Jean-Jacques De Gucht, Mathias De Clercq en Willem-Frederik Schiltz, de troonopvolgers van Open VLD

© Stephan Peleman

De Clercq is Kamerlid, schepen in Gent en pupil van Dirk Verhofstadt, en heeft op zijn zevenentwintigste al zijn eerste manifest uit: 'Pleidooi voor een nieuw liberaal offensief'. De Gucht, senator en hier en daar genoemd als toekomstig Cultuurminister, is op zijn vijfentwintigste - en in eerste instantie flink tegen de goesting van oudgediende Fientje Moerman - al lijsttrekker bij de komende verkiezingen. Schiltz, Kamerlid, lijkt het wat rustiger aan te doen, maar neemt - zo zal blijken - in feite alleen maar een langere aanloop om zijn offensief in de politiek stevig voor te bereiden.

"'Als student heb ik nog staan roepen: 'Vakbonden tegen de muur!''"

Jean-Jacques De Gucht «Ja. Je achternaam brengt je wel in de media, en dat heb je nodig als je je boodschap wil overbrengen.»

Mathias De Clercq «Maar dat is de essentie niet. De essentie is dat we gepassioneerd zijn door een overtuiging, gedreven worden door idealen, gebeten zijn door het liberalisme. Alledrie willen we de samenleving in een meer liberale richting proberen te sturen. Teksten schrijven, debatteren, mensen met een andere overtuiging van mening doen veranderen, daar ben ik al mee bezig vanaf mijn zestiende. En het is Mathias die overtuiging heeft, Mathias De Clercq, ja, maar vooral Mathias.»

Willem-Frederik Schiltz «Natuurlijk zitten wij hier vanwege onze naam. Maar het is heel gemakkelijk om gepistonneerd te worden met een bekende achternaam en dan met een sisser af te gaan. Door die naam gaan heel veel mensen ook veel nauwkeuriger naar je kijken: wat doen die gasten? Hebben ze wel een verhaal, hebben ze iets te vertellen? Misschien vertrek je een versnelling hoger, maar je moet ze wel zelf kunnen volhouden.»

De Gucht «Ik denk niet dat dat met mijn naam te maken had.

»Ze hebben me gevraagd en ik heb daar lang over nagedacht. Is het goed om zo jong lijstrekker te worden? Ik weet dat niet zeker. Ik weet alleen dat ik het nooit zou doen als ik geen De Gucht was. Als het één voordeel heeft om uit een politiek huis te stammen, dan is het dat je al jong de ervaring meekrijgt van, bijvoorbeeld, hoe je campagne moet voeren. Dat maakt je zekerder. Als ik niet zou weten dat ik kan terugvallen op een machinerie die straks in gang schiet, en dat er mensen zijn die me sowieso direct zullen helpen, dan zou ik op mijn vijfentwintigste geen lijstrekker willen worden. Want dat is nog heel wat anders dan campagne voeren vanaf de tiende plaats, zoals vorige keer. Nu moet ik in de hele provincie mensen overtuigen van die liberale boodschap. Ik moet eerlijk zeggen dat ik daar bang van ben, maar ik denk wel dat ik het kan.»

De Gucht «Dat doet er niet meer toe, vind ik.»

De Gucht «Het gaat niet over beter. Ik denk dat het een goeie boodschap is dat je de kans geeft aan jonge mensen.»

Schiltz «Zo laat je zien dat je geen partij bent van vastgeroeste oude mandaatklevers.»

Schiltz «Een lijstvorming is altijd turbulent.»

De Gucht «En deze keer viel het juist mee.»

De Gucht «En daarna zijn we samen aan tafel gaan zitten. Ik heb toen meteen gezegd dat ik geen groot voorstander was van een confrontatie. Want dan kom je sowieso uit in een discours waarin je zegt: 'Ik ben beter dan die omdat die...' Dan ga je je focussen op de negatieve punten en verzwak je jezelf voor de verkiezingen. Dat argument had, denk ik, veel overtuigingskracht.»

Schiltz «Na een onderlinge confrontatie is er een soort helingsperiode nodig, en daarvoor is 7 juni te dichtbij.»

De Clercq «De essentie is dat Jean-Jacques, Fientje Moerman en Filip Anthuenis (die net als Moerman de partijbasis wilde laten beslissen wie de Oost-Vlaamse lijst zou trekken, red.) drie sterke kandidaten zijn, die allemaal in het offensief willen gaan. En dat is nodig, want het liberalisme ligt onder vuur.»

Schiltz «Tijdens het eerste actualiseringscongres, half februari, voelde ik bij veel mensen in de partij die combattieve drang: 'Verdorie! We gaan ons niet in de hoek laten drummen.' En dus zijn er veel die niet op het startschot willen wachten. Ze willen vooruit.»

Schiltz «Ja.»

Schiltz «Natuurlijk. Je zou dom zijn om aan politiek te doen zonder ambities te hebben: dan laat je je door je concurrenten gewoon omverwandelen. Maar als Fientje Moerman alleen maar persoonlijke ambities had, dan zou ze haar wil hebben doorgeduwd en zou zo'n gesprek niet mogelijk geweest zijn.»

Het volledige interview met de drie jonge mannen leest u vanaf dinsdag 17 maart in Humo 3576.

Unquote

In Humo van 4 oktober 2005 was Jean-Jacques De Gucht voor het laatst concreet: 'Zevenentwintig? Sorry, op die leeftijd ben je geen minister'