© Sarah Yu Zeebroek
Zijn vrouw Martine moet het voor hem opschrijven. Twee jaar later, eind 2005, valt de onverbiddelijke diagnose: Herman heeft alzheimer. Hij wil de onvermijdelijke aftakeling niet tot het bittere einde doormaken: dat wil hij vooral zijn gezin niet aandoen. Hij kiest voor euthanasie.
"'Hij kan niet meer praten. Hij herkent zijn eigen kinderen niet. Maar hij mag niet dood'"
Vandaag is Herman 54 en stilaan in de finale fase van zijn ziekte, maar van euthanasie is geen sprake, want: volgens de wet kan het niet, omdat hij niet meer wilsbekwaam is en ook niet voldoet aan de voorwaarde van 'onomkeerbare bewusteloosheid'. Martine: 'Het is toch niet te snappen dat die patiënten geen waardig levenseinde wordt gegund?'
(Herman en Martine zijn fictieve namen. Om hun privacy te beschermen zijn ook enkele details veranderd.)
Het volledige verhaal van Herman en Martine, én interviews met Bie Van Waeyenberghe en oncoloog Wim Distelmans, voorzitter van de Federale Commissie Euthanasie en één van de pioniers van de euthanasiewet, leest u vanaf dinsdag 5 mei 2009 in Humo 3583.
Meer informatie: LevensEinde Informatie Forum (www.leif.be, 078/15.11.55) en Vlaamse Alzheimer Liga (www.alzheimerliga.be, 0800/15.225)
Achter het gordijn
Bie Van Waeyenberghe is voorzitster van de Vlaamse Alzheimer Liga, die familieleden van patiënten met dementie verenigt. Dementie is een verzamelnaam voor een reeks aandoeningen die de hersenen dermate aantasten dat zelfstandig functioneren op den duur totaal onmogelijk wordt; de ziekte van Alzheimer is de meest voorkomende van die aandoeningen.
Bie Van Waeyenberghe
«In België wordt het aantal mensen met dementie geschat op honderdzeventig- tot honderdnegentigduizend. We weten het niet precies, want niet iedereen is geregistreerd. We weten wél dat de groep razendsnel aangroeit, en over een jaar of tien wellicht zal zijn verdubbeld. Dat heeft te maken met de vergrijzing, want dementie komt vooral voor bij 65-plussers.»Er hangt een hardnekkig taboe rond de ziekte. Mensen schamen zich omdat hun partner of familielid alzheimer heeft. Onterecht, maar begrijpelijk. Alzheimerpatiënten gedragen zich soms raar, tegendraads en agressief. Kanker is óók erg, maar een kankerpatiënt zien we nog als een normaal wezen, een alzheimerpatiënt niet. Dat maakt het extra zwaar.»
HUMO Herman is een jonge dementerende. Hoe vaak komt dat voor?
Van Waeyenberghe
«Steeds meer, soms al vanaf veertig jaar. De groep dementerenden onder de 65 wordt momenteel geschat op zevenduizend. Bij hen zijn de sociale en psychologische problemen dikwijls nog scherper. Ze hebben vaak een gezin: hun partner moet voor hen en de kinderen zorgen én moet gaan werken om het huis af te betalen, om de oplopende ziektekosten te dekken... Ik ken partners die een tweede baan hebben moeten nemen om rond te komen.»
![Aimé Van Hecke: 'Humo heeft afspraak met de 21ste eeuw gemist' [fotospecial]](http://img.humo.be/q90/w148/h148/img_352/352566.jpg)
2 reacties
reageer ooklobke
Donderdag 14 mei 2009 - 15u59
Mijn tante hebben ze laten sterven van honger en dorst op de palliatieve afdeling. Dus ja, die palliatieve zorg moét uitgebouwd worden, maar mag geen opgelegde lijdensweg zijn. En bedenk even bij jezelf wat het meeste waarde aan je mens-zijn zou betuigen: een zelfgekozen, pijnloos instantspuitje of een gedwongen lijdensweg van honger en dorst met de dood tot gevolg?
stinkdier
Donderdag 14 mei 2009 - 15u48
Het ganse ziekteproces laten ze de patiënt in de waan dat hij het laatste woord heeft over zijn leven en laten ze hem zijn wilsbeschikking telkens opnieuw bevestigen, maar als puntje bij paaltje komt wordt de patiënt gedwongen om de ziekte uit te 'dragen'... Het is de patiënt en zijn familie DUBBEL straffen, net ómdat hij een ziekte heeft!!! En dan spreken ze van menswaardig bestaan van Alzheimerpatiënten erkennen... Ze ontnemen gewoon de eigen keuzevrijheid...
Reageer ook