Humo sprak met Leo Tindemans

© Marco Mertens

De huiskamer van Leo Tindemans (86) staat volgepakt met dozen en stapels documenten. Alles staat klaar om naar Kadoc te worden gereden, het documentatiecentrum van de Leuvense universiteit. Alleen de privédagboeken verhuizen niet mee, want daarmee heeft de minister van staat nog plannen. Ze publiceren, bijvoorbeeld.

"'Wat bezielt deze generatie politici? Ik vraag het me af'"

Deze week verschijnen de dagboeken uit de periode 1981 tot 1989, toen hij minister van Buitenlandse Zaken was: 'Een politiek testament. Mijn plaats in de tijd'. Het is een cruciale periode: de plaatsing van kernraketten, Reagan en zijn Star Wars, de aanvallen op de vluchtelingenkampen van Sabra en Shatila, de eerste intifida, de Koude Oorlog en het uiteenvallende Oostblok, Zaïre en Mobutu, Black Monday op Wall Street, de bende van Nijvel en de CCC en jawel, ook Voeren. Tindemans zat op de eerste rij.

Het vuistdikke boek is allesbehalve gesteld in diplomatieke taal. Tindemans noemt man en paard en schrijft soms ongenadig hard op wat hij denkt over toestanden én mensen. Over koehandel en valstrikken op het hoogste niveau, getouwtrek om benoemingen en postjes, stekende afgunst, de kleine kantjes van grote ego's. En ruzies, veel ruzies. Zoals toen Jean-Luc Dehaene en Guy Verhofstadt in volle ministerraad begonnen te bekvechten. Dehaene: 'Als gij beter uw bakkes zou houden...' - Verhofstadt: 'Als uw studiedienst zijn bakkes zou houden...' 'Ongelofelijk,' noteert Tindemans. En: 'Zoiets zou met Gaston Eyskens niet mogelijk geweest zijn.'

HUMO Had u niet al alles verteld in uw memoires in 2002?

LEO TINDEMANS «Ik hou een dagboek bij sinds 1968, het jaar dat ik voor de eerste keer minister werd. Ik hou het nog altijd bij - maar wees gerust, ik zal niets noteren over ons gesprek. (Haalt een stapeltje dikke, ingebonden agenda's uit zijn kast) Ik gebruikte altijd deze agenda's van Janssen Pharmaceutica. Ik probeerde me te beperken tot één agenda per jaar, maar soms was dat niet genoeg. Daarnaast schreef ik allerlei ideeën op in dunne cahiertjes, want ondanks m'n drukke leven bleef ik veel lezen. Dat heeft me eigenlijk gered. Ik speelde geen tennis of golf en ik was geen voetballiefhebber, dus elk vrij moment ging op aan lezen en schrijven. Ik noteerde ook allerlei aforismen. (Bladert in een cahiertje) The tragedy of old age is not te be old, the tragedy of old age is to be young. Oscar Wilde. Hm, het is een beetje toepasselijk op mezelf (lacht).»

Lees het volledige interview in Humo 3572.

Enkele opmerkelijke uitspraken uit een vorig Humo-interview

Humo 2792 - 10 maart 1994, door Mark Schaevers

• 'Misschien is Wilfried Martens zo lang premier kunnen blijven omdat hij nooit optrad'
• 'Herman Van Rompuy is als partijvoorzitter het slachtoffer van zijn eigen stilzwijgen geworden.'
• 'Geef me tien mannen met het nodige dynamisme en de nodige overtuiging, en ik herteken het politieke landschap.'
• 'Politiek is voor mij geen loopbaan, geen beroep, en al evenmin een vrijetijdsbesteding. Politiek is mijn leven. Ik doe het vanuit mijn diepste overtuiging.'
• 'Ik begrijp de journalisten niet die aanklagen dat een parlementslid ook nog een beroep heeft. Men zou hen moeten verplichten er een te hebben, zoals men ze ook niet te vroeg tot de politiek zou mogen toelaten.'
• 'Na mijn succes bij de verkiezingen van 1979 was de jaloezie heel groot. Men probeerde me als een gevaarlijk man voor te stellen.Men heeft mij in de francofone pers bonapartistisch genoemd omdat ik altijd zei: 'Mijn regering'.'