De moord op Michael Jackson

humo-archief Maandag 6 juli 2009 - 10u29, door (hm)

Oscar van den Boogaard, Herman Brusselmans, Paul Mennes, Arnon Grunberg en Hugo Matthysen buigen zich over de moord op Michael Jackson: 'Als ik nog één keer moet zingen dat Billie Jean not my lover is, ga ik over mijn nek.'

18087_jackson-doodHM-186.jpg

De andere verhalen over de moord op Michael Jackson leest u vanaf dinsdag 7 juli in Humo 3592.

"'Gert Verhulst is de ware schuldige!'"

De huishoudster, de meid en de kokkin

Onder de blikken van de rouwende massa toeschouwers liep commissaris Neutjens het bordes van de gigantische villa op. Zijn humeur was opperbest. Hij had net de een deal gesloten voor de filmrechten. Als Neutjens erin slaagde de zaak op te lossen, zou Paramount twee miljoen dollar betalen voor zijn verhaal. Naast de commissaris liep zijn assistent Van den Brande. Die zou twintigduizend krijgen. Zeker niet slecht voor een ondergeschikte, vond Neutjens.

Ze belden aan, en een taaie huishoudster van een eind in de zestig opende de deur.

'Wij zijn Neutjens en Van den Brande. De familie Jackson heeft ons ingehuurd om een onderzoek in te stellen naar het verdachte overlijden van Michael.'

'Jullie worden verwacht, wees welkom.'

'Dank je wel, John,' zei de commissaris.

'Ik heet Rosita,' antwoordde het vrouwtje vinnig.

'Dat weet ik, John,' riposteerde de commissaris met een lachje.

De huishoudster gromde iets tussen haar tanden en liet de speurders binnen.

'Waarom noem je die huishoudster John?' fluisterde Van den Brande.

'Om dezelfde reden waarom ik twee miljoen dollar aan filmrechten zal binnenrijven en jij maar twintigduizend: omdat ik slimmer ben dan jij. Ik heb namelijk mijn huiswerk gemaakt. Ik zal je eens wat laten zien, Van den Brande.'

'Hé Rosita, kom eens even,' riep de commissaris. 'In mijn boekentas zit iets wat je zeker zal interesseren!'

Nieuwsgierig kwam het mens dichterbij. Neutjens maakte zijn boekentas traag open, en met een snelle beweging haalde hij een ingelijste foto van Yoko Ono tevoorschijn. Om nog wat extra dramatiek toe te voegen, produceerde hij een schril gekrijs terwijl hij met het portret voor de neus van de arme vrouw zwaaide.

Rosita produceerde een bloedstollende kreet en zeeg bewusteloos neder. Een andere meid - deze keer een corpulente - kwam aangewaggeld, gealarmeerd door het lawaai. Met een nat washandje en een paar oorvijgen werd de arme Rosita weer bij bewustzijn gebracht.

'Niet doen, niet doen!' stamelde ze, maar de commissaris stelde haar meteen gerust.

'Wees maar niet bang, ik zal je niet terugbrengen,' sprak hij, en zich tot Neutjens wendend vervolgde hij: 'Zoals ik al zei: een goeie speurder maakt zijn huiswerk. Wie het overlijden van een popster onderzoekt moet de popgeschiedenis kennen. Wel, op 9 december 1980 nam Michael Jackson deze huishoudster in dienst. Eén dag voordien werd John Lennon neergeschoten door een zekere Mark Chapman. Ik wist al de hele tijd dat er iets niet in de haak was met die zogenaamde moord. Die Mark Chapman had namelijk geen armen. Hoe kon hij dan iemand neerschieten? Met de mond? Door kogels uit te spuwen? Dat heeft mij meteen aan het denken gezet.'

'Was u dan de enige die wist dat die man geen armen had?'

'Ja. Iedereen dacht dat hij die armen was kwijtgespeeld omdat de agenten die hem arresteerden hem net iets te hardhandig hadden vastgegrepen. Ná de moord dus. Dat was ook de officiële versie. Maar de armen van Chapman zijn nooit voor de rechter verschenen. De rest van zijn lichaam wel. Dat alleen al spreekt boekdelen.'

'Ja, zo is het ongeveer gegaan,' zei John Lennon, terwijl hij opstond en zijn rokje in orde bracht. 'Op een goedgekozen moment heb ik zelf héél luid 'PANG!' geroepen, ik heb mij laten vallen, en de rest is geschiedenis. Die arme Chapman stond daar toevallig in de buurt, jammer voor hem. Hij had ook nog een vriend meegebracht om naar mij te wuiven, aangezien Chapman dat niet zelf kon. In het ziekenhuis heb ik wat dokters omgekocht, ze hebben me dood verklaard en de volgende dag ben ik bij Michael gaan solliciteren, want ik wist dat hij betrouwbaar en discreet personeel zocht.'

'Waarom heb je dat eigenlijk gedaan?' vroeg Van den Brande.

John Lennon, de corpulente meid en de commissaris begonnen luid te lachen. De dikke meid produceerde daarbij een baritontoon, zo luid dat de ramen in de sponningen begonnen te trillen.

'Jij hebt Yoko Ono vast nooit horen zingen!' gierde de commissaris.

'En dat was nog het minste erge!' voegde John er schaterend eraan toe. 'Gelukkig heb ik hier de rust en de afzondering gevonden die ik nodig had.'

'Ja, niks beter dan een onopvallende leven,' vond de meid.

 

Michael Jackson-wallpapers

Download de gratis wallpapers van Jeroom!

Humo 3592 07/07/2009

Verschenen in:

HUMO van dinsdag 7 juli

Nr. 3592

Neem een abonnement

34 reacties

reageer ook 

Donderdag 10 december 2009 - 15u00

sipske

haha grappig als ge da ni grappig vind zaagt dan ni en ga wa verhaaltjes in de joepie lezen ofzo..

 

Donderdag 16 juli 2009 - 00u18

E.T.

de waarheid schrijven zou interessanter zijn

 

Maandag 13 juli 2009 - 22u46

MICKY MOUSE

fijn dat u een solide reputatie bezit onder de universitairen machtige rivier,u geniet er duidelijk van...maar verman u , u klinkt trouwens verraderlijk cynisch en we all know what that means .Japanner??? en ja natuurlijk is dit hele artikel absurd maar zooooooooooooo slecht komaan ...en nee ik ben ANTI JOEPIE pfff en ik ben ook geen man hahahahahhaa

 

Maandag 13 juli 2009 - 18u58

jochie

Conclusie: wegwerpliteratuur! Aan de machtige rivier: u kent blijkbaar goed het verschil tussen conclusies trekken en klagen, wel het uwe valt alvast onder het laatste.

 

Reageer ook

Humo login:

(wordt nooit getoond)

Of login met facebook:

Deze week in Humo

abo button
promobtn ipad

Vorige HUMO's

Cover 3742 22/05/2012Cover 3741 15/05/2012Cover 3740 08/05/2012Cover 3739 30/04/2012Cover 3738 24/04/2012Cover 3737 17/04/2012

Schrijf je in op Humo's wekelijkse nieuwsbrief!

Wil je als eerste op de hoogte zijn
van wat er leeft op Humo.be?
Vul hier je e-mailadres in:

Jouw aanraders