Humo sprak met Rouslan Toumaniantz

© Johan Jacobs

Twee weken geleden kwam Toumaniantz in het oog van een mediastorm terecht. De 19-jarige Kimberley Vlaeminck was - naar eigen zeggen - zijn tattooshop binnengestapt om drie bolletjes boven haar linkeroog te laten tatoeëren. Twee uur later wandelde ze buiten met 56 sterren waar ze - nog altijd naar eigen zeggen - nooit om gevraagd had. 'In slaap gevallen,' luidde haar eerste versie. 'Flauwgevallen,' klonk het later. Toumaniantz zucht: 'Ik ben geduldig geweest, ik heb compassie getoond, maar nu ben ik de leugens écht beu.' En dus geeft hij - erudiet, belezen en zelden zijn stem verheffend - voor één keer uitgebreid zijn versie van de feiten. Een verhaal dat begint op zondag 14 juni, wanneer Kimberley Vlaeminck - mét entourage - aanklopt aan de Steenpoort 15 in Kortrijk, waar Toumaniantz sinds vier maanden zijn Tattoobox openhoudt.

"'Heel België lacht met dat meisje. Behalve ik'"

• «Iedereen maakt keuzes, goede én slechte. Kimberley is een volwassen meisje, hé! Voor mijn part mag de minimumleeftijd opgetrokken worden naar 21 jaar. Of naar 25, of zelfs 50. Maar zelfs dan zal je niet kunnen verhinderen dat mensen dingen doen waar ze later spijt van krijgen. Het is mijn diepste overtuiging dat volwassenen hun eigen keuzes moeten maken. Is het de schuld van de tabaksverkoper als jij na een jarenlange sigarettenverslaving longkanker krijgt en sterft? Op een pakje sigaretten staan trouwens grote waarschuwingen: 'Fumer tue'. Wel, op mijn gezicht staat te lezen: 'Tatoeages zijn voor altíjd.' Mijn gezicht is één grote waarschuwing.»

• «Er was géén communicatieprobleem. Het meisje wist perfect wat er ging gebeuren: ze was gewoon een tevreden klant, tót de vader terugkwam. Tatoeages zijn nochtans perfect aanvaard in die familie: haar oom heeft er massa's en ook haar vader staat vol. Maar het meisje wilde een stap verder gaan dan de vorige generaties: een stap te ver, blijkbaar. Toen hij haar zag is de vader in paniek geslagen, omdat hij wist dat hij mee verantwoordelijk was.»

• «Ik hou van al mijn tattoos en piercings. Omdat ze me herinneren aan een bepaalde fase uit mijn leven, bijvoorbeeld. Ik heb de naam van een ex op mijn buik staan, en zelfs daar heb ik geen spijt van: we hebben samen goede tijden gekend. Andere tatoeages vind ik gewoon mooi, decoratief. Soms is het pure esthetiek, soms is het symboliek. En ik doe het ook een beetje om te provoceren. Niet om op te vallen, maar om te tonen dat ik een vrij man ben, een onafhankelijke geest. Ik doe wat ik wil, en dat staat op mijn gezicht te lezen.»

• «Ik ben een reiziger, ik blijf nooit lang op dezelfde plek hangen. Ik heb in Frankrijk gewoond - ik ben in Parijs geboren - maar ook in Tahiti en Luxemburg. Het reizen zit in mijn bloed: Toumaniantz is een Armeense familienaam, maar er stroomt ook Italiaans, Oekraïens en Russisch bloed door mijn aderen. Ik heb geen vrouw of kinderen, dus ik kan gemakkelijk mijn boeltje bijeen pakken en vertrekken. Om de drie, vier jaar gooi ik mijn leven helemaal over een andere boeg: op zoek naar een nieuw avontuur. Zo zit ik in mekaar: ik heb niet genoeg aan één stukje van de cake, ik wil de héle cake, met slagroom, kers en al.»

• «Het is duidelijk: de samenleving kijkt nog altijd met een scheef oog naar getatoeëerde mensen, net als naar gehandicapten en mensen met een andere huidskleur. Het liefst van al zouden ze een grote sticker op ons voorhoofd willen plakken: 'Gefaald!' of: 'Voldoet niet!' Dat is voor een groot deel schuld van de kerk. Tatoeages zijn een heidense gewoonte en zijn dus per definitie slecht in de Joods-Christelijke traditie. Terwijl: als je kinderen een pen geeft vinden ze het fantastisch om op zichzelf te tekenen. Ze vinden tatoeages cool. De afkeer en de angst komen pas veel later. Dat heet dan beschaving.»

Het volledige interview leest u vanaf dinsdag 30 juni in Humo 3591.

Fotospecial: mislukte tattoos

Bekijk de fotospecial hier!