Evelien Bosmans, de enige echte 'Marina'

humo-archief Dinsdag 22 oktober 2013 - 05u58, door (sdj)

‘Ik wou dat ik dat kon,’ zegt Evelien Bosmans (24), ‘net als jij zo keihard zeggen wat je vindt.’ Het was haar tijdens haar fotoshoot niet ontgaan dat ik me voor de deur van de studio even had laten gaan in een discussie. ‘Hoe doe je dat?’ vraagt ze. ‘Denk je nooit zoals ik: ‘Ik zeg gewoon ja en probeer dan alsnog te doen wat ik wil?’’ Voor ik het weet, is zij mij aan het interviewen in plaats van ik haar, en denk ik: ‘Wat een wonderlijk wezen.’

evelien bosmans© Johan Jacobs

Dat was ze ook in ‘Marina’, Stijn ­Coninx’ filmversie van Rocco ­Granata’s jeugd: het prachtig mooie wezen dat onze Rocco tot zijn wereldhit ­inspireerde. Jaja, heel romantisch, ­inderdaad. ‘Marina’ is natuurlijk onversneden romantiek, maar wel zalig: twee uur lang genieten, en ik denk niet dat iemand het tijdens de apotheose droog zal houden.

'De tijd dat mannen nog mannen waren, en vrouwen vrouwen: dat heeft toch iets'

Evelien Bosmans «Heb je geweend? Tijdens dat einde, zeker? Ja, hè.

»Toen ik het script las, dacht ik nog: ‘Oei, dat is misschien wel héél Hollywoodiaans, die strijd van iemand ­tegen de wereld die het dan toch haalt, en dan dat einde.’ Maar toen ik ernaar zat te kijken, voelde ik alleen maar: ‘Dit werkt!’»

HUMO En mooie, soms ‘Mad Men’-achtige jarenvijftigbeelden.

Bosmans «Mooi, hè. Ik hou zo van die jurken die de vormen van de vrouw accentueren. Die tijd dat mannen nog mannen waren en vrouwen vrouwen, heeft toch iets. Soms denk ik ook, als ik het in mijn drukke leven even bijna niet haal: ‘Ik wil gewoon drie kinderen, elke dag koken, wachten tot mijn man thuiskomt en dan het eten op tafel zetten.’ Dat dat het is en dat dat ook genoeg is, dat je niks anders hoeft te bewijzen: dat lijkt me soms zo heerlijk.»

HUMO Vorig jaar won je in Oostende de prijs voor de beste Belgische filmactrice. Je was daar blij mee, maar je zei toen: ‘Je kan nooit genoeg bevestigd worden.’

Bosmans «Ja. Weet je, ik heb net een onzekere week achter de rug en dan denk ik opeens weer dat ik niks kan. Gewoon omdat iemand die ik belangrijk vind, me zegt dat hij iets niet goed vindt. Daar wegen alle prijzen van de wereld, complimenten en zalen vol applaus dan niet tegen op. Soms denk ik: ‘Misschien ga ik wel op podia en voor camera’s staan omdat ik iets destructiefs in me heb, en zoek ik zélf die situaties op waarin mensen een oordeel over mij mogen hebben zonder dat ze mij kennen.’ Er zal altijd wel iemand zijn die kritiek op me heeft, dus kan er nooit genoeg bevestiging zijn.»

HUMO Doe je daarom zo veel? Deze zomer deed je mee aan de opnames voor de nieuwe VTM-serie ‘Amateurs’, aan de film ‘Halfweg’ van Geoffrey Enthoven en aan ‘Welp’, de eerste langspeelfilm van Jonas Govaert, bekend van The Hickey Underworld en van de cd-besprekingen in Humo.

Bosmans «Ja. Ik zei je net al, ik ben zo’n jazegger. Zeker als ik een scenario of een project goed vind, zeg ik meteen: ‘Ik doe het!’ Zelfs als ik beter nee zou zeggen omdat ik weet: ‘Ik haal dat allemaal niet.’ Ik moet straks om vijf uur naar Luik crossen, want ik speel daar in ‘Romeo en Julia’ in het nieuwe Théâtre de la Place, een Vlaams-Waalse productie is dat. De familie van Romeo is Waals en die van Julia Vlaams. Dat vond ik een interessant idee: dat dat verhaal ook gaat over hoe de liefde tussen onze twee landsdelen moet blijven bestaan. Vooral ook omdat ik besefte dat ik eigenlijk geen enkele theatermaker of acteur uit Wallonië echt kende. Ik vond dat schandalig van mezelf.

