Enkele quotes
«Ik hield ontzettend van kleine dingetjes: ik fabriceerde huizen met stokjes, hele steden met baksteentjes in klei. En ik tekende ook ontzettend veel, soms hele rare dingen. Elk jaar een ander thema. Eerst windmolens, daarna vuilnisbelten en nog later flatgebouwen. Ik werkte alles heel gedetailleerd uit: elk stukje afval keurig apart getekend, en achter elk venstertje zag je iets anders. Dat zette mij aan het dromen: tekeningen maken van de grote stad. Vergelijkbaar met de kick die ik nu krijg als ik naar New York ga. Later ben ik ook gaan schilderen, net als mijn vader. Ik heb lang gedacht: dat wordt mijn beroep. Want dat klonk goed, vond ik: ik ben kunstschilder.»
"'Ik ben geboren in een bad van cynisme, met het gewicht van de wereld op mijn schouders'"
«De eerste jaren van de lagere school hadden een paar lieve meisjes belangstelling voor mij. Dat buitte ik enorm uit. In het eerste leerjaar deed ik alsof ik mijn schoenveters niet kon knopen en mijn jas niet dichtkreeg. Als de bel ging, vertrok ik zonder jas en met losse veters naar de speelplaats en elke keer kwamen er twee meisjes mijn jas brengen, die ritsten ze dicht en dan knoopten ze mijn veters. Weerloosheid werkt.»
«Het leven was goed in mijn eigen wereld. Ik wou ontsnappen aan de volwassenen - ik vond ze oud en zwaar. Dat probeer ik nu nog. Niet dat ik mensenschuw ben, maar ik heb niet altijd ruimte voor anderen, en dat mag je breed interpreteren. Ik lees weinig boeken, kijk zelden tv, ga nog minder naar de cinema of het theater. Niet omdat me dat niks zegt, maar makers stoppen in hun projecten vaak een heel leven. Daar ben ik gevoelig voor, maar ik kan er niet in meegaan, want dat verhindert mij om in mijn eigen wereld te blijven. Daar ben ik nog lang niet klaar mee.»
«We speelden begrafenisje. Het buurmeisje en ik gingen naar de vijver van de buurman, waar siervissen in zwommen. Met een lange stok sloegen we er dan eentje dood. Als die kwam bovendrijven waren we intriest, en gingen we hem uitvoerig ritueel begraven. Heel vreemd, want ik was enorm gevoelig voor dierenleed. Mijn broer heeft ooit eens een wesp doodgeslagen, en daar ben ik een halve dag depri van geweest. Ik heb er zelfs een tekening over gemaakt, herinner ik mij, zo diep had dat me geraakt.»
«Ik wilde graag een vriendinnetje dat lief voor mij was. Dat vond ik veel belangrijker dan slim of mooi. Maar ik ben een pak slechte meisjes tegengekomen. Hoerige, immorele types. Maar je zag wel meteen hoe ze in mekaar zaten, dus was de afspraak snel duidelijk: dit gaat om wederzijdse lust en experiment. Later kreeg ik een lief dat slimmer was, liever ook. En toch bedroog ze me, en ze probeerde er nog mee weg te komen ook. Daar heb ik enorm onder geleden, ik ben toen mijn laatste beetje naïviteit kwijtgeraakt. Die historie heeft mij hard gemaakt, denk ik. Ik heb toen beslist: ik moet mijn geluk niet laten afhangen van een lief. Een vriendin is niet de taart, eerder de kers op de taart.»
1 reactie
reageer ookUlrik
Zaterdag 9 januari 2010 - 16u09
Goe bezig Daan! (Mia's enzo, feitelijk heel uw carriere!!!) Bezoek je eens www.bloggen.be/ulrikboon en lees hoe ik van een hardwerkende spoedgevallenverpleegkundige en brandweerman/ambulancier door de schuld van iemand anders veranderde in een gehandicapte?
Reageer ook