Lance Armstrong, de biografie

Op 23 augustus prijkte er op de voorpagina van de invloedrijke Franse sportkrant L'Equipe een bitse en beschuldigende kop: Le Mensonge Armstrong ('Armstrongs leugen'). Binnenin stond een verhaal van de hand van de dopingexpert van de krant, onderzoeksjournalist Damien Ressiot. Het opgewonden artikel beweerde dat zes van Lance' urinestalen uit de Tour van 1999, die in het kader van een experimenteel programma opnieuw waren onderzocht, sporen vertoonden van het verboden middel voor bloeddoping erytropoëtine (epo). De test om dat middel in urine aan te tonen, was pas in augustus 2000 door het World Anti-Doping Agency (WADA) goedgekeurd, en het WADA had een Frans lab toestemming gegeven om oude urinestalen te onderzoeken om meer kennis te vergaren over epo-tests.

Lance ontkende de beschuldigingen, en een onafhankelijk onderzoek van het voormalige hoofd van het Nederlandse antidopingbureau, advocaat Emile Vrijman, pleitte de Texaan vrij in een rapport aan de Internationale Wielerfederatie, die bekendstaat onder haar Franse afkorting UCI. Maar kort na het verhaal in L'Equipe grapte Lance dat hij een comeback wilde maken om 'de Fransen te laten zien' dat hij clean was. Sommigen namen hem serieus, en dus belegde hij een persconferentie om zijn standpunt toe te lichten. 'Ik ben hier kotsmisselijk van,' zei hij. 'Ik zit hier en moet het wéér over al die dingen hebben - in de wetenschap dat, áls ik een comeback zou maken, ik bij voorbaat al verdacht zou zijn. Ik ben blij met hoe mijn carrière is verlopen en geëindigd, en ik ga niet weer wielrennen.'

Die woorden leken een definitieve streep te trekken onder zijn carrière. Voortaan was hij niet langer wielrenner, maar icoon van de kankergemeenschap en beroemdheid. De sensatiebladen zijn namelijk dol op zijn engagement in de strijd tegen kanker en zijn (daardoor veroorzaakte) scheiding van Sheryl Crow: ze hielden nauwlettend zijn latrelatie met modeontwerpster Tory Burch in de gaten en leefden zich uit in kiekjes van zijn twee maanden durende flirt met filmster Kate Hudson.

Lance en Kate gingen uit elkaar in het weekend dat Carlos Sastre de Tour van 2008 op zijn naam schreef. Nog geen twee weken later deed Lance - voor de lol - mee aan de Leadville 100, een zware, 160 kilometer lange mountainbikerace door de Rocky Mountains. Hij verbijsterde iedereen door als tweede te eindigen, achter de befaamde specialist Dave Wiens uit Colorado.

Vier dagen na dat evenement stuurde Lance me zijn 'chat'-mailtje. Na mijn bevestiging antwoordde hij die avond laat: 'Bedankt, John. We willen alleen maar een idee met je bespreken.' Nieuwsgierig ging ik naar bed. Misschien was het weer zo'n project als zijn fietswinkel in Austin - maar waarom moest Stapleton dan bij dat gesprek betrokken worden? En waarom het aan een schrijver voorleggen? Zijn telefoontje kwam de volgende ochtend. 'Sorry dat ik niet eerder heb gebeld,' begon hij. Hij klonk een beetje aarzelend, wat ongewoon is voor Lance. 'Ik was in Aspen om een weekje te fietsen. Nu ben ik weer terug in Santa Barbara. Ik wilde met je praten, want ik denk dat mijn idee van invloed is op het boek dat je schrijft.'

Nu werd ik nog nieuwsgieriger. Misschien was het iets persoonlijks. Toen zei hij: 'Ik denk erover om volgend jaar de Tour de France te gaan rijden. Wat vind jij?'

U leest meer uit de biografie van Lance Armstrong in Humo 3591 van dinsdag 30 juni.