Bono: het wereldinterview

18306_bono-interview.jpg
© Kevin Davies

Zijn vader waarschuwde hem altijd dat hij niet te veel mocht dromen: dan kon hij ook niet ontgoocheld raken. Hoe kan het dat zo'n jongen zoveel jaren later kind aan huis is bij de groten de aarde, en dingen van ze gedaan krijgt die niemand anders van ze gedaan krijgt?

Voor dit stuk heb ik Bono een halfjaar gevolgd. Ik heb gemerkt dat geen enkele wereldleider een telefoontje van Bono onbeantwoord zal laten. En wilde ik Blair, Clinton of Bush wat vragen over Bono stellen, dan kreeg ik gegarandeerd binnen vierentwintig uur antwoord. Net zoals hij zélf niet nee zei toen Obama hem vroeg om met U2 een paar nummers te komen spelen op zijn inauguratiefeest.

Geen gebrek aan grappen over Bono. 'Wat is het verschil tussen Bono en God?' - 'Bono denkt dat hij God is, maar God denkt niet dat hij Bono is.' Geen gebrek aan kritiek, ook. Toen U2 in maart de nieuwe cd 'No Line on the Horizon' lanceerde met een concert op het dak van het BBC-gebouw in Londen en de band op zowat elke BBC-zender tegelijk te horen was, reageerden luisteraars woedend. Stopt Bono dan nooit? Zelden. Altijd vroeg uit de veren. Tot dertien vergaderingen per dag. Nachtwerk. Het is ook aartsmoeilijk om hem alléén te pakken te krijgen. In principe geeft hij uitsluitend interviews als U2 een nieuwe plaat uit heeft, en dan nog samen met de andere groepsleden. Nóg moeilijker is het om hem over zichzelf te laten praten. Ik mocht voor één keer achter de schermen kijken: hij nam me mee bij de opnames van de cd, bij zijn ontmoetingen met toppolitici, als hij ging speechen of zich ontspande met vrienden en - nooit vertoond! - bij hem thuis.

Om dit Humo-artikel verder te kunnen lezen,
heeft u een abonnement nodig:

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven