© Thomas LegrÚve
Wij ontmoeten de tortelduifjes in Van Rossems imposante villa in de buurt van Grimbergen, waar Ljudmilla zich enthousiast, zij het in gebroken Nederlands, laat interviewen. Van Rossem volgt het gesprek vanop een afstand, bromt hier en daar een opmerking of aanvulling tussendoor, en verbetert liefdevol en met engelengeduld de taalfouten van zijn nieuwe muze.
"'Het maakt me niet uit dat hij in de gevangenis heeft gezeten. Een goed hart: dat is het enige wat telt'"
Enkele quotes
«Toen ik 35 was, ben ik met mijn man en twee zonen, Igor en Victor, naar Kaliningrad verhuisd, een Russische enclave tussen Polen en Litouwen, helemaal aan de andere kant van Rusland - het bedrijf van mijn man moest herstructureren, en hij werd overgeplaatst. Daar heeft het noodlot toegeslagen: toen wij nog maar enkele weken in Kaliningrad woonden, is mijn man plotseling overleden, op de trein van Sachalin naar Moskou. Volgens de officiële versie kreeg hij een hartaanval, maar dat heb ik nooit geloofd. Mijn man was 32 en kerngezond. Hij dronk niet en rookte niet, was heel sportief en had een zwarte band kickboksen. In zijn hele leven was hij nooit één dag ziek geweest. Het is onmogelijk dat hij zomaar een hartaanval heeft gekregen.»
«Drie maanden na onze eerste ontmoeting ben ik bij Jean-Pierre ingetrokken: toen had ik echt het gevoel dat ik hem kende en dat het goed zat tussen ons. Voor Jean-Pierre was dat drie maanden te laat: hij had me al tijdens onze eerste ontmoeting voorgesteld bij hem te komen wonen.»
«Hij is zeker niet het type waar ik normaal voor val. Vroeger was ik alleen maar geïnteresseerd in slanke, gespierde en verzorgde mannen, die goed in het pak zaten. Jean-Pierre is helemaal anders. Maar achter zijn onverzorgde façade gaat toch wel een aantrekkelijke man schuil, vind ik. Vooral zijn ogen en lippen vind ik heel mooi. De meeste mannen van zijn leeftijd hebben doffe ogen en lippen - die van Jean-Pierre zien er nog altijd uit alsof hij twintig is.»
«Belgen zijn veel minder uitbundig dan Russen. In Rusland is elke reden goed om te feesten en te zingen en uit de bol te gaan, en daar hoort uiteraard veel wodka bij. In al die jaren dat ik in België woon, heb ik nog geen enkel echt feest meegemaakt. Belgen laten zichzelf om de een of andere reden nooit eens gaan. Als ik in Rusland ben, is het elke dag feest. Russen zijn veel grotere levensgenieters. Elke keer als ik van Rusland weer naar België terugkeer, ben ik enkele dagen depressief.»
«Jean-Pierre heeft al jaren diabetes en een slechte pancreas, maar voor de rest mankeert hij niks. Hij zou alleen wat minder moeten snoepen én moeten stoppen met roken. Hij rookt twee à drie pakjes per dag: iedereen weet dat dat niet goed is. Ik heb hem al verschillende keren laten beloven om te stoppen, maar dat is natuurlijk niet gemakkelijk als je al veertig jaar een kettingroker bent.»
0 reacties
reageer ookReageer ook