De 7 Hoofdzonden volgens Mark Cavendish

© Tim De Waele

Cavendish «Er is maar één ding dat me werkelijk boos maakt: de bekrompen manier waarop de buitenwereld omgaat met dopingverhalen. Op dezelfde dag dat ik een etappe won in de Ronde van Zwitserland, werd Tyler Hamilton acht jaar geschorst wegens herhaaldelijk dopinggebruik. Wat denk je dat het hoofdpunt was in het sportnieuws op de BBC? Niet Cavendish, hoor! Nee, doping!

"'Als ik verlies, word ik een psychopaat'"

»Wij zijn geen geboren bedriegers. Een geboren bedrieger is een jongetje van drie dat in de winkel een lolly pikt, zonder dat z'n moeder hem daarvoor berispt. Als hij later naar school gaat, steelt hij het lunchgeld uit de boekentas van zijn klasgenootjes, en wéér zegt z'n moeder niks. Als hij nog wat ouder is, spiekt hij tijdens examens, en opnieuw komt hij ermee weg. Dát soort jongen, denken ze in Groot-Brittannië, is in de wieg gelegd om wielrenner te worden, want het bedriegen zit 'm blijkbaar in het bloed.»

Cavendish (windt zich op) «Natuurlijk kan ik dat niet ontkennen! Maar die bedriegers worden gepakt, en waarom? Omdat er tijd, geld en energie wordt gestopt om de valsspelers te ontmaskeren. Daarvoor verdient het wielrennen groot respect, in plaats van hoon en spot.»

Cavendish «Sprinten is zo intens dat je alle emoties wegduwt: je angst om te vallen, de stress vanuit de ploeg, je frustratie als je het foute wiel hebt gekozen, je woede om de roekeloosheid van anderen. Pas als ik over de streep rij, explodeert er iets in mijn hoofd: ofwel win ik en word ik gek van blijdschap, ofwel verlies ik en verander ik in een psychopaat. Dan zou ik iemand kunnen wurgen. Ik probeer die aandrang zo snel mogelijk weer de kop in te drukken, voor ieders veiligheid (lacht), maar hij is er altijd. Sterker nog: als je die woede niet voelt, win je nooit. Want dat wil zeggen dat je tijdens de sprint de tijd hebt gehad om je emoties te controleren, in plaats van ze achteraan in je hoofd weg te proppen.»

Cavendish «Zonder die uitspraak had ik ook wel gewonnen, hoor. Ik begin niet aan een wedstrijd om iemands ongelijk te bewijzen. Maar achteraf heb ik toch eens extra breed gelachen (lacht).

»Wat ik toen op televisie gezegd heb, méénde ik: het leukste is winnen, en het tweede leukste is Boonen bergop voorbijrijden. Maar ik zei het tongue in cheek, het was niet bedoeld om me te revancheren. Enfin, een klein beetje maar. Ach, Tom en ik hebben het uitgepraat. Wat mij betreft is er niets blijven hangen.»

Cavendish «Die vier seconden, dat waren vier dolksteken in mijn rug. Ik kick niet op bekendheid - niets maakt me kwader dan iemand die een handtekening komt vragen omdat hij je gezicht herkent van de televisie en dan vraagt hoe je heet. Maar ik vind het stuitend hoe weinig respect er voor me is. Niets tegen Chris Hoy of Rebecca Romero (wonnen in Peking resp. drie en één keer goud in het baanwielrennen, red.): ze hebben hun Olympische medailles verdiend door er jarenlang keihard voor te werken. Maar het lijkt mij veel en veel lastiger om vier etappes te winnen in de Tour dan om goud te pakken in de sprint of de individuele achtervolging. Alleen al omdat er op een piste geen tweehonderd andere gekken rijden die óók allemaal willen winnen. En omdat er op een piste geen duizelingwekkend hoge cols liggen waar een jongen met mijn bouw nauwelijks overheen raakt. En omdat je op een piste geen drie weken lang elke dag vijf, zes, zeven uur het beste van jezelf moet geven, en dan het laatste restje energie uit je lijf moet persen om toch maar te kunnen winnen.»

De volledige 7 Hoofdzonden volgens Mark Cavendish leest u vanaf dinsdag 7 juli in Humo 3592.