De ruis in Frank Raes: na de openhartoperatie

© Johan Jacobs

Een paar jaar eerder had hij nog tegen me gezegd: 'Fit zijn, daar hang mijn geluk voor een groot stuk van af. Zien op de hartslagmeter dat mijn hartslag niet te hoog klimt als ik loop of fiets.' Het klinkt nu bijna onheilspellend.

"'Je voelt dat je kwetsbaarder bent. Sterfelijker'"

Enkele quotes

• «Ik heb altijd intens aan sport gedaan. Ik liep, zwom en fietste, ik heb lang gevoetbald. Maar najaar 2008 voelde ik ineens een soort beklemd gevoel hier vanboven als ik mij wat opwond, als het spannend werd of als ik bijvoorbeeld de trappen van het stadion van Genk moest beklimmen. Nu zijn dat zéér steile trappen.»

• «Vroeger vervingen ze in mijn geval het volledige hart, nu vervangen ze onderdelen. Ik heb nu dus een koolstofklep, heel licht materiaal - ze maken daar ook fietsen van, en ze gebruiken het in de ruimtevaart. Pas op, die klep is bijna zo groot als een stuk van 2 euro - ik heb het gezien. Het gaat vijftig jaar mee. Ze hebben ook de uitgerekte aorta afgeknipt en er een cilindertje opgezet - ook van materiaal uit de ruimtevaart. En ze hebben de kransslagaders moeten verplaatsen. Dat heeft wel even geduurd, zo'n zes uur ongeveer. En vijfenveertig minuten lang - dat vond ik eigenlijk het griezeligste van allemaal - was mijn hart afgekoppeld, want ze kunnen het niet herstellen terwijl het functioneert. Ja, de avond ervoor krijg je een slaappil en dat was ook echt wel nodig.»

• «De eerste dag voelde ik me vrij goed, maar dat is van de morfinederivaten - je bent gewoon high. Maar de dag nadien! De week nadien eigenlijk. Het was alsof er drie tractors over me heen hadden gereden. Ja, ze hebben aan je gezaagd en gesleurd. Ze pompen wel allerhande dingen in je om de pijn te verzachten, maar pijn is er, dat kan ik je verzekeren. Nu ook nog. Dat duurt wel een maand of zes, zeven. Ze zagen je borstbeen helemaal open, en dan rekken ze je ribben opzij, en al je spieren. Alles wordt weggedrumd om aan dat hart te werken. Ze moeten er met vier handen tegelijk aan kunnen. En mijn hart was vrij groot, want helemaal uitgezet door al die jaren overdreven inspanning.»

• «Ik ben wel gevoeliger. De mensen die mij gesteund hebben, dat heeft mij iets gedaan. Terwijl ik vroeger misschien... Ik heb nu bijvoorbeeld wel spijt dat ik zelf sommige mensen niet een sms'je heb gestuurd toen zij iets aan de hand hadden. Ik weet ook precies wie er allemaal iets heeft laten weten. Dat helpt enorm. Ik had niet verwacht dat ik daar zo vatbaar voor zou zijn. Want je redeneert en rationaliseert veel weg. Maar op dat moment... Tja.»

• «Het is ongelofelijk hoe mooi dat litteken is. Vroeger had je echt zo'n visgraat, maar nu wordt alles vanbinnen genaaid. Ik denk dat je er over een jaar helemaal niks meer van ziet.»

Het volledige interview met Frank Raes leest u vanaf dinsdag 16 juni in Humo 3589.