De wonderjaren van Wilfried Martens (3)

Martens «Nooit. Seks was een taboe, ook bij ons thuis. De enige mens die ik in mijn jeugd ooit iets over seks heb horen zeggen, was onze leraar biologie aan het college - de enige leek van wie wij les kregen, overigens. Maar dat had niets te maken met de seksualiteit waarover dokter Van de Velde schreef: dat ging uitsluitend over de biologische aspecten van de voortplanting.

»Dat vind ik een grote tekortkoming van de pedagogen uit mijn jeugd: zij hebben ons niets verteld over de intieme seksuele relatie die twee mensen kunnen hebben. Wat dat betreft hebben jongeren het nu een stuk makkelijker. Zij hebben toegang tot alle mogelijke informatie, en meestal hebben ze ook een vriend of vriendin. In onze tijd was dat verboden! In mijn college is ooit een jongen van school gestuurd - tijdens de laatste weken van zijn laatste jaar! - omdat men had gezien dat hij op zondagmiddag naar een bal was geweest en daar een meisje had gekust. De enige plek waar ik soms meisjes zag, en dan nog van op een afstand, was in de kerk. Of aan de Mariakapelletjes in onze wijk, waar ze in mei met hun familie kwamen bidden.»

Martens «Dat denk ik wel. Toen mijn dochter en zoon uit mijn eerste huwelijk opgroeiden, was ik niet veel thuis: als premier had ik een druk leven. Maar áls ik er was en gesprekken met hen voerde, was ik altijd heel eerlijk, over alles. In ons gezin bestonden geen taboes, zeker niet over seksualiteit.

»Mijn jongste dochters (uit zijn tweede huwelijk, red.) zijn twaalf jaar, dus binnenkort zullen ze mij ook wel 'lastige' vragen beginnen te stellen. Dan zal ik de dingen gewoon bij hun naam noemen. Ik heb geen complexen over seks, en ik wil niet dat mijn kinderen er krijgen.»

U leest het volledige interview met Wilfried Martens vanaf maandag 20 juli in Humo 3594