
Hij wist zijn firma Lauda Air na de crash van één van zijn vliegtuigen doorheen een zware storm te loodsen. En toen zakenpartners hem later uit zijn eigen luchtvaartmaatschappij wisten te wurmen, stichtte hij gewoon een nieuwe: Niki. Waar blijft een mens die veerkracht halen? 'Mijn geluk is dat ik zoveel ongeluk heb gehad.'
"'Mijn ex had gelijk: in mijn Formule 1-periode was ik de grootste klootzak die er bestond'"
- U staat bekend als iemand die zelden emoties toont, sommigen vragen zich zelfs af of u die wel heeft.
Niki Lauda
«Blijkbaar is er toch iets aan het veranderen. Onlangs is mijn schoonvader gestorven. Ik wilde op zijn begrafenis een toespraak houden, maar ik kon het niet. Ik had een krop in de keel. Dat is mij de laatste tijd al vaker opgevallen: dat ik overvallen word door gevoelens waarvan ik niet eens wist dat ik ze had. Blijkbaar is dat een nieuwe levensfase. Dat maakt me wel nieuwsgierig.»- Kwamen er bij de uitvaart van uw schoonvader herinneringen naar boven aan de dood van uw eigen vader, die eind jaren zeventig stierf?
Lauda
«Neen. In die periode was ik zo gefocust op Formule 1 dat niets anders tot me doordrong. Ik leefde in een cocon.»- Op 1 augustus 1976 bent u met uw racewagen zwaar gecrasht op de Nürburgring. Uw wagen vatte vuur. U werd met ernstige brandwonden en zwaar beschadigde longen naar een gespecialiseerd ziekenhuis in Ludwigshafen gevlogen, waar u zelfs de laatste sacramenten kreeg.
Lauda
«Ja, ik had verband voor mijn ogen, maar dat is een van de weinige herinneringen die ik me nog sterk voor de geest kan halen. Ik lag op intensieve zorgen, krom van de pijn, toen de verpleegster mij vroeg of ik de laatste sacramenten wenste. Ik twijfelde even maar bedacht dat het toch niet erger kon. Dus ik knikte en wachtte op wat er komen zou.»- U lag klaar om te bidden?
Lauda
«Misschien, maar er gebeurde niets. Ik merkte alleen dat iemand mijn schouder aanraakte. Ik dacht dat het de verpleegster was die nieuwe buisjes in mijn lichaam kwam duwen, meer gebeurde daar trouwens niet. Langzaam drong het tot me door dat het de priester was die de hele tijd naast mijn bed had gestaan en mij, zonder een woord te zeggen, met zijn vinger op mijn schouder het Heilig Oliesel had toegediend.»- Misschien dacht hij dat het geen zin meer had om u nog aan te spreken?
Lauda
«Dat kan toch niet? Ik verwachtte dat er iemand zou komen om met mij te praten, om mij te troosten en te zeggen dat de lieve God mij zou helpen, dat ik er weer bovenop zou komen. En dan zoiets!? Zonder een woord te zeggen is hij weer weggegaan - dat maakte me helemaal gek. Ik voelde de woede in mij opborrelen en dacht: nu geef ik het zeker niet op.»





























![Aimé Van Hecke: 'Humo heeft afspraak met de 21ste eeuw gemist' [fotospecial]](http://img.humo.be/q90/w148/h148/img_352/352566.jpg)


0 reacties
reageer ookReageer ook