Arnon Grunberg op 'romance tour' in Oekraïne

'Begeef je onder de mensen': dat beroemde advies van Maxim Gorki indachtig, was Arnon Grunberg de voorbije jaren al kamermeisje in Beieren, undercovermedewerker in een Zwitserse restauratiewagen, couchsurfer in menig Europees land en soldaat in Afghanistan en Irak. Zijn nieuwste speurtocht brengt hem naar Oekraïne, waar er heel wat op het spel staat: 'Ik hoop mijn vertrouwen in de vrouw te hervinden en te doen wat mijn moeder wilde dat ik al heel lang geleden had gedaan: trouwen.'

"'Hoe armoediger en deprimerender de stad, hoe gewilliger de meisjes'"

Op een mistige donderdagochtend in december is vlucht Ukraine International Airlines 819 van Wenen naar Odessa nog niet voor de helft gevuld. Van de weinige passagiers die in het vliegtuig zitten is het merendeel mannen. En van die mannen komt zeker de helft uit Amerika. Ze reizen naar de Oekraïne om een bruid te zoeken, officieel althans, wellicht zitten er mannen bij die iets anders zoeken. Ze zijn op een zogenaamde romance tour, een reis georganiseerd door een International Marriage Agency (IMA), in dit geval georganiseerd door het bedrijf A Foreign Affair, gevestigd in Phoenix, Arizona.

De kosten voor deze tiendaagse reis, exclusief de reis van Amerika naar Odessa, bedragen een kleine drieduizend dollar. Daarvoor krijgt de man die een bruid zoekt overnachtingen in drie Oekraïense steden, vervoer per bus van vliegveld naar hotel, van stad naar stad, een toeristische rondleiding door Odessa en drie socials. Een social is een bijeenkomst waarbij tientallen Oekraïense vrouwen een twintigtal Amerikaanse mannen zullen ontmoeten. Tijdens zo'n social zullen ook vertalers aanwezig zijn, want veel van de Oekraïense vrouwen op zoek naar een buitenlandse bruidegom spreken geen of nauwelijks Engels.

Voor de meer kapitaalkrachtige man die geen zin heeft om met eigen ogen te moeten zien wat de concurrenten allemaal uitspoken op zo'n social is er de zogenaamde Men's Solo Introduction Tour. Zo'n tour kost circa vijftienduizend dollar en de vrouwen worden naar de man toegebracht in wat de beslotenheid van een hotelkamer zal zijn.

Op mijn reis heeft slechts één man de Men's Solo Introduction Tour geboekt. Het gaat om een car dealer uit Chicago. Een andere deelnemer aan de reis fluistert dat een car dealer geen geld heeft voor zo'n Men's Solo Introduction Tour en dat die persoon voor de maffia werkt en dat hij als dank voor bewezen diensten de Men's Solo Introduction Tour cadeau heeft gekregen.

Een vreemd cadeau.

De man die een bruid zoekt via A Foreign Affair kan via de website van dat bedrijf (www.loveme.com) van tevoren al foto's van zijn potentiële bruid bekijken en haar profiel bestuderen. De foto's van sommige potentiële bruiden zouden niet misstaan op de site van een escortbedrijf, maar er zitten ook vrouwen tussen die zich wat conservatiever hebben aangekleed. De gemiddelde leeftijd van de potentiële bruid in de Oekraïne is op de site van A Foreign Affair, schat ik, begin twintig. Wie daar behoefte aan heeft kan voor hij aan de romance tour begint schrijven met vrouwen aan wie hij zijn hart denkt te kunnen verpanden.

Ik ben één van de ruim twintig Amerikaanse mannen die deze donderdagochtend van Wenen naar Odessa reizen. Ik ben zevenendertig jaar, romanschrijver, woonachtig te New York. Het is mij niet gelukt via de meer conventionele wegen een vrouw te vinden, nu probeer ik het op deze manier. Dat is mijn verhaal. In theorie klopt het. Misschien in praktijk ook nog wel.

De avond voor ik naar Odessa vertrok deed ik mee aan een literaire avond in München met de Duitse journaliste Carolin Emcke. Als ik haar vertel waar ik de dag erop heen zal reizen, zegt Emcke: 'Je verhaal moet beter.'

Vanaf dat moment luidt mijn verhaal: 'Ik ben oorlogscorrespondent, schrijf voor Europese kranten over Irak en Afghanistan. Tijdens mijn laatste reis naar Irak heeft mijn vriendin me bedrogen. In de Oekraïne hoop ik mijn vertrouwen in de vrouw te hervinden en te doen wat mijn moeder wilde dat ik al heel lang geleden had gedaan: trouwen.'

Lees het volledige artikel in Humo 3572 (deel 1) en Humo 3573 (deel 2).