Leven in zwart-wit: Stephan Vanfleteren

humo-archief Maandag 31 augustus 2009 - 11u00, door (ms)

'Ik neem het graag vast, ik ben gelukkig.' Zegt fotograaf Stephan Vanfleteren over het boek dat tussen ons in ligt, in een restaurant in Gent dat Le Progrès heet terwijl het in alles vasthoudt aan het verleden - het was zijn keuze, ook de steak à l'os voor twee. 'Portret 1989-2009' heet het boek, uitgegeven bij Lannoo. Het is een monument dat hij zo samenvat: 'De helft van mijn leven. Twintig jaar portretten, en ik word veertig, enkele dagen voor de expositie opent.'

18624_vancampenhout_roland-186.jpg© Stephan Vanfleteren

De tentoonstellingsruimte is alweer zíjn keuze, een fantastische plek: Wintercircus Mahy, vlak bij de Vooruit. Het is een sinds decennia leegstaand gebouw dat - in de volle glorie van het verval dat de fotograaf zo bewondert - uitzonderlijk nog een keer geopend wordt.

"'Fotografie is een stil kruispunt'"

Ik heb knipsels meegebracht. Ze hebben het over Vanfleteren, de fotograaf van de marge, zijn hang naar anonimiteit, zijn angst voor het succes. En nu zit hij te babbelen in 'Villa Vanthilt'. 'Mijn anonimiteit ben ik kwijt.' Hij zegt het met een beetje spijt, berustend. 'Dat gebeurde een paar jaar geleden met het boek 'Belgicum': dat was zo'n duur project dat ik het wel moest promoten via interviews. Ik ben toen letterlijk uit mijn donkere kamer moeten komen. Het voelde als een ontmaagding.'

Die pijn is geleden, op de opening van de tentoonstelling op 3 september zal men over de bekende koppen kunnen lopen. Welkom onder de BV's, Stephan! Hij, fel: 'Mijn boek staat vol bekende Vlamingen, maar 't is geen plat BV-boek. 't Is een opeenhoping van mensen die in een bepaald tijdsgewricht in Vlaanderen iets betekend hebben, zo zie ik het.'

BV staat voor Betekenisvolle Vlaming: goed geprobeerd. Hij insisteert: 'Ik ben blíj dat mensen als Eddy Wally of Jacques Vermeire bestaan, dat de gebroeders Wauters veertien keer het Sportpaleis kunnen vullen. Vermeire maakt geen hoogstaande televisie, maar zo'n gewone schoenenverkoper die iets gaat betekenen in Vlaanderen, dat vind ik prachtig. Er staat in dat boek níémand die ik een echte etter vind. Het zijn allemaal 'schone mensen', mensen die ik apprecieer - bewonder zou ik niet zeggen.'

Zal ik dan zijn fotografie zo samenvatten: van schone mensen nog schonere maken? 'Dat mag je. Maar wat is dan de definitie van schoonheid? Ik ben niet vies van een rimpel, een strenge blik. Mijn portret van Simon Vinkenoog, een naakte, gerimpelde oude man, ik vind dat prachtig, al vinden sommigen het misschien een vieze oude man. Zelfs een oudere vrouw vind ik mooi. Mensen zijn mooi als ze hun aftakelingsproces aanvaarden.'

Lees het volledige interview vanaf maandag 31 augustus in Humo 3600

Klik hier om de fotospecial te bekijken

Humo 3600 01/09/2009

Verschenen in:

HUMO van dinsdag 1 september

Nr. 3600

Neem een abonnement

0 reacties

reageer ook 

Reageer ook

Humo login:

(wordt nooit getoond)

Of login met facebook:

Deze week in Humo

abo button
promobtn ipad

Vorige HUMO's

Cover 3742 22/05/2012Cover 3741 15/05/2012Cover 3740 08/05/2012Cover 3739 30/04/2012Cover 3738 24/04/2012Cover 3737 17/04/2012

Schrijf je in op Humo's wekelijkse nieuwsbrief!

Wil je als eerste op de hoogte zijn
van wat er leeft op Humo.be?
Vul hier je e-mailadres in:

Jouw aanraders