This is it: de laatste dagen van Michael Jackson

25 juni 2009. Het lichaam van Michael Jackson ligt opgebaard op een metalen brancard in het mortuarium van Los Angeles, gekleed in niks meer dan een glimmende zwarte broek en een dun ziekenhuisschortje. Hij is blootsvoets en zijn linkerarm zit onder de minuscule gaatjes, waar injectienaalden zijn huid zijn binnengedrongen. Zijn bleke, schriele borstkas is bedekt met kneuzingen, die hij heeft opgelopen toen het ziekenhuispersoneel verwoede pogingen ondernam om zijn leven te redden. Dokters en veiligheidsagenten lopen het kamertje in en uit: allemaal willen ze een glimp opvangen van Michaels levenloze lichaam.

"'De haartjes in mijn nek stonden rechtop: zo goed was die laatste repetitie'"

Die donderdagmorgen had dokter Conrad Murray, Michaels inwonende lijfarts, al tevergeefs geprobeerd hem te reanimeren. Tegen de tijd dat de ambulanciers aankwamen - om 12.21 uur waren ze gewaarschuwd via een wanhopig telefoontje naar het noodnummer 911 - wilden ze hem eigenlijk ter plekke dood verklaren. Maar Michael Jackson dood? Dat kón niet waar zijn. Dus werd zijn lichaam achterin de ambulance geladen en in ijltempo naar het UCLA Medical Center overgebracht. Daar nam een team van dokters hem nog een uur lang onder handen: ze bleven zijn borstkas bewerken met een defibrillator, in de ijdele hoop daarmee 's werelds grootste entertainer een voortijdige trip naar het lijkenhuis te besparen.

In het helle licht van het mortuarium kan iedereen Jacksons gezicht duidelijk zien. Jarenlang heeft hij het onderworpen aan pijnlijke operaties en angstvallig verborgen gehouden voor het publiek. De prothese die hij doorgaans aan zijn ernstig beschadigde neusbasis vasthecht, is verdwenen, waardoor er nu een klein, zwart gat zichtbaar is, omringd door stukjes kraakbeen. Ondanks de vermiste neus zijn alle ooggetuigen van mening dat Jacksons aangezicht er onberispelijk uitziet - fijn porselein. Het lijkt alsof Michael, na jaren van kwelling, eindelijk rust heeft gevonden.

De autopsie zou pas de volgende dag plaatsvinden. Dan zouden pathologen het lichaam opensnijden en proberen te begrijpen waarom een magere man van 50, die de avond voordien nog urenlang had staan dansen, zo plots overleden was.

Nog voor de autopsie begon, ging er al een leger detectives aan het werk in de villa die de zanger huurde in Bel-Air. Naar verluidt namen ze er twee grote zakken medicatie mee, met daarin flesjes Diprivan (of Propofol), een bijzonder krachtig middel dat anesthesisten gebruiken om patiënten te laten inslapen voor een operatie. Michael zou het medicijn al jaren misbruikt hebben om te kunnen slapen. Algauw staken geruchten over een moordonderzoek de kop op en verspreidde de politie van Los Angeles de boodschap dat ze dokter Murray voor ondervraging op het politiebureau verwachtten.

Een paar uur na Michaels dood zou zijn zus La Toya Jackson al ten huize Michael Jackson zijn verschenen, om er op zoek te gaan naar de zakken cash die haar broer altijd bij zich placht te hebben. De moeder van de Jackson-clan, Katherine, repte zich naar de rechtbank om er de controle over Michaels nalatenschap op te eisen en de voogdij over zijn drie kinderen te krijgen. Michaels kroost was de ambulance naar het ziekenhuis gevolgd in een blauwe Cadillac Escalade. Het tragische nieuws dat hun vader was overleden kregen ze te horen van diens manager Frank DiLeo, die zelf bijna van zijn stokje ging toen een verpleegster het hem vertelde.

De Michael Jackson die de wereld kende, was die met de geschifte familie, de faliekant afgelopen plastische chirurgie, de twee echtscheidingen, de beschuldigingen van kindermisbruik, en de financiële trubbels die hem opgezadeld hadden met een schuldenberg van naar verluidt 500 miljoen dollar. Michael wist maar al te goed wat de mensen over hem dachten. Maar hij was vast van plan die vooroordelen voor eens en voor altijd de wereld uit te helpen.

Tijdens zijn laatste dagen droomde hij er niet alleen van terug te klimmen naar de top, hij werkte ook keihard om die droom te verwezenlijken. Hij schreef nieuwe liedjes, en repeteerde ook urenlang voor een reeks optredens die komaf moesten maken met zijn schulden en zijn terugkeer naar de top moesten inluiden. Hij plande elk detail van zijn comebacktournee tot in de puntjes: het zou een megaspektakel worden - de preproductie alleen al droeg een prijskaartje van 25 miljoen dollar. De naam van de tournee, door Michael zelf bedacht, sprak boekdelen: This Is It.

Op het einde van zijn leven dacht Jackson aan niks anders meer dan aan zijn tournee. Zijn goeie vriend Deepak Chopra, een Indische dokter met een bijzondere interesse in spiritualiteit, vroeg hem vlakaf: 'Is het echt waar? Kom je echt terug?' 'Echt waar,' had Michael lachend geantwoord. 'Frank,' had de zanger zijn manager op het eind nog op het hart gedrukt, 'we moeten de grootste show ter wereld op poten zien te zetten.' En het tragische is: het was hem bijna gelukt.

Het volledige artikel leest u in Humo 3596 van dinsdag 4 augustus.

• Michael Jackson Wallpapers
• Michael Jackson in 10 hits