan halen, alsof hij een monster was. 'Ik zal mijn zoon zelf wel komen brengen,' zei ik, en ik ben erom gereden. Toen Kenny in de auto stapte, begon hij te wenen, te wenen: 'Ik heb spijt, ik heb spijt...' Ik zei: 'Jongen, we gaan rustig naar het bureau, vertel wat er gebeurd is, en we zullen wel zien.'»

Moeder «Bart Bonroy is een paar uur later in het ziekenhuis overleden. Op dat moment wist niemand eigenlijk hoe erg het was. Wij hoopten allemaal dat het goed zou komen met die jongen. Kenny ook.»

Vader «Op het politiebureau ben ik nog vijf minuten bij hem gebleven om hem te kalmeren. Toen gingen ze hem ondervragen en moest ik naar buiten.»

Moeder «De volgende dag mochten we hem nog niet zien.»

Vader «Maandagmiddag rond vier uur mochten we hem voor het eerst bezoeken in de gevangenis van Brugge, achter glas. Er is toen niet veel gezegd. Hij was nog altijd in shocktoestand, aan het wenen, en wij ook.»

Het volledige interview leest u vanaf dinsdag 10 februari 2009 in Humo 3571.