»Nu, het is niet helemaal een stuk naar mijn smaak geworden, niet wat ik ervan had verwacht. Er zijn veel pittige discussies geweest met de regisseur, een Fransman – in Frankrijk zitten ze vaak nog vast in de traditionele theatertaal, hè. Wat voor ons normaal is, is voor hen al erg experimenteel.»

HUMO Maar je ging wel de strijd aan met hem. Je zegt dus toch wat je denkt.

Bosmans «Ja. Als ik eenmaal ja zeg voor een project, dan moet dat wat ik mee maak, wel het beste van de wereld worden. Dus heb ik in Luik tegen ­mezelf gezegd: ‘Oké, Evelien, wees ­realistisch, je staat in een heel klassieke, grote zaalproductie, bijna alles ligt vast, hoe kan je dit nu toch nog rijmen met wie je bent?’ Vaak zei ik dan ja tegen de regisseur en deed ik vervolgens op mijn vierkante meter toch wat ik wou.

»Het allerfijnste is natuurlijk als je helemaal voelt wat een regisseur wil, en je mee kunt gaan in zijn droom, zó ver dat het ook een beetje jouw droom wordt. Dan ben je echt iets ­samen aan het maken. Maar als je een gastrol speelt in een film of een serie, voel je soms duidelijk: ‘Tja, ik ben hier een ­onderdeel van een machine. Wat willen we hier nu eigenlijk met z’n allen maken? Is dit de droom van iemand?’»

HUMO Jonas Govaerts droomde er al heel lang van een horrorfilm te maken.

Bosmans «Jááá, met veel bloed en stunts die onhaalbaar zijn (lacht).»

HUMO Dat is kennelijk een droom waar jij helemaal in mee kan gaan?

Bosmans «Ja. Jonas is een vreemde jongen. Hij zei op café tegen mij: ‘Wil je meedoen in mijn film?’ Ik zei natuurlijk weer ja en gaf hem mijn nummer. Het was heel laat, ik kende hem nauwelijks en ik dacht: ‘Het zal wel.’ Maar maanden ­later belde hij me opeens: ‘Zeg, Evelien, wanneer gaan we eens praten over mijn film?’ We hebben afgesproken en toen ik hem bezig hoorde over de stunts die ik moest doen, dacht ik meteen: ‘Dát wil ik!’

»Heel raar, eigenlijk. Ik ben helemaal geen durfal, integendeel. Ik ben bang van alles. Zie je, dat is weer dat ­destructieve in mij, die drang om juist dat op te zoeken waar ik bang voor ben. Ik denk dat ik die stunts wou doen om mijn ergste nachtmerrie verbeeld te zien en dan te kunnen denken: ‘Zo, dat heb ik gehad’, en zo mijn angst voor altijd te beteugelen.»

Bekijk de trailer:

0 reacties

reageer ook 

Reageer ook

Humo login:

(wordt nooit getoond)

Of login met facebook:

Nu in Humo

eddy merckx

Humo sprak met Eddy Merckx: 'Ik heb altijd voor Belgiƫ gekoerst. Nooit voelde ik me Vlaming of Waal'

  Dinsdag 22 april 2014 - 06u10

Eddy Merckx noemt Luik-Bastenaken-Luik, de Ardennenklassieker die nu zondag voor de honderdste keer gereden wordt, zijn favoriete koers. Hij won vijf edities, maar dat hadden er net zo goed meer kunnen zijn. We namen naast hem plaats in de zetel in zijn hoeve in Sint-Brixius-Rode. De beste wielrenner wilde niet over Armstrong praten, over al de rest wel. Lees meer

'Topdokters': twee dagen in het spoor van Guido Dua en Mania De Praeter

'Topdokters': twee dagen in het spoor van Guido Dua en Mania De Praeter

  Dinsdag 22 april 2014 - 06u00

‘Als mijn hand nu uitschiet, kunnen de vier ledematen verlamd zijn. Maar wees gerust: dat gaat niet gebeuren.’ Neurochirurgen Guido Dua en Mania De Praeter, topdokters uit de gelijknamige docureeks op Vier, opereren op het scherp van de snee. Humo liep twee dagen in hun spoor en zag hoe ze de ene dag een leven redden en er de volgende dag één nederig uit handen moeten geven. ‘Ook na een tegenslag moeten we er mentaal staan.’ Lees meer en bekijk een filmpje (1 reactie)

abo button
promobtn ipad
Humo 3842 22/04/2014Humo 3841 15/04/2014Humo 3840 08/04/2014Humo 3839 01/04/2014Humo 3838 25/03/2014Humo 3837 18/03/2014

Schrijf je in op Humo's wekelijkse nieuwsbrief!

Wil je als eerste op de hoogte zijn
van wat er leeft op Humo.be?
Vul hier je e-mailadres in:

Jouw aanraders

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven