© Stephan Peleman
Was Mathias Suarez (21) de zoveelste miskoop van paars-wit? Nee, blijkt nu: de jongeman worstelde zich door een moeilijk jaar - het pad vanuit de armste buurt van Cordoba, diep in het Argentijnse binnenland, naar het pluche van Anderlecht liep over rozen met wel zeer scherpe doornen.
"'Ik geloof dat mijn vader vanuit de hemel elke dag naar me kijkt'"
Het grote talent zit hier, met een pet over z'n ogen, in een baggy jeans en slippers van Louis Vuitton: de looks van de vedette, met de kop van een Inca-krijger erop. Een minkukel is Suarez niet meer: de match tegen de Turken van Sivasspor - 5-0! - bewees het gelijk van Van Holsbeeck. Zijn kopbalgoal tegen Cercle Brugge deed de rest: 'Viva Suarez/Viva Suarez/Defenders are his toy/He's our wonderboy!', zongen de supporters in het Constant Vandenstockstadion.
Enkele quotes van Mathias Suarez
«Ik kijk nu, een jaar later, filosofisch terug op die periode. Wat moest gebeuren, is gebeurd: ik had het moeilijk om me aan te passen en ik faalde bijna. Maar ik beet door en het tij keerde. Dat was een belangrijke les: zelfs al wou ik het, diep in mijn binnenste, soms opgeven en terugkeren naar huis, naar Argentinië, je moet altijd doorzetten. En: er is altijd wel iemand om mee te praten, om te luisteren naar je problemen en om een oplossing te zoeken. Dat heb ik echt moeten leren, want ik ben een binnenvetter, ik geef mijn gevoelens niet graag bloot.»
«Ik groei bij Anderlecht stilaan naar het niveau dat ik zelf voor ogen had toen ik hierheen kwam. Ik wou een basisspeler worden, en liefst iemand die het spel mee bepaalde. En ik ben een aanvaller, dan wil je scoren ook, natuurlijk.»
«De financiële situatie van mijn familie liet niet toe dat we ons veel konden permitteren - ik had zelfs nooit een Playstation gezien voor ik naar Europa kwam, om maar één voorbeeld te geven. We hebben nooit honger gehad en we hadden een eigen huisje, maar er was geen luxe. Mijn vader heeft er altijd voor geijverd dat we niets te kort kwamen. Mijn moeder was thuis, om voor de kinderen te zorgen.»
«Mijn vader heeft àlles gedaan wat mogelijk was om mij als voetballer te laten slagen. Maar net op het moment dat ik op de goeie weg was - ik kon naar Belgrano de Còrdoba, de grote voetbalclub van de stad - is hij gestorven. Ik geloof dat hij, vanuit de hemel, elke dag naar me kijkt. Ik hoop dat hij trots op me is.»
«Ik ben trots op mijn nederige afkomst! Ik heb te veel respect voor de moeite die mijn ouders gedaan hebben voor mij en mijn broer en zussen om me er nu voor te schamen. En dan heb ik het niet alleen over het voetbal. Ik heb in mijn wijk gezien hoe jongens als ik op het slechte pad zijn geraakt - de criminaliteit lonkt, het geld dat er mee te verdienen is heel verleidelijk. Overvallen en drugshandel, daar hielden veel jongens zich mee bezig. Ik moet mijn ouders bedanken dat ze er altijd over gewaakt hebben dat ik de juiste levensvisie behield, met respect voor andermans eigendom en leven.»
Het volledige interview met Mathias Suarez leest u in Humo 3598 van dinsdag 18 augustus.
0 reacties
reageer ookReageer ook