Ouders aan de drank

, door (nc)

alcohol
© Randall Casaer

Zoals Margot: ‘Ik was altijd het lastige kind dat papa geen Duveltje gunde, maar waarom vroeg niemand zich ooit af waarom ik zo reageerde?’ Thuis probeerde ze de flessen uit te gieten voor papa erbij kon. ‘Hoe meer ik zocht, hoe beter hij ze verstopte. Ik vond ze overal: in de spoelbak van het toilet, in de stofzuigerzak, in de afvoer.’

‘Ik heb meer dan eens gehoopt dat papa tegen een boom zou rijden. Dat klinkt cru – en nu ben ik heel blij dat het níét gebeurd is – maar ik schaam mij er ook niet voor om dat te zeggen. Toen papa dronk, haatte ik hem. Hij was er totaal niet voor ons. Hij keek niet naar mij en mijn zusje om.’

Het gezin waarin Margot (*) opgroeide had nochtans veel weg van het ideale plaatje. Mama arts, papa manager, twee lieve dochtertjes. Papa was wel vaak dronken, maar als Margot haar vriendinnetjes daarover polste, haalden die hun schouders op. ‘Elke papa was dat toch weleens? Alleen: zij vonden dat blijkbaar niet zo erg, terwijl ik het vreselijk vond. Ik begreep het niet.’

Om dit Humo-artikel verder te kunnen lezen,
heeft u een abonnement nodig:

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven