Jelle Van Riet, mevrouw Helmut Lotti

© Johan Jacobs

Jelle Van Riet: enkele quotes

• «Ik heb een extreem groot rechtvaardigheidsgevoel: Helmut noemt mij de Strijdster van het Witte Licht. Als ik iets onrechtvaardigs zie gebeuren, zal ik ingrijpen. En ik ben, vrees ik, ook een soort schooljufachtige Mary Poppins. Gooit iemand een snoeppapiertje op straat, dan stap ik er meteen op af. Ooit krijg ik nog eens een klap voor mijn kop.»

  "'Hij geneert zich voor zijn succes'"

• «Mocht je mijn dagboekjes uit die tijd [toen ze elf was] lezen, dan zou je snel een zakdoek bovenhalen, denk ik. Ik had rood haar, er was iets met mijn tanden waardoor ik een beugel moest dragen, en bovendien kleedde ik me speciaal. Ik zal ook wel onzeker geweest zijn - nu ja, als je buitengewoon onzeker bent, weet ik niet of je je extravagant durft te kleden. Ik heb altijd een intuïtieve hekel aan uniformiteit gehad, vandaar wellicht die kleren.»

• Over haar vader: «We hebben geen afscheid kunnen nemen, maar ik heb niet het gevoel dat er tussen ons veel ongezegd is gebleven. Hij wist dat hij mijn held was, en ik wist dat ik zijn 'meiske' was. We waren dus in het reine met elkaar. Maar wat zou ik graag hebben dat hij één keer aan de toog zou kunnen hangen met Helmut! En als ik op een concert van Helmut ben, denk ik altijd: 'Was mijn vader maar hier.' Of als ik de Gouden Uil presenteer... Hij heeft zoveel moeten missen.»

• «'Alles wat je voor je achttiende leest, is van levensbelang,' heb ik een auteur ooit horen zeggen. Ik baalde toen ik dat hoorde, want voor mijn achttiende was ik nog lang niet de gretige lezer die ik nu ben. Ik zei daarnet dat ik de twee jaar na mijn vaders dood het gevoel had dat het leven was opgehouden. Wel, ik heb nooit zoveel gelezen als toen. Alleen maar gelezen. Vooral Zuid-Amerikanen: Márquez, Vargas Llosa. Dat was natuurlijk ook een vlucht: meeleven met literaire personages is minder erg dan je eigen pijn te moeten voelen. Maar dat betekent nog niet dat ik rouw uit de weg ben gegaan, integendeel. Ik vind het heel erg dat mijn vader niet op mijn huwelijk aanwezig zal zijn, maar ik heb er wel vrede mee.»

• Over de eerste ontmoeting - een interview - met Helmut: «Eigenlijk was ik Helmut die keer gaan interviewen om mijn moeder een plezier te doen. Ik heb toen nog naar de redactie gemaild dat ik geen zin had om vanaf nu alleen maar populaire mensen te interviewen, maar dat ik Helmut Lotti nog wel zag zitten: 'Ik denk dat hij iets zinnigs te vertellen heeft.' Van zijn muziek wist ik eigenlijk niks.»

• Over de eerste date: «ijdens die eerste afspraak nam ik toch een houding aan van: ''t Is niet omdat je Helmut Lotti bent dat je me zomaar in je bed gaat krijgen.' Ik heb hem wel een beetje doen lijden (lachje). Na die afspraak heb ik me ook niet extra in hem verdiept: ik heb hem niet gegoogeld, want ik wilde hem vooral niet via de showbizz en de bijbehorende pulpverhalen leren kennen. Ik ben wel intenser naar 'The Crooners' gaan luisteren, en ik hoorde er iets anders in dan eerst. Het is simpel: ik ben niet verliefd geworden op Helmut Lotti, wel op Helmut Lotigiers.»

• «In elke liefdesrelatie heb ik veel van mijn partner gehouden, maar ik ben nu ontzettend blij dat mijn leven is gelopen zoals het is gelopen, zodat ik uiteindelijk bij Helmut terecht kon komen. Ik hou heel erg veel van hem, en ik denk dat nog nooit iemand zoveel van mij heeft gehouden als hij. Ook van mijn tekortkomingen: hij zag mijn kleine kantjes heel snel, zodat hij ook niet verliefd geworden is op een ideaalbeeld van mij.»

Het volledige interview met Jelle Van Riet leest u vanaf dinsdag 12 mei in Humo 3584.

Het logboek van Peter Verhelst

Op maandag 4 mei won Peter Verhelst samen met Carll Cneut de Gouden Uil Jeugdliteratuurprijs voor het boek 'Het geheim van de keel van de nachtegaal'. In het logboek vertelde hij vorige week over de dagen na de uitreiking. Herlees het logboek van Peter Verhelst!