Doelman (nationaal): Stijn Stijnen

© Thomas LegrÚve

Het volledige interiew met Stijn Stijnen leest u vanaf dinsdag 3 maart in Humo 3574.

"'Hoe harder ze me uitfluiten, hoe liever'"

Enkele quotes van Stijn Stijnen

• «Wat de beloften hebben gedaan, is mooi - alle respect daarvoor. Maar wie beweert dat de basis voor de goeie resultaten van de Rode Duivels dáár is gelegd, verkoopt bullshit. Wat schat jij 't hoogste in? De Spelen of de prestaties van Standard tegen Liverpool, Everton en Sevilla? Maar ja, de mensen die de Olympische ploeg hebben geleid, proberen nu met de eer te gaan lopen.»

• «Op Wesley Sonck en ik na heeft geen enkele speler ooit iets over de beloften gezegd - en Wesley is dan nog niet helemaal correct geciteerd ('Voetbal op Spelen stelt niets voor,' kopte Het Laatste Nieuws in augustus vorig jaar, red.). Maar de beloften mekkerden wél in de pers dat het bij hen zoveel beter was. Als we het daar dan bij de A-ploeg over wilden hebben, met de trainer erbij, zwegen ze. Tja, dan mocht ik toch zeggen dat ze nog persoonlijkheid misten?»

• «Ik ben zelfs bespuwd, tijdens de opwarming nog. Vier gasten met het schuim op hun lippen. Echte haat. Zot, gewoon. Maar dat weet je op voorhand. Als Bailly in Brugge komt spelen, zal hij ook niet hartelijk ontvangen worden. Ik laat me niet van de wijs brengen. Integendeel: hoe harder ze fluiten, hoe liever.»

• «Een goeie doelman heeft geen kritiek nodig. Minder dan een seconde na een doelpunt weet je al of het jouw schuld is of niet. Soms staat er in de krant: 'Onhoudbare bal voor Stijnen,' terwijl ik wéét dat ik hem had moeten hebben. Andersom gebeurt natuurlijk nog vaker - onmogelijke ballen die ik zogezegd had moeten pakken. Maar keepers maak je niks wijs.»

• «Je zíét scheidsrechters gewoon verkrampen. Zeg je iets tegen ze, dan krijg je een kaart. En het ergste is: meestal geven ze die met tegenzin. Eén van hen heeft me al eens gezegd: 'Ik moest een kaart trekken, anders had ik slechte punten gekregen.' Met als gevolg dat goeie scheidsrechters als De Bleeckere, Gumienny, Vervecken, Nzolo en Allaerts bakken kritiek over zich heen krijgen. De Bleeckere is de nummer drie van de wereld, maar als hij in België fluit, heeft hij het vaak lastig. Dat kan toch onmogelijk aan hem alleen liggen?»

• «Sommige spelersvrouwen klagen: 'Jullie beseffen niet hoeveel wij wel voor jullie opgeven.' Dan vraag ik altijd: 'Wat wil je dan? Elke ochtend de wekker om vijf uur en pas twaalf uur later weer thuis? Of vind je 't zo erg dat je op vrijdagavond niet meer kunt gaan stappen?' De nadelen aan het leven van een spelersvrouw wegen echt niet op tegen de voordelen.»

• Over Antoine Vanhove: «Hij was een slim zakenman. Maar wel eerlijk, hij kon zijn gevoelens niet verstoppen. Als hij in een speler geloofde, en die speler toonde respect voor hem, dan werd die één van zijn kinderen. Voor sommige bestuurders besta je alleen als je presteert, maar hij had net veel aandacht als het wat minder ging. Hij heeft vaak op me ingepraat, zeker die eerste vijf jaar, toen ik niet aan spelen toekwam. 'Als je bij ons blijft,' zei hij, 'zal je geduld beloond worden.' Hij heeft gelijk gekregen, hè. Antoine wás Club Brugge. Met hem is een stuk van de club doodgegaan, en dat zullen we nog lang voelen.»