Tot voor kort was Lisbeth Imbo (33) een gezicht van 'TerZake', maar door een verandering die ze bij de openbare omroep 'vernieuwing' noemen, verdwijnt ze uit die actualiteitenrubriek. Voortaan werkt ze uitsluitend voor 'De ochtend' op Radio 1.
© Thomas LegrÚve
«Ik heb nooit last gehad van die vijfkoppige hoofdredactie, want ik had een duidelijke baas: Siegfried Bracke. Maar ik denk wel dat veel verslaggevers niet goed wisten onder wie ze precies aan het werken waren, en dat ze die verwarring hinderlijk vonden. Ik kan dus wel begrijpen waarom de hoofdredactie tot een driemanschap is herleid, maar als ik zie welke grote - hoe zal ik het noemen? - portefeuille Kris Hoflack moet beheren, dan hoop ik dat hij bij al die programma's ook echt betrokken kan zijn. Kennelijk gaat men er aan de top van uit dat hij het allemaal wel zal kunnen bolwerken, maar ik hoop dat er niet te veel tussenbazen komen, die zijn werk draaglijk moeten maken. Dan hadden ze evengoed die vijfkoppige hoofdredactie kunnen aanhouden.»
"'Ik moet nog ongelooflijk veel leren'"
«Ik weet één ding: wat je ook doet, 't is nooit voor iedereen goed. Wat niet wegneemt dat ik nog altijd kan denken: 'Dit heb ik nu goed gedaan.' En ook: 'Dit is mislukt, ik was te zenuwachtig, en ik ging wel erg kort door de bocht.' Reacties op interviews met politici zijn vrijwel altijd reacties op die politici, niet op het interview zelf. Maar de interviewer deelt in de klappen: ik ben er al van beschuldigd élke partij voorgetrokken te hebben.»
«Ik ben van nature optimistisch, ik blijf denken dat het morgen beter wordt, maar wat ik met dat soort optimisme in de journalistiek kan aanvangen, weet ik ook niet. Wat kan ik anders willen dan éérlijke interviews maken, zonder te hoeven denken: ik moet oppassen dat ik het wantrouwen niet voed, of juist: ik moet het wantrouwen voeden? Als je een sterke persoonlijkheid interviewt, iemand met echte ideeën, dan wordt dat interview vanzelf eerlijk. Dat weet ik ondertussen wel uit ervaring. Ik ben ook niet te beroerd om na afloop tegen een politicus te zeggen: 'Jij hebt het zó goed gedaan.'»
«Als we om kwart voor vijf in het omroepgebouw aankomen, hangt er een sfeer die je kunt vergelijken met de sfeer van de luchthaven als je 's nachts op vakantie vertrekt: je voelt je katterig, maar toch besef je dat er iets leuks te gebeuren staat. De vermoeidheid, en de hoofdpijn die er in mijn geval soms mee samenhangt, begin ik meestal om kwart over negen te voelen, als we al een kwartiertje klaar zijn.»
«Ik had twee meisjesdromen: strafpleiter worden of actrice. Met een beetje verbeelding zou je kunnen zeggen dat er in mijn vak elementen van die twee beroepen zitten. Ik acteerde heel graag, ik volgde ook toneelles aan de academie, maar ik denk dat mijn drang niet groot genoeg was om naar de echte toneelschool te gaan. Dat mocht ook niet van mijn ouders, en ik heb me daar niet tegen verzet. 't Is geen verlangen meer, nu. De meeste acteurs en actrices hebben toch een heel onzeker bestaan, hè? En dan van hot naar haar trekken, en je elke avond weer blootgeven op het toneel: neen, niks voor mij.»
De wereld valt dankzij de Occupy Wall Street-beweging niet meer uit elkaar in twee helften, maar in de ninety-nine percent aan de ene kant en de one percent aan de andere. Hoe lang moet jij sparen om tot de een procent rijkste Belgen te behoren?
Wat iedereen al wist, is sinds vorige week officieel: Spanje is een land in recessie. De economie kromp twee kwartalen na mekaar, de consumptie draait op een laag pitje en de werkloosheid heeft spectaculaire hoogten bereikt. Lees een fragment
![Aimé Van Hecke: 'Humo heeft afspraak met de 21ste eeuw gemist' [fotospecial]](http://img.humo.be/q90/w148/h148/img_352/352566.jpg)
0 reacties
reageer ookReageer ook