De vakantieboeken van Freek Braeckman

Freek Braeckman (VRT-journalist) «Veel noemenswaardige vakantie zit er deze zomer niet in. Mijn vrouw en ik gaan binnenkort vier dagen kamperen nabij een klein muziekfestivalletje in Frankrijk, later trekken we met de kinderen nog een week naar zee. Voor de rest ga ik vooral veel wérken.»

HUMO Een grootse literaire inhaalbeweging zit er dus niet in?

Braeckman «Nee, maar dat hoeft ook helemaal niet. Ik heb nog wel een paar ongelezen boeken liggen, maar ik laat ze nooit tot een toren aangroeien. Ik ken mensen die het hele jaar door zoveel boeken kopen dat ze tijdens de vakantie al drie weken naar een onbewoond eiland zouden moeten om die stapel weg te werken, maar dat is aan mij niet besteed. Ik ben geen veellezer. Als kind wel: toen las ik exact vijf boeken per week - meer mocht je er uit de plaatselijke bibliotheek niet ontlenen. Tijdens mijn studie Germaanse moest ik dan weer voortdurend uitrekenen hoeveel boeken en pagina's ik nog te gaan had om het opgelegde quotum te halen: vermoeiend! Nu lees ik alleen als ik tijd en zin heb.

»Als ik op reis ga, grabbel ik natuurlijk een paar boeken mee, maar dat is geen zomers fenomeen: ik heb het hele jaar door een boek op zak. Niet dat ik er elke vrije minuut induik, maar als ik eens laat moet werken, gebeurt het wel dat ik in plaats van uitgebreid te eten een halfuurtje lees. Even onspannen tussen de journaals van zes en elf: heerlijk.»

HUMO Welk boek zeul je nu mee?

Braeckman «'Mannen die vrouwen haten', het eerste deel van de 'Millennium'-trilogie van Stieg Larsson. Meestal laat ik de hypes aan me voorbijgaan - ik heb nog nooit een boek van Pieter Aspe of Herman Brusselmans gelezen. Niet uit principe, want doorgaans zijn die hypes toch een béétje gerechtvaardigd. 'De Da Vinci Code' bijvoorbeeld, waar ik na lang aandringen van anderen toch maar eens van heb geproefd. 't Viel wel mee - of liever: het was vakwerk, en daar was alles mee gezegd.

»Aan 'De schaduw van de wind' van Carlos Ruiz Zafón ben ik onlangs ook begonnen, maar daar kreeg ik al na twintig pagina's verschrikkelijke jeuk van. Geef mij maar een schrijver die vertelt waar het op staat, ik hoef écht geen ellenlange beschrijving van de toile cirée op de tafel waaraan de twee hoofdpersonages zitten te praten. Teken dat gesprek op, schets de blik in hun ogen en maak desnoods een opmerking over het weer. Maar in godsnaam: zwijg over die onnozele toile cirée.

»Over Larsson had ik veel goeds gehoord, dus ik dacht: ik geef die mens een kans, ook al heeft hij er zelf niks meer aan wegens overleden. 't Is een zeer prettig zomerboek, spannend en meeslepend. Ik denk dat ik de volgende twee delen er ook nog wel zal doorjagen.»

Lees het volledige artikel met de vakantieboeken van Bart De Wever en Robert Vuijsje in Humo 3592.