Over de vermeende relatie met Vanhecke

HUMO Hébt u een relatie met Vanhecke?
Morel «Een seksuele relatie? Nee. (Cynisch:) Vanhecke kwam 's nachts tussen mijn man en mijzelf in liggen, wist u dat niet (lacht)?»

HUMO  Neen.
Morel «Jürgen Verstrepen beweert in zijn boek dat ik, op fractieweekend in Londen, de kamer met Vanhecke heb gedeeld. Even verderop meldt hij dat Vanhecke in Londen vergezeld was van twee Russische prostituees. Bon, ik weet van mezelf dat ik daar met Marijke Dillen op de kamer lag. Dus, als ik goed tel, lagen daar op één bed: Frank Vanhecke, Marijke Dillen, ikzelf én twee Russische prostituees.»

Bekijk de aflevering van 'Keien van de Wetstraat' met Morel en Vanhecke

Over haar kanker

Morel «Ik had al enige tijd last van een zwelling in de lies. Liesbreuk, zei mijn huisarts, het gevolg van het optillen van de kinderen. Een andere dokter stelde dezelfde diagnose, maar ik bleef sukkelen.
Eind december spreek ik er mijn collega over aan, Erik Tack, dokter van opleiding. Hij onderzoekt me in zijn kantoortje in het Vlaams Parlement en zegt: 'Dit is géén liesbreuk, Marie-Rose.' De dag daarop sta ik bij mijn gynaecoloog. Liesbreuk, zegt die weer. Ik zeg: 'Nee, ik denk het niet.'
Na grondig onderzoek bleek wat Tack vermoedde: ik had baarmoederkanker, met uitzaaiingen aan beide kanten in de lies, via de grote bloedvaten naar boven, tot de onderste longlijn.»

HUMO Voélde u zich al ziek? 
Morel «Nee, ik geloof wat een dokter zegt, zo ben ik opgevoed. Ik had geen klachten, geen buikpijn, niks. Wel was ik fel vermagerd. Door mijn scheiding, dacht ik. Maar achteraf hoor je dat kankercellen dubbel zoveel energie verbruiken als gewone cellen. Dan gaat het je dagen: ik at verschrikkelijk veel zonder één gram aan te komen.
Ik neem niemand iets kwalijk, tenzij mezelf: met een liesbreuk kun je geen kinderen optillen. Dat had een belletje moeten doen rinkelen.
Ik word nog altijd overweldigd door de stortvloed van medische termen die bij zo'n ziekte horen. De eerste avond belden ze me met de melding welk soort carcinoom ik in situ had. Wist ik veel. Ik heb het fonetisch opgeschreven om het daarna allemaal op het internet uit te zoeken.
De dag daarop vernam ik in het ziekenhuis dat ik me in 'stadium 4+' bevond, met andere woorden: tien procent overlevingskans. Door alle uitzaaiingen kon de tumor niet operatief worden verwijderd. Ik heb nog eens heel expliciet gevraagd hoe groot mijn overlevingskansen precies waren. Je gedraagt je stoer op zo'n moment, in de hoop dat ze zouden zeggen: 'Vijftig procent.' Maar dat zeiden ze dus niét.»

HUMO U praat er bijzonder rationeel over.
Morel «Ik geef niet op, ik laat me niet gaan. Eens goed huilen, zoals nogal wat mensen me aanraden, is niks voor mij: ik zou niet meer stoppen. Ik zal pas huilen als ik de kanker overwonnen heb.»

Lees het volledige interview in Humo 3585 van 19-09-2009