Zwanger, maar niet veel langer: Katja Retsin

© Johan Jacobs

De uitdrukking 'dweilen met de kraan open' schiet me te binnen, maar nauwelijks een tel later dringt de ernst van de situatie volop tot me door. Uit alle macht probeer ik me 'Onvoorziene geboortes in het bivak' te herinneren, een addendum van het Grote Padvindersboek. Daarna wikkelen de gebeurtenissen zich snel af, en als in een roes tijg ik aan het werk. 'Heeft iemand toevallig een verlostang bij zich?' hoor ik mezelf roepen, en ja hoor, spoedig krijg ik een forceps aangereikt, weliswaar een exemplaar dat naar het patina te oordelen z'n beste tijd gehad heeft, maar à la guerre comme à la guerre. De eerste baby komt fluks ter wereld, en de tweede zit hem als het ware op de hieltjes. Het zijn flinke jongens. De overige klanten van het café-restaurant applaudisseren, vast ook wel uit opluchting.

"'Te veel haar in de bilnaad is echt niet hygiënisch. Ik zeg het maar'"

Als ze helemaal uitgehijgd is en anderszins bijgetrokken, kijkt Katja Retsin me dankbaar aan. 'Jij mag ze een naam geven,' zegt ze. 'Romulus en Remus,' flap ik eruit - het is bekend dat de klassieke humaniora levenslang nawerkt. Katja Retsin probeert niet teleurgesteld te kijken. 'Romulus en Remus' herhaalt ze toonloos, waarna ze een blik vol medelijden op haar pasgeboren en nog ongewassen tweeling werpt.

Als mijn dagdroom opgetrokken is, blijk ik in een keurig café-restaurant nabij het Gentse operagebouw tegenover Katja Retsin te zitten, die hoogzwanger is. Hier en daar heb ik gehoord dat ze al maanden over niets anders meer spreekt dan over zwangerschap en kinderen. Ik toets dat gerucht even aan Katja's werkelijkheid.

Katja Retsin «Ik zit er middenin, hè? Ik heb een dochter van drie, en over twee weken moet mijn tweede kind geboren worden. Ik probeer me in te houden bij mensen die geen kinderen hebben, omdat ik weet dat die verhalen over kinderen en zwangerschap niet altijd appreciëren. Maar ja, mijn buik is ondertussen gigantisch, dus waar zouden mensen het anders over hebben als ze me zien?»

Katja Retsin: fotospecial